Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiƫle schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s