Dag 6 van 2555 dagen; ik ben leven en geen verwijt

Al wachtende bij het benzinestation kwamen mijn partner en ik de concierge van mijn zoons school tegen. Wij groeten hem vanuit de auto, waarop hij naar de auto toeliep en vroeg of wij echt terug gaan naar Nederland. Het gesprek nam een wending en hij vertelde hoe hij zich genaaid voelt door de regering onder leiding van Monti. De man zal dit jaar 60 worden en zou dus volgens de oude wet met zijn pensioen kunnen. Hij heeft hier jaren naar toe geleefd en nu komt hij erachter dat de regering Monti hem nog 4 jaar langer wil laten werken. De man is verbittert en begint vrij verhit hierover met ons te spreken, hij heeft er naar uitgekeken om met pensioen te gaan en nu moet hij langer werken in een baan die hij gevoelsmatig al had afgeschreven. Wie weet een baan waar hij niet echt voldoening uithaalde of een baan die hem een bepaald sociaal stempel gaf. Hier in Italië is de baan van school concierge het vegen en dweilen van de lokalen en gangen, de bel luiden elk uur, dingen rondbrengen etc. Het is 1 van die baantjes die je doet als er verder niets meer is of wanneer je niet meer in je mars hebt.

 

De boosheid van de man deed mij realiseren dat wij pas boos worden als iemand aan onze portemonnaie komt. Hij zou kunnen stoppen met werken en de hele dag doen wat hij zelf wilde en daarnaast een pensioentje ontvangen, nu moet hij doorwerken als hij enige vorm van inkomen wil blijven behouden. Het grappige of eigenlijk trieste hieraan, is dat zolang de man nog geld kreeg hij niet boos werd over het feit dat anderen geen geld hadden/kregen. Nu hij de dupe is schreeuwt hij moord en brand, of dit nu terecht is of niet dat is niet relevant. Dat geldt ook voor de ouderen die nu van hun pensioen genieten die hoor je veelal zich niet druk maken over het pensioen van hun kinderen en de generatie waar deze kinderen en de kinderen van deze kinderen toe behoren. Onze interesse in de ander lijkt vaak niet veel verder te gaan dan de waarde die die ander in geld uitdrukt voor ons. We zijn niet echt geïnteresseerd in elkaar, we schatten constant in of iemand een financiële bedreiging is voor ons of ons financieel voordeel kan brengen. Alles dat verder buiten ons ligt dan voeten en neus verdwijnt in een surreële waas om ons heen, niet meer dan verhalen. Het kan ons geen ene shit schelen of iemand anders op deze aardkloot wel te eten heeft, zolang onze buikjes maar gevuld zijn.

 

Terwijl wij aan de beurt waren om LPG te tanken nam de man afscheid van ons en wenste ons het aller beste in Nederland (lees financieel beter) en zei dat hij hier moest blijven en afwachten hoe het allemaal voor hem zou uitpakken. Het klonk als een verwijt en even schoot door mij heen, je hebt ook nooit lopen klagen toen het je nog voor de wind ging, toen was de regering wel okay en kon het je geen ene reet schelen of er anderen op deze aarde leefden die het vele malen slechter hadden dan jou. Hij zwaaide ons uit met een trieste blik in zijn ogen, dat is nu de mensheid dacht ik, als je hen leven (lees geld) afpakt dan gaan ze huilen en er is niemand die leven voor iedereen opeist, niemand die ziet dat leven niet geld is. Leven is niet overleven, leven is voor el(k) even. Voor iedereen zou leven moeten staan voor “het leven” waar de levensadem wordt ingeblazen wanneer we in deze wereld komen en waar we onszelf van de levensadem ontdoen als we ons leven beëindigen. Dat mag niets te maken hebben met geld, waar geld staat voor macht, angst, jalousie etc. Leven is leven, adem na adem ook zonder geld, maar leven zou geen strijd moeten zijn voor sommigen en een xtc trip in het land van de onbeteugelde mogelijkheden voor anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onze eigen financiële zorgen voorop te stellen aan anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te kunnen kijken dan onze eigen financiële status.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten wanneer zij onze financiële status bedreigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op diegene die onze financiële toekomst vershit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te gaan dan boosheid en verbolgenheid van wat ons wordt aangedaan financieel en deze boosheid en verbolgenheid vervolgens te gebruiken als ons excuus om niets te hoeven doen aan de situatie en geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaren lang in de toekomst te projecteren hoe geweldig het zal zijn als wij eenmaal met pensioen gaan en totaal niet in overweging willen nemen dat een pensioen in de derde wereld niet bestaat en niet iets is waar daar over gedroomd kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niets om anderen te geven zolang ze ons financieel niets opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen op het niveau van net aan overleven, te laten leven, zodat wij ons luxe leven kunnen voortzetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar structurele oplossingen te willen kijken zodat we kunnen groeien naar een wereld waar allen genoeg hebben om echt te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te kijken dan ons eigen leven en te realiseren dat wij die ander zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te heben dat ons leven zoals het is wordt afgenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven wat wij nu hebben te zien als een recht ten koste van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat wij de ander zijn en allen recht hebben op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de man te verwijten wat ook in mijzelf leeft, ook ik vrees voor mijn leven zonder geld en zal alles doen om dat te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om net zo egoïstisch te zijn als elk ander mens en daarom geen reden heb om mij meer te voelen doordat ik mij wel de dingen afvraag of de dingen zie.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid zo weinig connectie met elkaar voelen dat wij elkaar zien als moordenaars die elkaar elk moment van de dag van ons leven kunnen beroven, zonder dat wij inzien dat wij zijn verbonden door de consequenties van ons handelen. Wij kunnen dit stoppen door onze participatie in ons denken te stoppen, het denken en het geloven in onze emoties en gevoelens als waarheid te zien.

 

Ik ga de verbintenis aan om anderen niet te verwijten voor de financiële toestand waarin ik mij bevind, het hier en nu dat wij nu kennen in dit moment is onze gezamenlijke creatie waar wij deel van zijn en geen afstand van kunnen doen. Ik stop het verwijten en zal dit vervangen met het vinden van oplossingen die in het voordeel van een ieder zijn en gevoelens zoals verwijt terug brengen naar mijzelf en altijd eerst zien wat er in mij geraakt is dat ik gevoelens heb zoals verwijt.

 

Ik ben leven

 

ik ben een deel van jou

 

ik ben jou in een ander leven

 

wij zijn leven

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s