Dag 16 van 2555; laat ik mij energetisch leegzuigen of sta ik voor wie ik ben?

Dag 16 van 2555; laat ik mij energetisch leegzuigen of sta ik voor wie ik ben? Wat als iemand via een ander laten weten dat een derde partij verdrietig wordt als ik diegene niet zo vaak bel als diegene verlangt? De verlangende partij rept hier zelf niet over, diegene die het aanslingert heeft het al meerdere keren gedaan en onthoudt zichzelf van een mening in het geheel. De aanslingeraar doet voorkomen dat alleen de verlangende partij verdriet heeft, maar welke beloning zit er voor de aanslingeraar in om dit te melden op zo een manipulatieve manier met vele tussenpersonen/radartjes? Ik voel mij gemanipuleerd op zo’n moment en schiet in rebellerend gedrag en zal eerder niet bellen dan wel bellen als een soort van “boontje komt om zijn loontje” tactiek. Geen fraai gedrag van mijn kant, want wat gebeurd er nu eigenlijk van binnen als ik mij gemanipuleerd voel. Ik voel een wurggreep om mijn nek, de strop van loyaliteit en “dat doe je toch een ander niet aan”. Ik voel mij geknot in mijn vrijheid en gelimiteerd in mijn expressie. Voor mij is het okay als ik mij in het moment in communicatie kan delen met diegene waarmee ik op dat moment connectie ervaar omtrent het te delen onderwerp. Mijzelf delen in expressie, omdat als ik dat niet doe de ander verdrietig wordt en een derde dat gaat mededelen aan een vierde en ik dat op deze manier moet vernemen, is punt 1 ineffectieve communicatie en 2 onacceptabel gedrag.

 

Ik weet uit ervaring dat de verlangende partij nooit bevredigd zal zijn en wanneer ik toegeef hieraan zal blijven zuigen tot mijn energie op is. Het is een bepaalde vorm van onvrede in de verlangende partij die ik onmogelijk kan omkeren naar vrede in de verlangende partij. Ik ben bang om leeggezogen te worden als een slachtoffer van een vampier, ik ben ook bang voor de confrontatie als ik de hunkering niet beantwoord van de verlangende partij en daarnaast de aanslingeraar nog eens over mij heen krijg die ergens in het traject ook nog wat energie meezuigt en de boodschapper in een neerwaartse spiraal probeert mee te trekken zodat de boodschapper meer druk op mij zal uitoefenen.

 

Ik heb dus niet gebeld, maar heb besloten om een kort mailtje te sturen van 1 regel waarin ik met de aanslingeraar en de verlangende partij dat stukje deel wat ik graag wil delen. Ik wil niet een vinger geven en mijn gehele hand zien verdwijnen, ik kan mij niet laten opzuigen voor “the sake of” vroeger. Alle dingen wil ik beleven als nieuw en niet zoeken naar die gevoelens die mij ooit zo’n goed gevoel gaven en zodoende de dingen te herbeleven door de ogen van mijn verleden. Dat is waar ik bang voor ben met de verlangende partij nu ik dichterbij kom te wonen. Ik wil verder en dat betekent niet zonder de verlangende partij of zonder de aanslingeraar, maar verder zonder te blijven hangen in oude patronen en onacceptabel gedrag. Mij te delen in communicatie met anderen in het moment, op het ritme van mijn levensadem alsof we elkaar ontmoeten voor de eerste keer, vrij van emoties/gevoelens/angsten/verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen om van anderen te horen dat ik iemand verdrietig maak die er zelf niet over rept.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het er niet over reppen als excuus te gebruiken om er geen aandacht aan te hoeven schenken zodat mijn angst om opgezogen/leeggezogen te worden te sussen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om opgezogen/leeggezogen te worden door de verlangende partij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden als anderen mij de schuld geven van hun gevoelens en ondanks dat ik beter weet mij toch schuldig voel als eenmisbruiker van een ander levend wezen.

 

Ik realiseer mij dat ik alleen zelf verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn gevoelens/emoties/angsten in mijn eigen leven en dat reacties van anderen op mij, reacties van de anderen zijn gebaseerd op de geaccepteerde en toegestane emoties/gevoelens/angsten van de ander. Ik kan de ander niet veranderen/beïnvloeden/gevoelens laten beleven als zij dit niet eerst zelf toestaan en accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gemanipuleerd te voelen terwijl ik het toestond om mij te laten manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te rebelleren naar de aanslingeraar ende verlangende partij terwijl ik rebelleer tegen mijzelf omwille van het accepteren om gemanipuleerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het tegenovergestelde gedrag te vertonen als ik wordt gemanipuleerd en mij niet te realiseren dat ik mij in een polariteit laat zuigen van inferioriteit-superioriteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als kinderachtig te bestempelen als ik het tegenovergestelde gedrag vertoon en mij zo als minder opstel ten opzichte van de situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geknot te voelen in mijn vrijheid wanneer iemand mij manipuleert met mijn goedkeuring en mijniet te realiseren dat ik de mate van mijn vrijheid bepaal door vrij te zijn van mindfucks zoals mij laten manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelimiteerd te voelen in mijn expressie wanneer iemand mij manipuleert met mijn goedkeuring en mij niet te realiseren dat ik mijzelf limiteer door manipulatie te accepteren en niet te zien als misbruik van een ander levend wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om heftig te reageren op manipulatie en mij niet te realiseren dat mij een spiegeltje wordt voorgehouden voor alle keren dat ik manipuleerde en het accepteerde als normaal en niet als misbruik van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om herinnert te worden aan mijn eigen negatieve manipulatieve trekjes die ik liever onder het tapijt veeg.

 

Ik realiseer mij dat manipulatief gedrag vanuit welk startpunt dan ook onacceptabel gedrag is en voortkomt uit de angst die wij hebben om onze realiteit niet onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om gecontroleerd te worden door anderen als een nare ervaring te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit een gevoel is wat in mijn mind ronddwaalt en niet deel hoeft uit te maken van mijn fysieke realiteit als ik sta voor wie ik ben gelijk aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om loyaliteit als iets reëels te zien en iets nobels om na te streven en mij niet te realiseren in hoeverre loyaliteit misbruik in de hand werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik wordt leeggezogen door de verlangende partij vanuit een nooit te stillen honger die in de verlangende partij is. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kunnen voldoen aan de verlangende partij waarbij ik  mij gevoelens van niet loyaal zijn toesta. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gefaald heb om de honger in de verlangende partij niet te stillen en ik een slecht mens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de angst om leeggezogen te worden bang te zijn om niet meer voort te bestaan als ik van leven wordt ontdaan en leeggezogen achter wordt gelaten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor de dood te hebben en de dood te beleven als een eind van leven en niet als het verder gaan van het leven in een hergeboorte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de confrontatie met de aanslingeraar en mogelijk geconfronteerd te worden met mijn eigen oneerlijkheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een verbaal agressieve confrontatie en niette durven staan als mijzelf als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie uit de weg te gaan uit angst voor wat in mij is en wat wellicht uit mij zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet compleet te delen met de verlangende partij en de aanslingeraar uit angst om te verliezen wie ik ben als leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om in een oud patroon met mensen te moeten oppakken nu ik je weer fysiek met deze mensen wordt geconfronteerd en mij niet te realiseren dat ik hier de regie in handen heb en ik moet bepalen of deze relatie in het voordeel van een ieder is als basis om deel te nemen aan deze relatie zoals hij zich nu voordoet.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mij te delen in communicatie met anderen in het moment, op het ritme van mijn levensadem alsof we elkaar ontmoeten voor de eerste keer, vrij van emoties/gevoelens/angsten/verlangens.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om verder te gaan zonder te blijven hangen in oude patronen en onacceptabel gedrag, als het gaat om oude relaties die weer leven worden ingeblazen nu ik ze opnieuw fysiek ga beleven en niet alleen via internet.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan dat wanneer ik manipulatief gedrag bij anderen bespeur of bij mijzelf ik even een pas op de plaats doe en zie dat ik zulk een onacceptabel gedrag niet kan toleren van mij en van de ander als mij.

