Dag 4 van 2555 dagen; bezitten om mijzelf niet te verliezen

In een flits zag ik een foto met tekst langskomen op Facebook en dacht even voor een seconde, die ken ik. Na erbij stil te hebben gestaan en goed te kijken zag ik dat een foto met tekst die ik zo’n jaar geleden gemaakt had ineens flink gedeeld en verspreidt werd op Facebook. Dat is mooi dacht ik en toen viel mijn oog op de ondertekst die zegt “door: …” Daar verwachtte ik mijn naam, omdat ik diegene was die met zorg deze foto uitzocht en uitsneed en een tekst erop plaatste die diep uit mijzelf kwam. Zeer persoonlijk dus. Maar achter het woord “door” stond de naam van iemand anders. Op dat moment begon er op de achtergrond in mijn mind van alles te draaien. Ik voelde mij miskent, mijn creatie afgenomen en tegelijkertijd voelde ik mij beroerd om deze gedachten die ik had. Ik had deze foto gemaakt en geplaatst omdat ik een boodschap wilde uitdragen, niet voor persoonlijke aandacht, of zat dat er toch stiekem achter verscholen? Een reactie komt niet vanzelf uit de lucht vallen en dus zal ik er verantwoordelijkheid voor moeten nemen.

Ik nam het geheel nog een stapje verder en gaf een commentaar op de foto om aan te geven dat deze van mij was en niet van x die onder mijn foto stond als de eigenaar. Dat voelde eigenlijk al niet goed het maken van dit commentaar, het voelde alsof ik mijn gelijk wilde halen. Een vechtlustige houding van; wanneer men mij niet erkent voor mijn creatie dan zal ik wel erkenning komen halen. Het antwoord wat ik op mijn commentaar kreeg gaf geen voldoening en stak geen veren in mijn kont.Tja …nu moet ik toch maar eens mijzelf op papier onder ogen komen en uitvogelen waarom ik zo bezitterig ben als het gaat om de dingen die ik creer waar vervolgens een ander succes mee heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf miskent te voelen en geen erkenning meer te kunnen halen uit een foto die nu onder een andere naam verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze foto’s te maken in het voordeel van een ieder en tegelijkertijd te genieten van de aandacht en erkenning die het mij opleverde en mij eigenwaarde verschafte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een creatie die ik bestempel als “in het belang van een ieder” ineens zie als mijn eigendom als een ander het onder zijn/haar naam verspreidt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verschil te zien tussen wat door mij gemaakt is en wat door een ander gemaakt is wanneer beide creaties in het doel staan van het creëren van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te schrikken wanneer ik meega in mijn ego en mijn negatieve scherpe kantjes laat zien. In plaats van te begrijpen dat ik die kant van mij al lang ken, maar niet erken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn over mijn negatieve kant wetende dat dit een hypocriete houding is om niet verder te hoeven kijken dan de verbazing groot is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet aan te willen dat het negatieve in mij zit als mijn ware aard en die ik niet als waarheid wil aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik net iets teveel van mijn negatieve aard nar buiten toe laat zien dan ik zou willen en te vrezen voor mijn imago naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relationele energetische banden aan te gaan met mijn creaties zoals foto’s met tekst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat bezit onderhevig aan competitie is, en een geweldige uitlaatklep voor het ego om zich te laten gelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geldingsdrang te hebben als het gaat om mijn creaties als eenhunkering naar erkenning vanbuiten af, in plaats van te zien dat erkenning van mijzelf van binnen uit komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een “dat is van mij” houding oorlog maak terwijl ik hetzelfde voor ogen heb als diegenen die mijn creatie voor hetzelfde doeleinde gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijzelf te verliezen wanneer mijn creatie onder andermans naam verder gaat en ik zodoende ophou te bestaan, terwijl dit gevoel niet was ontstaan als ik had begrepen dat zelfvertrouwen niet van buiten af komt, maar iets is dat ik in zelf intimiteit opbouw met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals bezit een reden te laten zijn om in de startblokken te gaan staan om oorlog te beginnen met een ieder die mijn bezit riskeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit als een deel van mij te zien en direkt het gevoel te hebben om persoonlijk te worden aangevallen als iemand een vinger ernaar uitsteekt zonder het motief van die ander in ogenschouw te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor het niet kunnen delen in het beste voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het belangrijkste in mijn werkelijkheid te bestempelen en daaruit voortvloeiend het ook normaal vind dat ik altijd het beste en meeste en mooiste heb los van hoe anderen ervoor staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bereid te zijn om te vechten voor mijn bezit, dat altijd voortkomt uit datgene wat al hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezit als iets van mij en origineel van mij te zien, terwijl alles wat hier is, de basis vormt voor alles wat wij doen en creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit te claimen en te leven in ongelijkheid en gescheiden van de eenheid van het geheel.

Ik realiseer mij dat mijn gedrag, typisch gedrag is waar misverstanden, geschillen en oorlogen van komen, Wat mij mede schuldig maakt aan alle misverstanden, geschillen en oorlogen omdat het deel uitmaakt van mij.

Ik realiseer mij dat oorlog een deel van mij is en er niet beter op wordt wanneer ik het met aardige woorden breng. Er is oorlog in mij en zonder door te slaan naar de nadere pool van de polarisatie zal ik de vrede moeten laten liggen/overslaan om i.p. daarvan te zoeken naar oplossingen die de oorlog in mij stilt en geen  consequenties naar buiten toe brengt.

Ik realiseer mij dat het willen bezitten van bezit voortkomt uit angsten en polarisaties en laat de energetische relatie los die gepaard gaat met bezit.

Ik ga de verbintenis aan om geen relaties meer aan te gaan met mijn creaties en in plaats daarvan ze te zien als een expressie in het moment van mij, en laat zien  wie ik ben in dat moment. Een ieder die dat wil delen, deelt een stukje van mij en een stukje van zichzelf dat herkenning vond in mijn expressie gevangen in dat ene moment.

Advertenties

One thought on “Dag 4 van 2555 dagen; bezitten om mijzelf niet te verliezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s