Dag 7 van 2555 dagen; alle wegen leiden naar Rome

dag 6, jaar 1; alle wegen leiden naar RomeGisteren heb ik samen met mijn kinderen mijn partner van het vliegveld in Bologna gehaald om hem na 3 maanden weer eens in levende lijve te zien. Mijn dochter had de route uitgestippeld op de kaart en zou als bijrijder mij/ons naar het vliegveld navigeren. Zij had eerder deze week laten zien op onze tocht naar Trasimeno dat ze echt talent heeft voor kaart lezen en niet misselijk wordt wanneer ze moet kaartlezen terwijl we rijden. In het kort had zij mij verteld hoe ze wilde rijden, maar met veel dingen aan mijn hoofd heb ik niet echt de tijd genomen om tot me door te laten dringen wat ze van plan was. Mijn partner had gezegd dat we in 2 uur rijden het makkelijk konden doen, dus we reden om 8 uur ’s avonds weg om op 10 uur op het vliegveld aan te kunnen komen.

 

Op een derde van de rit begon ik iet wat te twijfelen en mijn vragen aan mijn dochter werden steeds specifieker om uit te vinden of we goed reden en of zij nog wist waar heen te gaan. Door mijn hoofd ging het idee dat we totaal de andere kant op hadden gemoeten, maar aangezien ik min of meer had ingestemd en we al een eind op weg waren besloot ik mijn mond nog even te houden en haar niet nerveus te maken. Ik had iemand nodig die de kaart las terwijl ik reed in het donker en de stortende regen. Mijn zoon zei op een bepaald ogenblik dat we al meer dan 2 uur onderweg waren en om 10 uur belde mijn partner dat hij was gearriveerd en vroeg ons of wij al in de buurt waren. Ik werd wel enigszins nerveus. Het enige wat wij hadden gezien waren borden met Bologna, maar nergens hoeveel km het nog was. Dus we zaten wel goed maar hoever waren we nog van Bologna af? Mijn dochter zou hem terug bellen wanneer ze had uitgevogeld waar we precies zaten. Pas bij de borden naar het vliegveld wisten wij waren we zaten en hadden we inmiddels 3 uur rijden erop zitten.

 

Achteraf gezien waren we met een hele boog naar Bologna gereden en hadden we ook nog Firenze aangedaan. Mijn partner vond het grappig en vertelde het aan iedereen die het wilde horen. Ik nam het eerst persoonlijk, als een schuldgevoel dat ik een uur teveel met de auto en dure brandstof had gereden. Daarna gebeurde er iets interessants, van schuldgevoel verschoof mijn gevoel naar de beschuldiging van mijn dochter in mijn hoofd. Zij had immers de kaart gelezen en ons verkeerd gestuurd. Ik zag dat ik niet goed bezig was door deze houding aan te nemen en mijn eigen verantwoordelijkheid af te schuiven. Dus gebruikte ik verzachtende woorden om toch manipulatief mijn punt te maken, n.l. dat van ik heb hier geen schuld aan, zij stuurde ons hierheen. Dat voelde niet goed, ik stopte het en liet het voorval voor wat het was terwijl wij ons weekend beleven tezamen met mijn partner na zo’n lange tijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verantwoordelijkheid om de weg te vinden naar het vliegveld af te schuiven op een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een kind mijn taak te geven en te verwachten dat ik er niet meer naar om hoef te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verraden te voelen wanneer mijn kind mij de verkeerde kant op navigeert op het punt waar ik al mijn zelf-verantwoordelijkheid ontloop, in plaats van te zien dat ik mij verraden voel door mijzelf wanneer ik mijn zelf-verantwoordelijkheid niet neem en mijn kind beschuldig voor het geen zij mij aandoet waar ik zelf mee heb ingestemd en zelf heb geaccepteerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf dom te voelen om een 15 jarige, die geen ervaring in kaartlezen heeft, haar de verantwoordelijkheid te laten dragen voor het aankomen op onze eindbestemming. In plaats van te zien dat ik in eigen belang handelde en het maar wat gemakkelijk vond dat er iemand was die met mij meekeek op de kaart terwijl ik reed en niet wilde overwegen of de verantwoordelijkheid te groot was voor haar, omdat ik dan mijn verantwoordelijkheid alsnog had moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn dochter te communiceren dat we waarschijnlijk gigantisch aan het omrijden waren, uit eigen belang en angst dat zij onzeker zou worden en niet meer instaat zou zijn om mij te helpen met navigeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niemand in de auto zou hebben die mij kon navigeren naar het vliegveld in Bologna.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nerveus te worden van het idee dat ik alleen mijn weg moet vinden terwijl ik rijd en op het verkeer moet letten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het mis rijden en daarmee financiële consequenties te veroorzaken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter de schuld te geven van ons omrijden, omdat ik zelf niet de schuldige wil zijn en niet de eindverantwoordelijkheid te dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dir voorval in mijn hoofd te laten rondzingen en geen tijd te gebruiken om er direct naar te kijken en korte metten mee te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedrogen te voelen door mijzelf vanwege het feit dat ik al aan dit punt heb gewerkt en ik nog niet in staat ben mijn correctie effectief in mijn dagelijks leven toe te passen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat ik niet snel genoeg mijn correcties meester maak om sneller door mijn process heen te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om snel door mijn proces heen te willen gaan uit angst niet genoeg tijd te hebben om er iets effectiefs van te kunnen maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn eigen navigator te willen zijn en geen energie en veel tijd te willen steken in de taak van navigator als bestuurder van een auto en als bestuurder van mijn leven, uit angst dat ik het niet haal in tijd of als proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een klein kind met mijn vinger te wijzen om mijn eigen kind te beschuldigen, zonder direct mijn gedrag te corrigeren en te zien als misbruik van de situatie om geen zelf-verantwoordelijkheid te nemen.

 

Ik realiseer mij dat ik in een klein voorval als dit moet onder ogen zien dat ik nog niet klaar ben om volledige zelf-verantwoordelijkheid te nemen en ik dat zie als een teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf terwijl dat zou inhouden dat ik het slachtoffer van de situatie ben terwijl mijn dochter de dupe van mijn handelen is en ik alleen indirect met de consequenties geconfronteerd wordt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik anderen de schuld wil geven voor het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat er geen excuus is voor het niet nemen van mijn verantwoordelijkheid als het gaat om het navigeren van de auto en het navigeren van mijn leven. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het afschuiven van mijn zelf-verantwoordelijkheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

 

 

 

 

 

One thought on “Dag 7 van 2555 dagen; alle wegen leiden naar Rome

  1. Reactie van degene die een uur in de regen heeft staan wachten.
    Aanvankelijk baalde ik alleen van het feit dat ik niet wist hoe lang ik moest wachten. Omdat het een controle punt is heb ik dat snel laten varen en mijn eigen verantwoordelijkheid genomen. In plaats van mij helemaal nat te laten regenen en zo later te kunnen klagen bij diegene die de vertraging had veroorzaakt besloot ik een schuilplek te zoeken. Ik gaf door waar ik stond te wachten zodat we elkaar niet zouden missen als ik nog niet zichtbaar langs de weg zou staan. Probleem opgelost, het enige wat mij restte was rustig adem halen en voor ik het wist stopte een rode auto om mij op te pikken. Een heerlijk broodje en levendige verhalen over de heenreis zorgden voor een prettig onthaal. Of dit nou nu of een uur eerder plaatsvond was geheel niet relevant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s