 

 

Advertenties

Dag 15 van 2555 dagen; de hospita heeft mijn partner op straat gezet

Dag 15 van 2555 dagen; de hospita heeft mijn partner op straat gezet Mijn partner is uit zijn kamer gegooid door zijn hospita. Een maand geleden na 2 maanden logeren bij mijn broer en schoonzus, besloot mijn partner een kamer te zoeken dichter bij zijn nieuwe baan. Binnen een dag had hij een kamer op 10 minuten fietsen van zijn werk. Ik was blij voor hem, op deze manier had hij meer rust in deze toch al bizarre situatie waarin ik in Italië met de kinderen woon en hij in Nederland.

Wat mij verbaasde was het bijna niet aanwezig zijn van regels bij zijn hospita. Ik verwachtte dat wanneer vreemden met elkaar moeten samenleven in een huis dat het belangrijk is om duidelijkheid te scheppen naar elkaar toe om zo geen valse verwachtingen te scheppen en backchats te cultiveren. Zonder regels was deze overeenkomst dan ook niet en elke keer liep mijn partner proefondervindelijk tegen ongeschreven regels aan. Regels die voor mijn partner golden en niet voor de hospita. In alles op het gebied van schoonmaken en het leven in een huis sprak de hospita mijn partner aan op de dingen die hij niet goed deed en dat waren exact de dingen waar de hospita zelf geen controle had en zelf verantwoordelijkheid verzaakte. Een keer kan zoiets gebeuren, maar het wordt minder als je steeds wordt verweten van zaken die je wel doet maar die de ander zelf niet doet.

Ik vond het niet leuk om deze dingen te horen nu wij zo ver van elkaar af zijn en best door moeilijke periodes gaan. Mijn partner zit heerlijk dicht bij zijn werk, maar op zijn zolderkamer moet hij op eieren lopen om geen ongeschreven/onbekende regels te schenden. Samen spraken wij dit door en kwam ik  tot de conclusie dat mijn partner eens met haar moest gaan zitten om deze zaken door te spreken. Waarop mijn partner aanhaalde dat de hospita alles via sms aan hem mededeelt en dat het wellicht beter was om een mail aan haar te sturen.

Samen kwamen we tot een mail die geen emotionele rompslomp bevatte en alleen een spiegeltje voorhield en om duidelijkheid rond regels vroeg. Vanmorgen op Skype deelde mijn partner mede dat hij per 1 juni op straat staat, omdat zijn hospita de toon van de mail kinderachtig vond en niet verder hierover wilde discussiëren. Grappig eigenlijk de hospita heeft op kinderachtige wijze lopen treiteren, waarschijnlijk omdat zij geen controle over mijn partner en de situatie had en hij de dingen zo deed zoals zij ze wenste te doen. Hij moest met de rol wc papier onder zijn arm een wc bezoek doen, daarvoor toen hij zijn eigen rol nog liet staan was die verdwenen na een lang weekend weg te zijn geweest.

Het lijkt dat de hospita zich niet heeft gerealiseerd dat wanneer je samenleeft met een ander levend wezen je elkaars aanwezigheid in acht moet nemen en een zekere vorm van intimiteit moet opbouwen om samen te kunnen leven. Met intimiteit bedoel ik niet één met een seksuele lading, maar instaat zijn om jezelf te delen net zoals je het huis deelt met elkaar. Wanneer je de controle uit angst om hem te verliezen blijft vasthouden zal de relatie tussen huurder en hospita alleen maar verstarren en dat was precies wat er gebeurd is de afgelopen maand. Wanneer iemand geen richting kan geven aan zijn/haar eigen leven, omdat het chaos van binnen is, is het onmogelijk om op gelijke voet met zo iemand een huis te delen.

Mijn partner gaat het liefst vandaag dan morgen weg bij deze enigszins bezeten van controle hospita, wat weer meer druk oplevert op het vinden van een huis voor ons allen. Wat al geen eenvoudige zaak was gebleken. Maar het blijft dat we dit traject moeten lopen zoals het zich voordoet in het hier en nu, adem voor adem. Inmiddels heeft mijn partner een ander logeeradres gevonden bij een vriend/oud collega en zal hij morgen of overmorgen zijn boel oppakken en vertrekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen nu mijn partner in een vervelende woonsituatie is verwikkeld, terwijl ik mij niet heb gerealiseerd dat ik door er te zijn via Skype en hem te ondersteunen en te assisteren net zoveel voor hem kan betekenen als wanneer ik fysiek bij hem aanwezig zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen jegens de hospita die in mijn ogen unfair is geweest tegen mijn partner.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om backchat te ontwikkelen omtrent de hospita die onacceptabel gedrag vertoonde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie te willen veranderen en invloed op uit  te oefenen terwijl dat een mindfuck is en alleen maar in de mind bewaarheid kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn partner moet samen wonen met iemand die hem opzettelijk treitert, omdat deze persoon de verantwoordelijkheid niet aangaat om zichzelf te facen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hospita te beschuldigen van het feit dat de hospita zichzelf niet onder ogen wil komen en niet naar binnen wil kijken om te zien waar de chaos in de hospita’s leven zijn origine heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de hospita neer te kijken omdat deze zichzelf niet wil veranderen en daarmee een polariteit in werking stel die onacceptabel is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hospita niet helemaal zwart te maken in mijn mind om zo met de situatie om te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het raar te vinden dat er geen regels van de kant van de hospita waren toen mijn partner begon te huren.

Ik realiseer mij dat in onze huidige situatie er regels nodig zijn om op een respectvolle wijze met elkaar om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hospita dom te vinden dat zij er vanuit gaat dat iedereen denkt zoals zij dat doet en zodoende geen regels hoeft op te stellen en geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naïef te vinden van de hospita dat zij in separatie met iemand denkt te kunnen samenleven.

Ik realiseer mij dat wij mensen niet instaat zijn om intiem met onszelf te zijn en zodoende ook niet instaat zijn om op intieme wijze met iemand een huis te kunnen delen. Of op grotere schaal een land te kunnen delen of nog groter de aarde te kunnen delen. Wij zijn bang voor elkaar, omdat wij bang voor onszelf zijn. We zijn bang om de controle te verliezen die we denken te hebben over ons eigen leven en vrezen elkaar voor wat wij elkaar kunnen aandoen wetende wat wij onszelf aandoen, maar daar niet naar willen kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moeilijk te vinden om intiem met mijzelf te zijn en daardoor het moeilijk vind om anderen te toleren als gelijken in mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor anderen, terwijl ik niet zie dat ik mijzelf vrees voor wat ik mijzelf kan aandoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder dan deze bangheid te kunnen kijken en mijzelf niet op basis van gelijkheid met anderen kan delen, laat staan het delen van fysieke ruimten die een weerspiegeling zijn van mijn innerlijke ruimten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe anderen zichzelf niet kunnen velen en daardoor hun omgeving niet kunnen velen, zonder dat ik het op mijzelf betrek en daarom dus in separatie met mijn realiteit leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook met dezelfde zaken als de hospita worstel alleen ben ik in een ander stadium als de hospita en bezig deze zaken te keren, wat niet wegneemt dat ik ooit op hetzelfde punt als de hospita zat en dus net zoveel geduld met anderen moet hebben als ik met mijzelf heb gehad.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen backchat over anderen te ontwikkelen die unfair en onacceptabel gedrag vertonen naar mij of anderen toe, maar in plaats daarvan het terug te voeren naar zelf en te begrijpen wat mij dwarszit in zo’n moment zonder consequenties te ontwikkelen.

