dag 1 van 2555 dagen: staan als mijn woord

Dit is de eerste dag van een serie blogs die 7 jaar gaan beslaan. Dat is een lange periode in tijd waar ik mij aan verbind en waar ik dan ook volledig in absoluutheid achter moet staan, om niet ten prooi te vallen aan mijn eigen weerstanden, die niet meer dan een programma zijn. Het is dan ook gemakkelijk om verschillende achter deurtjes open te laten, om dan wanneer ik dat denk nodig te hebben, mijn woord en de verbintenis te breken en zodoende excuses te vinden om deze 7 jaar van zelfvergeving en correctie niet te kunnen/hoeven/willen volbrengen. Deze beslissingen om mij voor 7 jaar te verbinden aan het uitschrijven van mind patronen en mij te corrigeren terwijl ik deze tocht adem voor adem  loop, zal door de weerstanden heen de beslissing worden om te bepalen wie en wat ik ben.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om terwijl ik een verbintenis van 7 jaar schrijven aanga, diep verstopt van binnen een gevoel van teveel/overweldigend waar neem en dat wegduw maar tegelijkertijd een plekje in mij geef om op een later tijdstip als geldig excuse te kunnen gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen dat ik niet instaat zal zijn deze 7 jaar verbintenis te volbrengen en daarom voel ik mij al op voorhand het slachtoffer van mijn eigen gecreëerde waan realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor de weerstanden die ik zal moeten doorlopen om mij aan deze verbintenis te houden, die niet alleen mij maar ook een ieder die dit leest ten goede komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor een programma dat actief is in mij en mij zodoende minder te voelen dan dit programma van weerstand als geldig excuus als ik besluit toe te geven aan mijn weerstanden om niet te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf minder te voelen dan een programma in mijzelf. Wat inhoudt dat ik mij minder voel dan mijzelf om deze verbintenis te volbrengen en wat praktisch onmogelijk is zonder in separatie met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in de illusie te geloven dat ik gesepareerd van mijzelf ben/leef en daardoor mijzelf moet vrezen voor wat ik mijzelf aankan doen op elk gegeven moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in uiterste alertheid te zijn voor mijzelf, niet wetende wat ik mijzelf kan aandoen in elke adem die ik neem en elke beslissing die daarmee gepaard gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om achterdeurtjes te hebben omtrent deze 7 jarige verbintenis voor het geval dat ik geldige excuses/rechtvaardigingen nodig heb om mijn acties in mijn fysieke realiteit te verantwoorden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik verantwoording schuldig ben aan anderen terwijl ik mijzelf buiten beschouwing laat, wat inhoudt dat ik accepteer en toesta dat ik mijzelf mag bedonderen/voorliegen, maar naar anderen toe niet vind dat ik dat kan maken omwille van gezichtsverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om gezichtsverlies in mijn buitenwereld als belangrijker te  achten dan de verbintenis die ik met mijzelf aanga als het leven dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een periode van 7 jaar als iets onrealistisch te zien/iets ongrijpbaars/te groot en mij zodoende ervan distantieer en het laat voor wat het is om later wel te ontdekken wat het inhoudt en te beslissen of ik mij er daadwerkelijk aan kan verbinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat ik als mens niet te vertrouwen ben als het aankomt op verbintenissen, zolang mijn woorden niet in overeenstemming zijn met mijn daden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet van mijzelf op aan te kunnen, door mijn programma van weerstand dat op de achtergrond in mijn menszijn draait, te zien als iets van mijzelf dat ik nodig heb om te kunnen overleven in de wereld waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het programma van weerstand in mijzelf, zonder mijzelf te realiseren dat ik hier start van een punt van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door mijn menszijn en niet verder durf te kijken dan mijn preprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te betreuren dat ik mijn menszijn als lichaam en mind/geest zie als een limitatie terwijl het mijn gereedschap is om een leidend levend voorbeeld zijn in gelijkheid en eenheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van het open laten van achterdeurtjes aangaande het 7 jarig process van het uitschrijven van mind patronen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het hebben van uitvals mogelijkheden ik mij niet absoluut wijd aan mijn besluit om een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het willen hebben van achterdeurtjes los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijzelf niet vertrouwen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het ontkennen van mijn zelf leidende vermogen, ik mij afscheid van mijn zelfverantwoordelijkheid en daarmee mijzelf als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het geen vertrouwen hebben in mijzelf los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen achterdeurtjes mentaliteit meer tentoonspreid en mijzelf één en gelijk zie aan mijn process.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij niet instaat zijn te veranderen en zodoende er ook geen zelf verantwoordelijkheid voor hoeven te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking nog voor wij een actie zijn begonnen

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op onze weerstanden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde opleveren als dat wat wij claimen; n.l. om in controle te zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onze achterdeurtjes niet te willen opgegeven uit angst om niet te overleven zonder deze achterdeurtjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar en wij niet achter/als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen eigenschap van onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid het . Dan stoppen we, we halen adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunne/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht instaat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen  los – en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen wij nooit instaat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren/verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan eigenbelang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s