Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf Terwijl ik lunch stond klaar te maken, wat hier in huis door de verschillende dieten vaak betekent dat ik 3 verschillende lunches klaarmaak, zag ik in een flits wat een bepaald denkpatroon teweeg bracht. Ik stond te roeren in een pannetje met gebakken uitjes/knoflook/verse gember en zag een paar stukje hard vlies van de ui erin zitten. Voor ik het wist had ik deze harde vliesjes eruit gevist, maar het ging gepaard met een energie van, snel eruit met die stukjes voordat je problemen krijgt. Eigenlijk vond ik het raar om zoiets te denken, welke problemen en met wie? Gezeur ging er toen door mijn hoofd, je krijgt geheid gezeur en dat wil je niet.

Okay genoeg dacht ik en spoelde de hele denkgang terug. Ik was lunch voor mijn dochter aan het maken die niet echt makkelijk met eten is. Ik zag wat harde stukjes uienvlies in haar lunch en wilde die er zo snel mogelijk uit hebben om gezeur te voorkomen en niet in de problemen te komen. Op het eerste gezicht leek dit een daad uit moederliefde, niet willen dat je kind vieze harde stukjes in haar eten heeft. Maar moederliefde kennende moest hier toch wat anders aan de hand zijn.

Ik weet uit ervaring dat wanneer er iets afwijkt of iets nieuws in het eten van mijn dochter zit dat ze moeilijk gaat doen. Dat is iets van haar en dat is iets waar zij doorheen moet werken en daar verleen ik graag mijn assistentie voor. Maar mijn moedersysteem nam dit voorval persoonlijk, het moeilijk of vervelend gaan doen van mijn dochter werd gelabeld als een aanval op mij als moeder. Wanneer ik het mijn kind niet naar de zin kan maken dan faal ik als moeder en zal ik geen zelf waardering meer uit dit deel van mijn persoonlijkheid kunnen krijgen. Oftewel de energie kraan gaat dicht en ik kan geen energie meer aftappen van deze relatie.

Prachtig toch dat moeder systeem, met de mantel der liefde kunnen we al onze eigen fuck ups afdekken en er ook nog mee weg komen.

Ooit had ik een gesprek met een Jehova moeder en om van haar af te komen trok ik haar voorbeeld van moederliefde in twijfel. Ai dat had ik beter niet kunnen doen, ten eerste zaten wij qua communicatie niet op hetzelfde niveau en ten tweede had ik het ego van een moeder behoorlijk  onderschat, dat vervolgens in volle vaart mij probeerde onderuit te halen met woorden van liefde. Ik legde haar uit dat het koken van het lievelingseten voor haar zoon een daad van egoïsme was. Niet realiserende dat zoiets hetzelfde is als zeggen tegen een pastoor dat hij zijn gemeente bij elkaar houdt door te manipuleren, zonder exorcist geen uitweg.

Ik wist wat het moedersysteem van mij wilde, ik weet wat het moedersysteem bij mij als mens losmaakt en ik dacht dat ik al vorderingen had gemaakt om korte metten met de meest in het oog springende systemen te maken. Dus nu zal ik moeten zoeken naar die kleine spelden prikjes die verraden welke in het oog springende systemen daar achter zitten. Eigenlijk diezelfde waarvan ik dacht dat ik ermee had afgerekend alleen nu in een onopvallender jasje.

Ik haal mijn zijn, de waardering voor mijn zijn, uit mijn rol van moeder en wurm mij in allerlei bochten van moederliefde om de kans op geprezen te worden en als goed gezien te worden niet door mijn neus te laten boren. Ik kan stellen dat alle daden gedaan uit moederliefde zijn daden van egoïsme, alle daden in zelf oprechtheid van mens tot mens zijn daden van assistentie en ondersteuning van een ander als jezelf. Daar komt geen label als moeder aan te pas, dat is simpel naastenliefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederzijn te gebruiken als eigen waarde en een doel voor mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederschap te gebruiken om aan mijn hunkering naar energie te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onder de naam van moederschap mijn kinderen te beschuldigen van niet coöperatief gedrag als mijn energetische aftap in gevaar komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een geliefde en gewaardeerde moeder te willen overkomen om mijn minder leuke kantjes te kunnen verdoezelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn negatieve karakter eigenschappen als moeder geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moederschap als een daad van egoïsme te verkopen en goed te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als levend voorbeeld in de rol als moeder signalen af te geven dat daden vanuit egoïsme okay zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een upgrade te zien bovenop mijn menszijn waaraan ik eigenwaarde kan ontlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fabeltje dat alle daden uit moederliefde altijd goed zijn in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als moeder en niet als mens en daardoor de zoeken naar bijzonderheid en speciaal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moederschap als zwaar te zien als mijn kinderen niet doen hoe ik het graag wil om zo de juiste hoeveelheid energie te ontlenen aan mijn rol als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik als moeder ben waar een moeder voor staat in deze maatschappij, zacht, warm, vol compassie en altijd bereidt om zichzelf weg te cijferen voor haar kroost, terwijl ik zodra ik de tegenpolen hiervan voel dat wegdruk en niet wil onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen geloven dat moeders vanuit hun start punt van egoïsme instat zijn tot de meest afschuwelijke daden ten opzichte van hun kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinder mishandeling onder de noemer van moederliefde te accepteren als iets wat nu eenmaal bestaat in onze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat moederschap onderhevig is aan polariteit en moeders constant de negatieve pool aan het bijsturen zijn met positiviteit aan de oppervlakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een eer te ervaren en niet de mishandeling die erachter schuil gaat onder ogen heb willen zien als iets dat reëel is en niet een ver van mijn bed show.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in andere moeders gemakkelijk de negatieve kantjes te ontdekken, maar niet altijd even gewillig mijn eigen negatieve kantjes als moeder wil toegeven of onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat moeders het start punt zijn in het leven van een kind en daarmee het leven kunnen maken of breken en daarmee zijn wij moeders in deze wereld dan ook verantwoordelijk voor de chaos waarin wij verkeren als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het niet direct hebben genomen van mijn zelf-verantwoordelijkheid toen ik kinderen kreeg als het aankomt op het geven van een startpunt in het voordeel van een ieder in respect voor het leven.

Ik ga de verbintenis aan om mij als moeder niet langer te labelen als een “moeder” maar terug te gaan naar mijzelf en mij te ervaren en mijzelf uit te drukken als een mens en bereid is om anderen te assisteren en te ondersteunen in gelijkheid als mijzelf.

One thought on “Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s