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter Met onze huisarts hadden we een traject uitgestippeld hoe nu verder te gaan met onderzoeken naar de aandoening van mijn dochter. Eerder werd al door een orthopeed hypermobiliteit geconstateerd, maar niemand heeft het nog op papier durven zetten. Wat voor ons betekent dat we niets hebben om een behandelplan mee op te starten. Teruggaan naar deze orthopeed en verdere ambulante onderzoeken te laten doen zou betekenen dat we veel geld moeten neer tellen voor al die losse onderzoeken. Wordt zij echter opgenomen en de onderzoeken worden in een paar dagen gedaan dan hebben we alleen de opname kosten en de kosten voor een specialist. Dus kozen we voor het laatste en regelde de huisarts een afspraak bij een kinderarts.

Een uurtje rijden van ons vandaan brachten we een bezoek aan deze kinderarts die nu praktijk hield in zijn eigen praktijk en op andere dagen ook praktijk houdt in het ziekenhuis. Terwijl wij aan het wachten waren en hij even op de gang kwam, werden we vriendelijk gegroet door deze arts en nog voor onze afspraak konden we bij hem binnen komen. Hij startte met het bijwerken van zijn rooster voor die dag en wij hebben geduldig gewacht. Na even leunde hij naar achteren in zijn leren stoel en vroeg wat wij van hem wilden. Ik vond dat een wat vreemde vraag, daar mijn huisarts hem al had uitgelegd wat er aan de hand was. Maar goed ik liet mijn dochter het verhaal over haar conditie aan hem vertellen. Tussendoor kreeg ik vragen als met hoeveel maanden begon uw dochter te bewegen in uw buik. Jezus, dat is 15 jaar geleden! Ik zei vrij vroeg, maar wat is vrij vroeg, zij was mijn eerste kind ik had geen referentiekader en ik kon niets ophoesten want alles wat in mij op kwam was gebaseerd op gevoel. Ik voelde mij kut, simpel omdat ik een schijnbaar kleine bijdrage aan het geheel niet kon leveren.

Na vragen en blikken op de dokters gezicht van, wat een raar verhaal verteld ze, wilde hij haar fysiek onderzoeken. Alleen je onderbroekje aanhouden zij de dokter maar mijn dochter hield haar topje ook aan. Het topje moest toch uit om op haar rug te luisteren en toen mocht hij weer aan. Het ging er allemaal ruw aan toe en er werden algemene dingen onderzocht zoals hartslag, reflexen, ogen en oren. Toen pakte hij een apparaatje/vergrootglas en trok mijn dochter haar slipje wat omlaag en begon zwaar zuchtend vanaf daar al haar moedervlekken te bestuderen. WTF dacht ik, ik kom hier niet voor moedervlekken, ik kom hier met een kind dat steeds minder mobiel is. Mijn vertrouwen in de arts zakte dan ook verschrikkelijk snel door het putje. De orthopeed die we eerder hadden gezien ging gericht op zijn doel af en draaide met kennis aan mijn dochter haar gewrichten, bij deze dokter had ik het gevoel dat hij maar wat deed.

Enfin mijn dochter mocht zich weer aankleden en de dokter vroeg zich af waarom mijn dochter met krukken liep, terwijl zij had verteld dat het niet mogelijk was haar knie volledig te belasten vanwege pijn, waardoor zij nu mobieler is met krukken. Zelf initiatief nemen wordt hier binnen de medische wereld niet gewaardeerd, eigenlijk moet je bij elke scheet die je laat een dokter zien en de bijbehorende medicatie innemen. Toen wij vertelden tijdens de anamnese dat mijn dochter gluten/suiker/koemelk vrij eet, viel de dokter van zijn stoel toen hij begreep dat we dat zelf gestart waren en hoorde hij niet meer dat we zeer goede resultaten hebben geboekt met mijn dochters eczeem en voortdurende slijmerigheid. De dokter ronde het consult af en vertelde dat hij het hoofd van de afdeling ons zou laten bellen om een opname in het ziekenhuis te regelen alwaar bloedonderzoek, genetisch, reumatisch en fysiek onderzoek gedaan zal gaan worden. Onze huisarts zou op de hoogte worden gesteld en 14 dagen na de onderzoeken zouden wij weer terug moeten komen bij deze dokter. En daar stopte het consult.

