Dag 11 van 2555 dagen; verdriet in mijzelf als rouwen om wie ik ben

Dag 11 van 2555 dagen; verdriet in mijzelf als rouwen om wie ik benMijn leven van een moeder met 2 gezonde tieners is in een paar maanden tijd drastisch omgeslagen naar, een moeder met een gehandicapte dochter en een gezonde zoon. Terwijl wij in de malle molen zaten en nog steeds zitten van onderzoeken, het tegen inefficiëntie aanbotsen en totaal geconsumeerd zijn met de praktische kant van het geheel, ben ik voorbij gegaan aan mij als mens. Die mens die samenwoont met een tiener waar de communicatie nu in termen gaat van: vergeet je brace niet, waar staan je krukken, i.p.v heb je al je klimspullen bij je?

 

Als mens heb ik tot op heden het niet van mijzelf geaccepteerd om mij te verliezen in emotionele uitspattingen, die weer meer en andere emotionele plaatjes en herinneringen oproepen om mij vervolgens ellendiger te voelen dan nodig is. Dat zijn praktijken die compleet nergens toe leiden en alleen maar meer consequenties voor mijn voeten werpen om mij vervolgens weer doorheen te moeten bijten. Dus dat wilde ik voorkomen.

 

Maar diep van binnen, als ik mijn altijd zo fysiek actieve kind in de ogen kijk, dan voel ik toch iets van verdriet zitten. Eerst was dat een schuldgevoel over het zijn van haar moeder en haar op deze wereld te hebben gezet. Wie wil fysiek gelimiteerd door het leven gaan? Dat is geen leven van gelijkheid en kwaliteit en dat had ik niet voor ogen toen ik een kind wilde. Als ik het had geweten had ik geen kind gewild, waarmee ik in één zin meteen wegvaag dat ik al enorm veel genoten heb van dit kind, deze mens in wording. Had ik dat willen missen? Nee dat had ik niet willen missen, maar het is ook geen keuze meer op dit moment, nu ga ik mee in de heen en weer beweging van de polariteit van gezond en gehandicapt. Dat is onacceptabel want het gaat hier om leven en van elkaar leren en genieten. Dus uiteindelijk is dat gevoel van verdriet diep van binnen het weggestopte schuldgevoel dat er eerst al was.

 

Een schuldgevoel dat niet alleen gaat over het leven schenken aan een kind, maar ook gaat over mij schuldig voelen dat ik na al die jaren het aanhoren van vage pijntjes als gezeur ben gaan zien. Gezeur van mijn kind over pijntjes, altijd maar weer rare pijntjes waar ze aandacht mee leek te trekken. Het leek alsof zij daar een vreemde vorm van voldoening uit wilde halen en ik wilde de communicatie tussen ons beiden niet afsnijden, dus liet ik haar vertellen en mededelen. Niet altijd vond ik het makkelijk om geen reacties te hebben op dat wat ze mij mededeelde. Meerdere keren zijn wij op doktersbezoeken geweest die op niets uitdraaiden, omdat er niets te zien was. Nu begrijp ik dat het voor hypermobiliteit normaal is dat er vaak niets te zien of te vinden is. Terugkijkend zijn alle symptomen daar geweest, alleen niemand kon ze met elkaar verbinden en wordt je als patient al snel als zeur, overgevoelig of zelfs als leugenaar aangezien. En ook ik stond in de rij om mijn kind een etiket op te plakken en zag haar pijn als een naar/ziekelijk karakter trekje. Dat is waar ik mij echt schuldig over voel en verdrietig dat ik een ander levend wezen zo heb beoordeeld en veroordeeld, dat is onacceptabel en dat is hetgeen wat moeilijk onder ogen te komen is. Naast schuldgevoel is daar ook schaamte, de schaamte voor mijn gedrag als moeder en mens.

 

Gedane zaken nemen geen keer, dus zal ik het moeten doen met wat zich hier aanbied en voor mij staat in elk moment en elke adem opnieuw. Ik heb hier van geleerd en zal ervoor waken om welk ander leven dan ook te labelen als minder en gezeur. Communiceren is daadwerkelijk jezelf delen met de ander onvoorwaardelijk en ook nare zaken horen daarbij. Het is aan mij om te snappen wat deze dingen in mij losmaken en daar korte metten mee te maken en niet de ander als zeur weg te zetten en totaal geen zelf verantwoordelijkheid te nemen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn emoties die ik vervolgens weer moet opruimen en mee moet afrekenen, in plaats van te zien uit welke hoek de wind waait en direct korte metten ermee te maken in plaats van een overlevingsmechanisme als angst in te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet diep van binnen te voelen over mijn kind niet realiserend dat het verdriet was om mijzelf, over mijn houding naar mijn kind toe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoel als verdriet te labelen zodat het acceptabeler voor mij klonk om mee om te gaan en te kunnen laten liggen zonder zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet als verzachtend woord te gebruiken wat maakt dat het lijkt alsof het verdriet over mijn kind ging terwijl het over mijzelf ging en mijn negatieve kant verdoezelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te doen voorkomen dat ik begaan was met de ander terwijl ik begaan was met mijzelf als een egoïstisch wezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het op de wereld brengen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de communicatie die mijn kind met mij probeerde te hebben te zien als gezeur om mijn onmacht en niet begrijpen te rechtvaardigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen die ik niet begrijp af te doen als vervelend en lastig. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd te raken als er zaken worden gecommuniceerd waar ik niets mee kan en daardoor als lastig label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn gedrag als moeder en mens naar mijn kind, in plaats van te zien waarom ik dit gedrag vertoonde en te snappen wat het in mij los maakte.

 

Ik realiseer mij dat wij als mensheid niet echt instaat zijn onszelf in te leven in de ander, want wij kijken altijd door de ogen van onze mind en alles draait daardoor om onszelf, wij zijn narcisten en als het erop aankomt geven wij alleen om onszelf. Pas zodra wij zien dat wij zijn zoals die ander, dan kunnen wij zien dat al onze klokjes hetzelfde tikken alleen de tijdszones verschillen van elkaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in onbegrip te leven en niet te willen zien dat ik jou ben in een ander leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen toegeven dat ik meer bezorgd was om mijn eigen negatieve kantjes te verstoppen dan daadwerkelijk met de ander die naar mij uitreikte en om assistentie en ondersteuning vroeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een narcist door het leven te gaan en een ander zijn problemen als teveel en lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst voor mijzelf te kiezen en niet te realiseren dat wanneer ik kies voor een ieder ik handel in het voordeel van een ieder.

 

Ik verbind mij aan het er zijn voor de ander gelijk aan het er zijn voor mijzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s