Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten

Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten Met een kopje kruidenthee zat ik met de kinderen in de tuin te genieten van de warme voorjaarszon. Terwijl wij genoten sprong onze oudste kat sierlijk over het hek van de buren onze tuin in met in zijn bek een hagedis. Zodra hij in onze tuin was liet hij de hagedis los om toe te kijken hoe het beestje rond rende en om hem vervolgens weer opnieuw te pakken. Terwijl ik ernaar kijk en het niet meer verstoor zoals ik vroeger wel deed, vind ik het niet leuk om naar te moeten kijken. Het proces verstoren is zinloos en nutteloos en stopt de kat niet van zijn jagen. Hem van genoeg eten voorzien stopt ook zijn jaag instinct niet. Dus heb ik moeten accepteren dat katten jagers zijn en in hun expressie als kat, dit gedrag vertonen. Uiteindelijk vindt onze kat de hagedis niet terug in het gras en is afgeleid en laat de boel voor wat het is en gaat wat anders doen.

 

Al pratende met de kinderen moet ik concluderen dat hetgeen wat mij zo raakt als onze katten jagen is het spelen met hun prooi en het tergend langzaam dood maken van een ander leven. Mijn houding is die van: als het dan moet doe het dan snel en eet hem op. Nu kan het zo zijn dat hij een hagedis of een vogeltje vermoord en vervolgens niet echt veel ervan opeet, dat beschouw ik dan als zonde en een onnodige moord.

 

Maar laat ik eens in zelf oprechtheid kijken naar hoe ik omga en accepteer wat er gebeurd binnen de voedsel industrie als het gaat om levende wezens. Maken wij als mensen ons “stukje vlees” ook niet tergend langzaam dood? Is het spel van winst maken op levende wezens voor de consumptie niet hetzelfde als katten doen? Kleine hokjes, slecht voer en als het dan éénmaal op ons bord ligt dan hebben we eigenlijk minder trek dan we dachten en gooien we het weg. Of we over consumeren door junkfood hamburgers/kroketten/frikandellen en weet ik wat niet meer. Vlees dat gegeten wordt maar niets te maken heeft met de behoefte van ons lijf, het welzijn van ons lijf.

 

Zijn wij beter dan onze katten in de zin van beter omgaan met ons vlees, ik denk het niet. We leven allemaal op deze planeet en zijn allemaal onderhevig aan de regels die wij met z’n allen hebben geaccepteerd en toegestaan en in die zin zijn wij gelijk in misbruik aan al het leven. Winstbejag en hebberigheid straalt van de mens af en ook van mijn kat die met genoeg eten in zijn buikje toch nog achter een hagedis aangaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kat als een koele moordenaar te zien die het doet om zo zijn prooi te kunnen martelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik menselijke emoties plak op een kat die zich daar niet mee bezig houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar te ervaren om te moeten zien hoe mijn kat langzaam zijn prooi dood, terwijl ik toesta dat  mijn kippenpootje in een klein hokje op slecht voer een miserabel leven heeft en te vroeg dood gaat voor mijn genot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als excuus voor mijn toleren van dierenleed voor consumptie mijn onwetendheid en niet alles kunnen controleren in de strijd gooi en niet wil inzien dat ik hier niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn slager te geloven die zegt dat hij hormoon/anti-biotica vrij scharrelvlees heeft, maar dat niet zelf kan testen en dus mijn geweten sus met de woorden van mijn slager.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben gehad om zelf kippen te gaan houden en een goed leven aan hen te schenken, maar vervolgens mijn buurvrouw te vragen om ze te vermoorden en zo mijn zelf verantwoordelijkheid niet te willen nemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om kippen/leven te doden omdat ik het emotioneel op mijzelf betrek en het label als moord.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een periode vegetarisch door het leven te zijn gegaan en te geloven dat de vlees industrie daardoor humaner kon worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als goed te bestempelen door mijzelf een vegetarische lifestyle aan te meten.

 

Ik heb mij gerealiseerd dat vegetariër zijn een lifestyle is die op onze emoties en gevoel inspeelt en ons de mogelijkheid geeft om onszelf goed en beter te voelen terwijl wij als vegetariër niet daadwerkelijk enige verandering brengen in de vlees industrie en niet perse door deze lifestyle beter gaan luisteren naar ons lijf en te begrijpen wat wij echt nodig hebben aan voedingsstoffen. Wat goed is voor het lijf heeft niets te maken met vegetarisch of vleeseters zijn, voor de één is het een must voor de ander een absolute nee. Maar het gaat erover wat goed is voor jouw lijf en tegelijkertijd het niet onnodig schaden van de dieren. Na mij dit te hebben gerealiseerd ben ik gestopt met vegetariër zijn en heb mij ontdaan van deze persoonlijkheid om met een dieet verder te gaan waar ik 1 keer per week kip eet. Dat is alles wat mijn lijf verdraagt en op het moment nodig heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te zien als barbaren net als mijn kat als het gaat om over consumptie van vlees produkten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vleesindustrie te wantrouwen, maar verder niets te ondernemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen als het gaat om verandering in het eetgedrag van andere vleeseters.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik met anderen praat over hun vlees inname zij niet gewillig zijn om hun eetgedrag te matigen of aan te passen en ik zie dat dan als een nederlaag, terwijl ik weet dat ik anderen hun gedrag niet kan veranderen ik kan alleen een voorbeeld zijn waar anderen kiezen of zij ook zo willen leven of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te veel vlees inname en met name rood vlees te zien als gevaarlijk en daarom iedereen wil waarschuwen en overtuigen van de schadelijkheid hiervan.

 

Ik ga de verbintenis aan om niet langer mijn emoties rond vlees eten op mijn kat te projecteren en de situatie te zien en te nemen zoals die is.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn voeding alleen maar in het voordeel van een ieder af te stemmen op mijn lijf en zodoende eenvoorbeeld te zijn voor anderen zonder hen te willen overtuigen/veranderen.

 

 

One thought on “Dag 12 van 2555 dagen; niet je eten martelen en netjes je bordje leegeten

  1. “Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar te ervaren om te moeten zien hoe mijn kat langzaam zijn prooi dood, terwijl ik toesta dat mijn kippenpootje in een klein hokje op slecht voer een miserabel leven heeft en te vroeg dood gaat voor mijn genot.”

    cool! dit ervaar ik ook zo en zie nu de schijnheiligheid van mezelf hierin, bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s