Aangezien ik hier in Italië nog nooit doktersassistentes heb gezien, is het de dokter die alles zelf moet regelen. Zodoende was ik er verlegen mee hoe de betaling zou gaan verlopen. Voor een minuut zaten wij daar tegenover een dokter die niets meer zei en ik die niet durfde te beginnen over de betaling. Uiteindelijk vroeg ik op een gegeven moment om de stilte te verbreken en aan het onvermijdelijke toe te komen, hoe de betaling verliep. Waarop de dokter zei, dat kunt u bij mij doen en vervolgens hield hij zijn mond weer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was en hij zei heel snel 100. Waarop ik mijn dochter aankeek en in het Nederlands zei, hij zei toch honderd? Waarop de dokter onmiddellijk zich mengde in ons gesprek en vroeg of honderd 100 betekende in het Nederlands. Dat vond ik zeer merkwaardig gedrag. Ik gaf hem €100 met pijn in mijn hart, want ik vond niet dat het consult dat waard was geweest. Ik verwachtte een kwitantie maar de dokter bleef mij aankijken zonder iets te ondernemen of te zeggen. Dus ik stond op en gaf hem een hand en verliet de praktijk. Het was duidelijk, deze Al Capone deed dit klusje zwart en ik voelde me enorm genomen en belazerd. We gingen naar huis en het laatste beetje vertrouwen dat ik nog had in de medische wereld was in één klap weggevaagd. Ik voelde mij in de kou gezet en moet nu gaan wachten op een telefoontje voor opname van mijn dochter. Geen idee hoe lang ik moet wachten, geen idee of dat telefoontje er komt, geen idee of dit iets gaat opleveren. Opleveren als een som waarin mijn geld moet worden omgezet in kwalitatief goede medische resultaten om mijn vertrouwen te blijven behouden in de medische wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vrij te voelen in mijn eigen keuzes omtrent het te bewandelen traject met mijn dochter omwille van geld en regels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld de doorslaggevende factor te laten zijn voor het kiezen van een medisch traject met mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat wij niet verder kunnen met de eerste orthopeed die zo goed begreep wat er aan de hand is, omdat ik geld gebruikte als reden om te komen tot mijn huidige keuze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als gemakkelijk te zien om in een paar dagen tijd alle onderzoeken te doen op een uurtje rijden van ons vandaan, zodat ik niet van Rome naar Milaan, Bologna en Ancona hoef te reizen, en daardoor uit het oog te verliezen wat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door geld en gevoelens van gemak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als aardig te ervaren nadat hij ons uitbundig had gegroet en ons op tijd te woord stond en mij niet te realiseren dat ik in een polariteit stapte die zich 20 minuten later aan mij ontvouwde waarbij ik geen vertrouwen meer in de kinderarts had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de vraag wat ik wilde van deze kinderarts terwijl ik verwachtte dat hij wist waarvoor we kwamen zodat ik mij niet in allerlei Italiaanse bochten hoefde te wurmen om mijzelf duidelijk te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het mijzelf niet  te kunnen uitdrukken, binnen deze medische setting, in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het onderzoek zou frustreren omdat ik mij medisch gezien niet voldoende kan uitdrukken in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter het woord te laten doen bij de kinderarts, onder de noemer het is jouw lijf, terwijl dit voor mij de beste oplossing was om de juiste informatie over te kunnen brengen aan de kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als raar te ervaren om niet met ons in gesprek te gaan nadat hij ons had binnen gevraagd, maar eerst zijn dagrooster ging zitten bijwerken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onbeleefd te vinden van de kinderarts om ons binnen in zijn behandelkamer te laten wachten en andere dingen te doen dan naar ons te luisteren. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf belangrijker te voelen dan het dagrooster en beledigd te zijn voor het wachten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gekwetst te zijn door niet het middelpunt van belangstelling te zijn voor deze kinderarts en mij daardoor meer te voelen dan deze arts en mij te laten meesleuren in de polariteit van inferieur -superieur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn over zwangerschapsvragen die ik mij niet meer exact kan herinneren en mij daarom slecht te voelen als moeder dat ik niet kan ophoesten wanneer precies mijn dochter begon te bewegen in mijn buik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn overrompeling met de zwangerschapsvraag te beantwoorden met backchat en mijn niet weten af te wenden op de kinderarts en zijn vraag als raar en niet ter zake doende af te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de blikken op het gezicht van de kinderarts en de tonatie van zijn stem te interpreteren als het raar vinden van mijn dochters conditie. Terwijl ik mij niet realiseerde dat ik bang was om afgedaan te worden als een stelletje aanstellers en leugenaars die de tijd van deze kinderarts aan het verkwanselen waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik weet wat anderen denken en mij niet te realiseren dat deze denkpatronen zijn gemaakt door mijn eigen mind en gefiltert en gekleurd door mijn eigen mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts niet te vertrouwen en daardoor er niet comfortabel mee te zijn om mijn dochter zich uit te laten kleden voor deze man.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fysiek onderzoeken van mijn dochter als pervers te bestempelen omdat de man zo diep zuchtte en dat bij mij een relatie trigger de met sex.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het omlaag doen van mijn dochters slipje en mij niet te realiseren dat ik de kinderarts had bestempeld als pervers en seksuele connecties had getrokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter seksueel wordt misbruikt door eerdere ervaringen en mij zodoende over protectief op te stellen om mijn schuldgevoel van de voorgaande ervaring te compenseren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minder te ervaren omdat de kinderarts vragen stelde over de medische verantwoordelijkheid van mijn dochters dieet, terwijl ik mijzelf ervoer als verantwoordelijk en goed bezig te zijn in het helpen oplossen van de eczeem van mijn dochter. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit van inferieur-superieur met deze kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de effectiviteit van de medische zorg in Italië als minderwaardig te zien aan die van Nederland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische zorg in Nederland als beter te zien omdat ik daar meer vertrouwt mee ben en ik heb toegestaan om door mijn angst voor het onbekende mij in back chat te laten afglijden over de Italiaanse medische zorg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het woord honderd euro omdat ik dat label als veel geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om 100 euro niet de beloning te vinden voor de diensten die deze kinderarts tot op heden heeft geleverd, terwijl ik niet in touch ben met de geldprijzen in de medische wereld en dus geen neutrale basis heb om te kunnen bepalen of dit een faire prijs is of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn in mijn hart te voelen bij het moeten afstaan van mijn €100 en het als een verlies van mijn bezit te zien nu we eindelijk weer wat geld hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet genoeg geld over te houden als de medische kosten met honderdjes tegelijk mijn portemonnaie uitvliegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zwart betalen van de kinderarts gelijk te stellen aan een slechte dienst, terwijl ik mij niet realiseerde in het moment dat ik op mijn strepen had kunnen gaan staan en een kwitantie kon eisen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten bevangen door angst wanneer ik wil aangeven dat ik niet okay ben met de gang van zaken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de medische zorg beneden peil zal gaan als ik aangeef dat ik niet akkoord ben met de betalingswijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belazerd te voelen door de kinderarts terwijl ik in de realiteit mij belazerd voel door mijzelf door niet te gaan staan voor hetgeen dat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu ik zwart betaald heb ik ook verder in de behandeling belazerd zal gaan worden en wellicht geen telefoontje zal ontvangen van het ziekenhuis.

Ik ga de verbintenis aan om niet langer geld mijn leidraad te laten zijn voor mijn keuzes, maar het wel in perspectief/relatie blijf zien met wat ik te besteden heb aan geld.

Ik ga de verbintenis aan om ervaringen van seksueel misbruik niet te projecteren op mijn huidige situatie.

Ik ga de verbintenis aan om mensen niet te oordelen op basis van mijn angsten/opinies/ideeën, maar in het moment te zijn met de ander los van emoties en gevoelens die van mij zijn en door mij moeten worden doorgewerkt.

Dag 13 van 2555 dagen; één zwaluw maakt nog geen zomer

Dag 12 van 2555 dagen; één zwaluw maakt nog geen zomer Mijn dochter riep mij, om bij de openhaard te komen vanwege een raar geluid dat uit de openhaard kwam. Onze openhaard is wanneer hij niet wordt gebruikt afgesloten met twee houten deurtjes om zo geen roet of windtrek in huis te krijgen. We stonden te luisteren bij de deurtjes, maar ik hoorde niets. Mijn dochter zei dat ze eerst dacht dat de kraan lekte en die daarom vaster had gedraaid, maar de kraan niet daadwerkelijk had zien lekken. Vervolgens had zij het geluid uit de openhaard gehoord. We keken elkaar aan en zeiden, dat moet een vogeltje zijn die in de schoorsteen gekukeld is. Weer keken we mekaar aan en zeiden, en nu!

Ik heb al vanaf kleins af aan een angst voor vogeltjes en dan met name de angst dat ze mij zouden pikken met hun snavel, vogels met rondere snavels ervaar ik dan ook als minder eng. In het kader van de “Fear Month” heb ik een video hierover gemaakt en ben ik met mijzelf de verbintenis aan gegaan om deze angst te stoppen die niet reëel is en grotendeels zich afspeelt in mijn mind. Zo gezegd zo gedaan, maar in de tussentijd had ik nog niet echt veel oefening gehad met deze verbintenis in de praktijk te brengen en zodoende niet echt mijn correctie in de praktijk nog had kunnen lopen.

