Dag 15 van 2555 dagen; de hospita heeft mijn partner op straat gezet

Dag 15 van 2555 dagen; de hospita heeft mijn partner op straat gezet Mijn partner is uit zijn kamer gegooid door zijn hospita. Een maand geleden na 2 maanden logeren bij mijn broer en schoonzus, besloot mijn partner een kamer te zoeken dichter bij zijn nieuwe baan. Binnen een dag had hij een kamer op 10 minuten fietsen van zijn werk. Ik was blij voor hem, op deze manier had hij meer rust in deze toch al bizarre situatie waarin ik in Italië met de kinderen woon en hij in Nederland.

Wat mij verbaasde was het bijna niet aanwezig zijn van regels bij zijn hospita. Ik verwachtte dat wanneer vreemden met elkaar moeten samenleven in een huis dat het belangrijk is om duidelijkheid te scheppen naar elkaar toe om zo geen valse verwachtingen te scheppen en backchats te cultiveren. Zonder regels was deze overeenkomst dan ook niet en elke keer liep mijn partner proefondervindelijk tegen ongeschreven regels aan. Regels die voor mijn partner golden en niet voor de hospita. In alles op het gebied van schoonmaken en het leven in een huis sprak de hospita mijn partner aan op de dingen die hij niet goed deed en dat waren exact de dingen waar de hospita zelf geen controle had en zelf verantwoordelijkheid verzaakte. Een keer kan zoiets gebeuren, maar het wordt minder als je steeds wordt verweten van zaken die je wel doet maar die de ander zelf niet doet.

Ik vond het niet leuk om deze dingen te horen nu wij zo ver van elkaar af zijn en best door moeilijke periodes gaan. Mijn partner zit heerlijk dicht bij zijn werk, maar op zijn zolderkamer moet hij op eieren lopen om geen ongeschreven/onbekende regels te schenden. Samen spraken wij dit door en kwam ik  tot de conclusie dat mijn partner eens met haar moest gaan zitten om deze zaken door te spreken. Waarop mijn partner aanhaalde dat de hospita alles via sms aan hem mededeelt en dat het wellicht beter was om een mail aan haar te sturen.

Samen kwamen we tot een mail die geen emotionele rompslomp bevatte en alleen een spiegeltje voorhield en om duidelijkheid rond regels vroeg. Vanmorgen op Skype deelde mijn partner mede dat hij per 1 juni op straat staat, omdat zijn hospita de toon van de mail kinderachtig vond en niet verder hierover wilde discussiëren. Grappig eigenlijk de hospita heeft op kinderachtige wijze lopen treiteren, waarschijnlijk omdat zij geen controle over mijn partner en de situatie had en hij de dingen zo deed zoals zij ze wenste te doen. Hij moest met de rol wc papier onder zijn arm een wc bezoek doen, daarvoor toen hij zijn eigen rol nog liet staan was die verdwenen na een lang weekend weg te zijn geweest.

Het lijkt dat de hospita zich niet heeft gerealiseerd dat wanneer je samenleeft met een ander levend wezen je elkaars aanwezigheid in acht moet nemen en een zekere vorm van intimiteit moet opbouwen om samen te kunnen leven. Met intimiteit bedoel ik niet één met een seksuele lading, maar instaat zijn om jezelf te delen net zoals je het huis deelt met elkaar. Wanneer je de controle uit angst om hem te verliezen blijft vasthouden zal de relatie tussen huurder en hospita alleen maar verstarren en dat was precies wat er gebeurd is de afgelopen maand. Wanneer iemand geen richting kan geven aan zijn/haar eigen leven, omdat het chaos van binnen is, is het onmogelijk om op gelijke voet met zo iemand een huis te delen.

Mijn partner gaat het liefst vandaag dan morgen weg bij deze enigszins bezeten van controle hospita, wat weer meer druk oplevert op het vinden van een huis voor ons allen. Wat al geen eenvoudige zaak was gebleken. Maar het blijft dat we dit traject moeten lopen zoals het zich voordoet in het hier en nu, adem voor adem. Inmiddels heeft mijn partner een ander logeeradres gevonden bij een vriend/oud collega en zal hij morgen of overmorgen zijn boel oppakken en vertrekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen nu mijn partner in een vervelende woonsituatie is verwikkeld, terwijl ik mij niet heb gerealiseerd dat ik door er te zijn via Skype en hem te ondersteunen en te assisteren net zoveel voor hem kan betekenen als wanneer ik fysiek bij hem aanwezig zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen jegens de hospita die in mijn ogen unfair is geweest tegen mijn partner.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om backchat te ontwikkelen omtrent de hospita die onacceptabel gedrag vertoonde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie te willen veranderen en invloed op uit  te oefenen terwijl dat een mindfuck is en alleen maar in de mind bewaarheid kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn partner moet samen wonen met iemand die hem opzettelijk treitert, omdat deze persoon de verantwoordelijkheid niet aangaat om zichzelf te facen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hospita te beschuldigen van het feit dat de hospita zichzelf niet onder ogen wil komen en niet naar binnen wil kijken om te zien waar de chaos in de hospita’s leven zijn origine heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de hospita neer te kijken omdat deze zichzelf niet wil veranderen en daarmee een polariteit in werking stel die onacceptabel is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hospita niet helemaal zwart te maken in mijn mind om zo met de situatie om te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het raar te vinden dat er geen regels van de kant van de hospita waren toen mijn partner begon te huren.

Ik realiseer mij dat in onze huidige situatie er regels nodig zijn om op een respectvolle wijze met elkaar om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hospita dom te vinden dat zij er vanuit gaat dat iedereen denkt zoals zij dat doet en zodoende geen regels hoeft op te stellen en geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het naïef te vinden van de hospita dat zij in separatie met iemand denkt te kunnen samenleven.

Ik realiseer mij dat wij mensen niet instaat zijn om intiem met onszelf te zijn en zodoende ook niet instaat zijn om op intieme wijze met iemand een huis te kunnen delen. Of op grotere schaal een land te kunnen delen of nog groter de aarde te kunnen delen. Wij zijn bang voor elkaar, omdat wij bang voor onszelf zijn. We zijn bang om de controle te verliezen die we denken te hebben over ons eigen leven en vrezen elkaar voor wat wij elkaar kunnen aandoen wetende wat wij onszelf aandoen, maar daar niet naar willen kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moeilijk te vinden om intiem met mijzelf te zijn en daardoor het moeilijk vind om anderen te toleren als gelijken in mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor anderen, terwijl ik niet zie dat ik mijzelf vrees voor wat ik mijzelf kan aandoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder dan deze bangheid te kunnen kijken en mijzelf niet op basis van gelijkheid met anderen kan delen, laat staan het delen van fysieke ruimten die een weerspiegeling zijn van mijn innerlijke ruimten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien hoe anderen zichzelf niet kunnen velen en daardoor hun omgeving niet kunnen velen, zonder dat ik het op mijzelf betrek en daarom dus in separatie met mijn realiteit leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook met dezelfde zaken als de hospita worstel alleen ben ik in een ander stadium als de hospita en bezig deze zaken te keren, wat niet wegneemt dat ik ooit op hetzelfde punt als de hospita zat en dus net zoveel geduld met anderen moet hebben als ik met mijzelf heb gehad.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen backchat over anderen te ontwikkelen die unfair en onacceptabel gedrag vertonen naar mij of anderen toe, maar in plaats daarvan het terug te voeren naar zelf en te begrijpen wat mij dwarszit in zo’n moment zonder consequenties te ontwikkelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s