Een paar weken terug dacht ik nog dat er een vogeltje in huis was die door onze oudste kat in de tuin achterna gezeten was en in mijn fantasie en door eerdere ervaringen door hem naar binnen gebracht zou zijn. Ik sloop door het huis met een heftig kloppend hart en verwachtte een vogeltje dat heftig fladderend achter elke muur vandaan kon komen en mij zou aanvallen. Of beter gezegd dat was het verhaal dat ik geloofde door in deze angst mee te gaan. Tegelijkertijd onderzocht ik het spoor van veren en eventuele bloed sporen en vond ik een paar minuten later onze kat in de tuin met een een prooi, het vogeltje. In zekere zin was ik blij dat het vogeltje niet binnen was gelegd door mijn kat, maar ik was niet blij met het feit dat dit vogeltje het leven had moeten laten.

Dus daar zaten wij dan, mijn dochter en ik gehurkt voor de deurtjes van de openhaard. Mijn dochter heeft niet veel angsten omtrent dieren, dacht ik, zij pakt van alles en nog wat op. Dus mijn radartjes in mijn mind gingen razendsnel draaien om te zien hoe ik haar voor mijn karretje kon spannen aangezien ik zelf werd overvallen door een gevoel van, ik wil niet in deze situatie zijn, ik wil mijn zelf verantwoordelijkheid hierin niet nemen.

Mijn dochter opende het deurtje en ik verschool mij enigszins achter het muurtje van de keuken, dat zodra het vogeltje eruit zou vliegen het niet tegen mij op zou botsen. Eerst zagen we niets het is een zeer donker gat, toen wipte er een roet zwart vogeltje op het randje van het frame waarin de deurtjes zijn bevestigt. We keken mekaar weer aan, want het vogeltje bleef zo stil zitten dat het leek of het dood was, maar het had zichzelf net nog op het randje gewipt. Het vogeltje was duidelijk in een trauma. Ik vroeg of mijn dochter het op wilde pakken nu het zo rustig was en nog steeds in shock. Ik dacht hiermee eenvoudig de verantwoordelijkheid te kunnen afschuiven van iets onaangenaams wat gebeurde in mijn realiteit. Tot mijn verbazing zei mijn dochter, ik durf het niet, ik ben bang dat het tegen mij op vliegt. Mijn mond viel open, zij heeft dus dezelfde angst van mij overgenomen, terwijl ze zo vrij is met dieren. Zij vroeg om een takje om het vogeltje iets op te porren zodat het uit de openhaard zou gaan. Ik zocht een takje en was nog steeds blij dat zij het voortouw nam ondanks haar angst.

Mijn dochter stond daar met het takje in haar hand verstijft van de angst en door haar ontstoken knie weinig mobiel te zijn. En toen riep ik mijzelf ter verantwoording, hoe kon ik mijn kind mijn puin laten ruimen. Het was duidelijk dat zij in dezelfde dilemma’s zat als mij. Dit was het moment om mijn correctie te lopen en mij over deze angst te zetten en te handelen in het voordeel van een ieder en een voorbeeld voor mijn kind te zijn.

Ik pakte een wasmand die dichtgeklapt kan worden als een tas, die kon fungeren als een groot vangnet. Ik zette het met de opening voor de openhaard en mijn dochter tikte met het stokje het vogeltje aan dat vervolgens in de waszak fladderde, waarop we de waszak dichtklapten. Mijn dochter wilde hem naar buiten brengen en daar lieten we het vogeltje, wat een zwaluw bleek te zijn, los. In de gauwigheid  had hij de waszak onder gepoept, maar dat vond ik geen punt, hij was uit het huis en kon weer vrij zijn. Echter de zwaluw was flink gedesoriënteerd en bleef met zijn vleugels uit, hijgend op het gras zitten. Net op dat moment kwam onze oudste kat, de vogelvang kampioen, de hoek om zeilen. Weer keken we mekaar aan, oh neeee, we hebben niet al die moeite gedaan om een hapje voor de kat te vangen. Ik leidde de kat af en nam hem mee voor een wandelingetje naar de andere kant van het huis, iets wat hij als aangenaam ervaart en in allerlei toonaarden tegen mij aan gaat zitten praten/miauwen. PFF hij had het vogeltje niet gespot en na een paar minuten riep mijn dochter dat de zwaluw was weggevlogen. Dat voelde goed, de missie was geslaagd. Wat niet wegneemt dat dit voor mij een proces is dat nog steeds naar vooruitgang toe gelopen moet worden, één zwaluw maakt dan ook nog geen zomer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor vogels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze angst voor vogels eigenlijk een polariteit is waarin ik mij als inferieur opstel aan het vogeltje en het allerlei enge en super krachten toeschrijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet als één en gelijk aan het vogeltje te zien/ervaren en zodoende een angst heb ontwikkeld voor vogels door niet mijn zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat vogels mij zullen pikken met hun puntige snavels, terwijl ik mijzelf pik/prik/prikkel in confrontaties met vogels om aan mijzelf duidelijk te maken dat ik in ongelijkheid met deze levende wezens leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een groot deel van mijn leven mijzelf heb gelimiteerd in mijn relatie met vogels door een nare ervaring als peuter met het voeren van de eendjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ervaring met eenden te projecteren op elke andere ervaring met elke andere vogel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de werkelijkheid van mijn ervaring als peuter die de eendjes voerde waarbij de eendjes het brood uit mijn hand pikten als levens bedreigend te labelen en te gebruiken voor de rest van mijn leven om angst te hebben voor alle vogels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstiger te zijn voor vogels met puntige snavels, terwijl mijn slechte ervaring er één was met eenden met ronde snavels. In plaats van te realiseren dat ik mijn mind heb toegestaan om deze ervaring groter en gevaarlijker te maken over de jaren heen om zo de angst in stand te houden en de macht die het over mij had met mijn goedkeuring te behouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn nog steeds aanwezige angst voor vogels mijn verantwoordelijkheid weiger te nemen en mijn kind opzadel met de consequenties hiervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om de zwaluw op te pakken en naar buiten te zetten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik zonder ervaring een vogeltje oppak ik het vogeltje knijp en pijn doe en door mijn onervarenheid het vogeltje zal beschadigen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onervarenheid met het oppakken van vogeltjes als excuus aan te dragen om niet mijn verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid niet te nemen in het oppakken van het vogeltje door te geloven in mijn angst en mij niet te willen realiseren dat mijn ongelijkheid aan het vogeltje de bron van mijn angst is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet gelijk kunnen zijn aan het vogeltje voort komt uit het niet één en gelijk kunnen zijn aan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als ongelijke in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als startpunt van mijn leven ongelijkheid te gebruiken door een gebrek aan zelfwaarde/zelfvertrouwen in mij als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaast te zijn over de overgeërfde angst van mij op mijn kind. In plaats van te zien dat het hier gaat over ze zonden van de voorvaders waar ik mee moet afrekenen om zo een voorbeeld te zijn voor mijn kind en het te assisteren en te ondersteunen met het afrekenen van deze zonde in haar/zijn leven.

Ik realiseer mij dat het een makkelijk mechanisme is om simpelweg bang te zijn voor iets en het daar bij te laten en niet te onderzoeken wat de bron/origine van de angst is. Met dat te hebben gezegd realiseer ik mij dat dit onacceptabel gedrag is en het nalatig is als het aankomt op zelf verantwoordelijkheid te nemen in het voordeel van een ieder.

Ik realiseer mij dat angst ongelijkheid kan verdoezelen en zich kan manifesteren in polariteit zoals een kind dat expres vogeltjes pest of pijn doet om zich zo meer te voelen dan het vogeltje en zodoende zich meer te voelen dan het leven. Of het zich minder te voelen dan een vogeltje en het daarom uit de weg te gaan alsof het iets is dat levensbedreigend is, terwijl in feite het kind zich minder voelt dan een vogeltje en zodoende zich minder voelt dan het leven. In beide gevallen gaat het om ongelijkheid en het niet één en gelijk zijn aan het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te accepteren dat vogels worden gevangen gehouden, geschoten voor de sport en fysiek gekleineerd, omdat wij als mensheid niet instaat zijn ons gelijk aan het leven te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te accepteren dat leven wordt gemolesteerd en doelloos wordt vernietigt terwijl wij niet inzien dat het een reflectie is van ons binnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongelijk aan het leven te leven en dat van elkaar te accepteren als normaal.

Ik ga de verbintenis aan om mijzelf niet langer minder dan het leven te ervaren/zien.

Ik ga de verbintenis aan om mijzelf te evolueren als het gaat om mijn relatie met vogels en deze relatie te bevrijden van angst en gevoelens van inferioriteit.

Ik ga de verbintenis aan met mijzelf om niet langer mijn verantwoordelijkheid op anderen te schuiven als het gaat om het niet onder ogen willen zien van de bron van mijn angsten.

Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten

Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten Met een kopje kruidenthee zat ik met de kinderen in de tuin te genieten van de warme voorjaarszon. Terwijl wij genoten sprong onze oudste kat sierlijk over het hek van de buren onze tuin in met in zijn bek een hagedis. Zodra hij in onze tuin was liet hij de hagedis los om toe te kijken hoe het beestje rond rende en om hem vervolgens weer opnieuw te pakken. Terwijl ik ernaar kijk en het niet meer verstoor zoals ik vroeger wel deed, vind ik het niet leuk om naar te moeten kijken. Het proces verstoren is zinloos en nutteloos en stopt de kat niet van zijn jagen. Hem van genoeg eten voorzien stopt ook zijn jaag instinct niet. Dus heb ik moeten accepteren dat katten jagers zijn en in hun expressie als kat, dit gedrag vertonen. Uiteindelijk vindt onze kat de hagedis niet terug in het gras en is afgeleid en laat de boel voor wat het is en gaat wat anders doen.

 

Al pratende met de kinderen moet ik concluderen dat hetgeen wat mij zo raakt als onze katten jagen is het spelen met hun prooi en het tergend langzaam dood maken van een ander leven. Mijn houding is die van: als het dan moet doe het dan snel en eet hem op. Nu kan het zo zijn dat hij een hagedis of een vogeltje vermoord en vervolgens niet echt veel ervan opeet, dat beschouw ik dan als zonde en een onnodige moord.

 

Maar laat ik eens in zelf oprechtheid kijken naar hoe ik omga en accepteer wat er gebeurd binnen de voedsel industrie als het gaat om levende wezens. Maken wij als mensen ons “stukje vlees” ook niet tergend langzaam dood? Is het spel van winst maken op levende wezens voor de consumptie niet hetzelfde als katten doen? Kleine hokjes, slecht voer en als het dan éénmaal op ons bord ligt dan hebben we eigenlijk minder trek dan we dachten en gooien we het weg. Of we over consumeren door junkfood hamburgers/kroketten/frikandellen en weet ik wat niet meer. Vlees dat gegeten wordt maar niets te maken heeft met de behoefte van ons lijf, het welzijn van ons lijf.

 

Zijn wij beter dan onze katten in de zin van beter omgaan met ons vlees, ik denk het niet. We leven allemaal op deze planeet en zijn allemaal onderhevig aan de regels die wij met z’n allen hebben geaccepteerd en toegestaan en in die zin zijn wij gelijk in misbruik aan al het leven. Winstbejag en hebberigheid straalt van de mens af en ook van mijn kat die met genoeg eten in zijn buikje toch nog achter een hagedis aangaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kat als een koele moordenaar te zien die het doet om zo zijn prooi te kunnen martelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik menselijke emoties plak op een kat die zich daar niet mee bezig houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar te ervaren om te moeten zien hoe mijn kat langzaam zijn prooi dood, terwijl ik toesta dat  mijn kippenpootje in een klein hokje op slecht voer een miserabel leven heeft en te vroeg dood gaat voor mijn genot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als excuus voor mijn toleren van dierenleed voor consumptie mijn onwetendheid en niet alles kunnen controleren in de strijd gooi en niet wil inzien dat ik hier niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn slager te geloven die zegt dat hij hormoon/anti-biotica vrij scharrelvlees heeft, maar dat niet zelf kan testen en dus mijn geweten sus met de woorden van mijn slager.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben gehad om zelf kippen te gaan houden en een goed leven aan hen te schenken, maar vervolgens mijn buurvrouw te vragen om ze te vermoorden en zo mijn zelf verantwoordelijkheid niet te willen nemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om kippen/leven te doden omdat ik het emotioneel op mijzelf betrek en het label als moord.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een periode vegetarisch door het leven te zijn gegaan en te geloven dat de vlees industrie daardoor humaner kon worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als goed te bestempelen door mijzelf een vegetarische lifestyle aan te meten.

 

Ik heb mij gerealiseerd dat vegetariër zijn een lifestyle is die op onze emoties en gevoel inspeelt en ons de mogelijkheid geeft om onszelf goed en beter te voelen terwijl wij als vegetariër niet daadwerkelijk enige verandering brengen in de vlees industrie en niet perse door deze lifestyle beter gaan luisteren naar ons lijf en te begrijpen wat wij echt nodig hebben aan voedingsstoffen. Wat goed is voor het lijf heeft niets te maken met vegetarisch of vleeseters zijn, voor de één is het een must voor de ander een absolute nee. Maar het gaat erover wat goed is voor jouw lijf en tegelijkertijd het niet onnodig schaden van de dieren. Na mij dit te hebben gerealiseerd ben ik gestopt met vegetariër zijn en heb mij ontdaan van deze persoonlijkheid om met een dieet verder te gaan waar ik 1 keer per week kip eet. Dat is alles wat mijn lijf verdraagt en op het moment nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te zien als barbaren net als mijn kat als het gaat om over consumptie van vlees produkten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vleesindustrie te wantrouwen, maar verder niets te ondernemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen als het gaat om verandering in het eetgedrag van andere vleeseters.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik met anderen praat over hun vlees inname zij niet gewillig zijn om hun eetgedrag te matigen of aan te passen en ik zie dat dan als een nederlaag, terwijl ik weet dat ik anderen hun gedrag niet kan veranderen ik kan alleen een voorbeeld zijn waar anderen kiezen of zij ook zo willen leven of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te veel vlees inname en met name rood vlees te zien als gevaarlijk en daarom iedereen wil waarschuwen en overtuigen van de schadelijkheid hiervan.

 

Ik ga de verbintenis aan om niet langer mijn emoties rond vlees eten op mijn kat te projecteren en de situatie te zien en te nemen zoals die is.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn voeding alleen maar in het voordeel van een ieder af te stemmen op mijn lijf en zodoende eenvoorbeeld te zijn voor anderen zonder hen te willen overtuigen/veranderen.

 

 

Dag 11 van 2555 dagen; verdriet in mijzelf als rouwen om wie ik ben

Dag 11 van 2555 dagen; verdriet in mijzelf als rouwen om wie ik benMijn leven van een moeder met 2 gezonde tieners is in een paar maanden tijd drastisch omgeslagen naar, een moeder met een gehandicapte dochter en een gezonde zoon. Terwijl wij in de malle molen zaten en nog steeds zitten van onderzoeken, het tegen inefficiëntie aanbotsen en totaal geconsumeerd zijn met de praktische kant van het geheel, ben ik voorbij gegaan aan mij als mens. Die mens die samenwoont met een tiener waar de communicatie nu in termen gaat van: vergeet je brace niet, waar staan je krukken, i.p.v heb je al je klimspullen bij je?

 

Als mens heb ik tot op heden het niet van mijzelf geaccepteerd om mij te verliezen in emotionele uitspattingen, die weer meer en andere emotionele plaatjes en herinneringen oproepen om mij vervolgens ellendiger te voelen dan nodig is. Dat zijn praktijken die compleet nergens toe leiden en alleen maar meer consequenties voor mijn voeten werpen om mij vervolgens weer doorheen te moeten bijten. Dus dat wilde ik voorkomen.

 

Maar diep van binnen, als ik mijn altijd zo fysiek actieve kind in de ogen kijk, dan voel ik toch iets van verdriet zitten. Eerst was dat een schuldgevoel over het zijn van haar moeder en haar op deze wereld te hebben gezet. Wie wil fysiek gelimiteerd door het leven gaan? Dat is geen leven van gelijkheid en kwaliteit en dat had ik niet voor ogen toen ik een kind wilde. Als ik het had geweten had ik geen kind gewild, waarmee ik in één zin meteen wegvaag dat ik al enorm veel genoten heb van dit kind, deze mens in wording. Had ik dat willen missen? Nee dat had ik niet willen missen, maar het is ook geen keuze meer op dit moment, nu ga ik mee in de heen en weer beweging van de polariteit van gezond en gehandicapt. Dat is onacceptabel want het gaat hier om leven en van elkaar leren en genieten. Dus uiteindelijk is dat gevoel van verdriet diep van binnen het weggestopte schuldgevoel dat er eerst al was.

 

Een schuldgevoel dat niet alleen gaat over het leven schenken aan een kind, maar ook gaat over mij schuldig voelen dat ik na al die jaren het aanhoren van vage pijntjes als gezeur ben gaan zien. Gezeur van mijn kind over pijntjes, altijd maar weer rare pijntjes waar ze aandacht mee leek te trekken. Het leek alsof zij daar een vreemde vorm van voldoening uit wilde halen en ik wilde de communicatie tussen ons beiden niet afsnijden, dus liet ik haar vertellen en mededelen. Niet altijd vond ik het makkelijk om geen reacties te hebben op dat wat ze mij mededeelde. Meerdere keren zijn wij op doktersbezoeken geweest die op niets uitdraaiden, omdat er niets te zien was. Nu begrijp ik dat het voor hypermobiliteit normaal is dat er vaak niets te zien of te vinden is. Terugkijkend zijn alle symptomen daar geweest, alleen niemand kon ze met elkaar verbinden en wordt je als patient al snel als zeur, overgevoelig of zelfs als leugenaar aangezien. En ook ik stond in de rij om mijn kind een etiket op te plakken en zag haar pijn als een naar/ziekelijk karakter trekje. Dat is waar ik mij echt schuldig over voel en verdrietig dat ik een ander levend wezen zo heb beoordeeld en veroordeeld, dat is onacceptabel en dat is hetgeen wat moeilijk onder ogen te komen is. Naast schuldgevoel is daar ook schaamte, de schaamte voor mijn gedrag als moeder en mens.

 

Gedane zaken nemen geen keer, dus zal ik het moeten doen met wat zich hier aanbied en voor mij staat in elk moment en elke adem opnieuw. Ik heb hier van geleerd en zal ervoor waken om welk ander leven dan ook te labelen als minder en gezeur. Communiceren is daadwerkelijk jezelf delen met de ander onvoorwaardelijk en ook nare zaken horen daarbij. Het is aan mij om te snappen wat deze dingen in mij losmaken en daar korte metten mee te maken en niet de ander als zeur weg te zetten en totaal geen zelf verantwoordelijkheid te nemen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn emoties die ik vervolgens weer moet opruimen en mee moet afrekenen, in plaats van te zien uit welke hoek de wind waait en direct korte metten ermee te maken in plaats van een overlevingsmechanisme als angst in te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet diep van binnen te voelen over mijn kind niet realiserend dat het verdriet was om mijzelf, over mijn houding naar mijn kind toe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoel als verdriet te labelen zodat het acceptabeler voor mij klonk om mee om te gaan en te kunnen laten liggen zonder zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet als verzachtend woord te gebruiken wat maakt dat het lijkt alsof het verdriet over mijn kind ging terwijl het over mijzelf ging en mijn negatieve kant verdoezelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te doen voorkomen dat ik begaan was met de ander terwijl ik begaan was met mijzelf als een egoïstisch wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het op de wereld brengen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de communicatie die mijn kind met mij probeerde te hebben te zien als gezeur om mijn onmacht en niet begrijpen te rechtvaardigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen die ik niet begrijp af te doen als vervelend en lastig. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te raken als er zaken worden gecommuniceerd waar ik niets mee kan en daardoor als lastig label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn gedrag als moeder en mens naar mijn kind, in plaats van te zien waarom ik dit gedrag vertoonde en te snappen wat het in mij los maakte.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid niet echt instaat zijn onszelf in te leven in de ander, want wij kijken altijd door de ogen van onze mind en alles draait daardoor om onszelf, wij zijn narcisten en als het erop aankomt geven wij alleen om onszelf. Pas zodra wij zien dat wij zijn zoals die ander, dan kunnen wij zien dat al onze klokjes hetzelfde tikken alleen de tijdszones verschillen van elkaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in onbegrip te leven en niet te willen zien dat ik jou ben in een ander leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen toegeven dat ik meer bezorgd was om mijn eigen negatieve kantjes te verstoppen dan daadwerkelijk met de ander die naar mij uitreikte en om assistentie en ondersteuning vroeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een narcist door het leven te gaan en een ander zijn problemen als teveel en lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst voor mijzelf te kiezen en niet te realiseren dat wanneer ik kies voor een ieder ik handel in het voordeel van een ieder.

 

Ik verbind mij aan het er zijn voor de ander gelijk aan het er zijn voor mijzelf.

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizen

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizenWe zijn weer alleen, ik en de kinderen, mijn partner is weer teruggevlogen naar Nederland na een flitsbezoek hier in Italië. We hebben veel gedaan en we hebben van elkaar genoten, toch is het raar om je partner op het vliegtuig te zetten om vervolgens je van elkaar gescheiden levens weer op te pakken voor onbepaalde tijd. Dat woord onbepaalde tijd en het ongrijpbare ervan is wel het moeilijkste in de hele situatie. Ik merk dat ik het “niet weten” hoe lang deze situatie aan duurt die niet wenselijk is de grootste last op mijn schouders is. Wanneer gaan we verhuizen, wanneer kan ik gaan inpakken, wanneer kunnen de kinderen hier stoppen met school, wanneer zit ik in Nederland om mijn leven daar weer van punt nul op te pakken? En dat alles hangt op het niet specifiek zijn van het woord “onbepaalde tijd”, dus ik vind het vervelend dat “onbepaalde tijd” niet specifiek is en mij geen handvaten bied in mijn dagelijkse leven hier op aarde. Toch blijft mijn mind zoeken naar tijdsframes die zouden kunnen passen op “onbepaalde tijd”. Dingen zoals, voor de vakantie zullen we toch wel over zijn, september zou wel heel erg laat zijn, als er deze maand geen woning vrij is dan zal er wellicht volgende maand één vrij zijn.

 

Kan ik “onbepaalde tijd” de schuld geven van niet specifiek genoeg zijn, zodat ik mijn verlangens kan stillen? Is het zo makkelijk een situatie op te lossen door iets de schuld te geven en dan vrolijk verder te kunnen leven. Het klinkt aanlokkelijk, maar het klinkt ook onlogisch en als klink klare onzin. Ben ik het slachtoffer van “onbepaalde tijd” of is “onbepaalde tijd” het slachtoffer van mij nu ik de schuld op zijn bordje schuif? Eén ding is zeker ik ben niet het slachtoffer van “onbepaalde tijd” ik ben het slachtoffer van mijn eigen handelen in het verleden en dat is voor “onbepaalde tijd” zolang ik niet in het reine ben met alle punten die samenhangen met het doorlopen van de consequenties uit mijnverleden. Het is mijn ongeduldigheid die met mijn goedkeuring in frictie gaat met “onbepaalde tijd”. Ik had immers alle tijd om mijn verleden te lopen zoals ik dat deed, geen ekel probleem, maar nu ik het terug moet lopen om mijzelf te kunnen corrigeren in mijn heden en toekomst heb ik ineens tijdsgebrek en moeite met “onbepaalde tijd”.

 

Ik weet wel hoe het zit, ik weet dat ik nu de consequenties moet doorlopen adem na adem in het voordeel van een ieder, maar met “onbepaalde tijd” kwam er even iets strijdbaars in mij naar boven. Iets strijdbaars dat niet langer wilde wachten totdat ik mij één en gelijk heb gemaakt aan deze situatie. Iets strijdbaars dat wil tijdreizen als het gaat om problemen oplossen en geen moeite heeft met lanterfanten als het gaat om problemen maken. Dat klinkt wel heel menselijk, als ik om mij heen kijk is dat zo’n beetje wat we de hele dag doen.

 

Vervuilen van onze planeet doen we tergend langzaam jaar na jaar waarin we al onze stoutste consumentistische dromen vervullen en al onze verlangens stillen. Echter wanneer we inzien dat vervuiling toch niet zo’n goed idee is, willen we razendsnel de klok terugdraaien, zetten we acties op touw die een druppel op de gloeiende plaat zijn. We zijn zelfs teleurgesteld wanneer anderen het niet willen inzien hoe we onze planeet aan het mishandelen zijn. Veel onbegrip, er worden kampen gevormd, hullie tegen zullie. En voor we het weten zijn diegenen die vooruitgang willen net radio actieve deeltjes die door hun ongeduld en hoge instabiliteit de boel kunnen laten ontploffen/escaleren en iedereen weer terug bij af te laten zijn. Dus vooruitgang in het echte fysieke leven en niet in je mind is iets dat gelopen moet worden punt voor punt om effectief te zijn. Ecologisch verantwoorde t-shirts dragen op je jeans is water naar de zee dragen, want de jeans zorgt voor intense vervuiling en dat wordt niet opgeheven door het ecologisch verantwoorde t-shirt dat je draagt.

 

De vraag die ik mij moet stellen is, wil ik het instabiele deeltje zijn in mijn realiteit om met ongeduld de hele boel op te blazen en ook alles teniet te doen wat ik al bereikt heb om vooruitgang te boeken op het punt van het doorlopen van deze consequenties? Nee natuurlijk wil ik dat niet. Dus zal ik het woord “onbepaalde tijd” niet meer een eigen leven laten leiden, door er emoties als verlangens en ongeduld aan op te hangen, maar het gewoon zien als een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” een energetische lading te geven die mij limiteert in het doorlopen van zelf gecreëerde consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “onbepaalde tijd” de schuld te geven van het traag doorlopen van mijn zelf gecreëerde consequenties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik niets buiten mijzelf de schuld kan geven voor mijn eigen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf er gemakkelijk van af te maken door een woord als “onbepaalde tijd” een soort van magische lading van niet weten te geven, waardoor ik mijn niet nemen van zelf verantwoordelijkheid kan tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende terwijl ik de schepper ben van mijn realiteit. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen schepping.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn keuzes te laten afhangen van het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” te betichten van niet specifiek zijn, terwijl ik het ben die deze lading aan dit woord heeft gegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat woorden zichzelf een lading geven en daardoor leuke en niet leuke woorden te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” de schuld te geven dat ik geen handvaten kan geven aan mijn realiteit en in het duister tast van wat ik moet doen, terwijl ik degene ben die handvaten/invulling moet geven aan mijn leven als ik niet wil leven in chaos en stuurloosheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als het slachtoffer van “onbepaalde tijd”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te maken van de consequenties uit het verleden en daarin te blijven rondzingen zonder op te staan en duidelijkheid te scheppen in mijn leven door gewoonweg door te lopen en diep adem te blijven halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijzelf als slachtoffer te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeduldig te zijn en vele malen sneller mijn problem te willen oplossen dan dat ik ze gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrealistisch te zijn als het aankomt op probleem oplossing en niet alles in zelf oprechtheid te willen zien nog aanvaarden om op een effectieve wijze door mijn consequenties heen te lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij strijdbaar op te stellen wanneer dat onnodig en zelfs contraproductief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om strijdbaarheid als positief te labelen en als oplossing te zien boven zelf oprechtheid. Waarin  ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van strijdbaarheid – slachtoffer en dat te zien als oplossing terwijl het enkel en alleen een schuiven van energie is van de ene pool naar de ander pool en enkel en alleen het ego streelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdreizen onbewust als iets reëels te zien wanneer ik denk dat ik door mijn gemaakte consequenties in quantumtijd heen kan gaan hier in het fysieke leven op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een instabiel deeltje te willen zijn en alle gedane moeite in 1 keer uit te wissen, omwille van ongeduld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat wat ik met moeite weer heb opgebouwd te willen riskeren en af te breken om vervolgens als een slachtoffer van iets buiten mijzelf medelijden met mijzelf te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit stuk te maken en niet te handelen in het voordeel van een ieder en niet iedereen in ogenschouw te willen nemen, maar alleen mijn eigenbelang hoog te willen houden.

 

Ik realiseer mij dat dit ongeduldige gedrag van het vluchtig en haastig doorlopen van mijn eigen gecreëerde consequenties één en gelijk is aan globale probleem oplossing zoals b.v. vervuiling. Dus wanneer ik dit gedrag accepteer binnenin mij dan accepteer ik dit gedrag ook op een grotere schaal in anderen als mij. Dit is onacceptabel en moet daarom stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om globale problemen zoals vervuiling niet adem na adem te willen doorlopen, maar te willen overhaasten en daardoor te accepteren dat ik risico’s neem die ik niet kan overzien wanneer ik denk en handel in eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de tijd te nemen waneer anderen mijn punt van overhaasten om globale problemen op te lossen niet kunnen of willen inzien en daarmee ongelijkheid en verwijdering van elkaar accepteer en toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwijdering en ongelijkheid toe te staan onder de noemer van probleemoplossing en mij niet te realiseren dat ik zo een oorlog in mij en buiten mij aanwakker en in het leven roep.

 

Ik ga de verbintenis aan om het woord “onbepaalde tijd” te zien voor wat het is, een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn ongeduld om te zetten in actief anticiperen op het tempo van mijn levensadem.