Dag 45 van 2555; 12-jarige schooljongen verkracht en seksueel..

Dag 45 van 2555; 12-jarige schooljongen verkracht en seksueel.. Terwijl ik even een moment relaxte vandaag en wat nieuwsberichten doornam las ik de volgende titel: “12-jarige schooljongen verkracht en seksueel…” en terwijl ik dat las kreeg ik een wee gevoel in mijn buik. Ik heb zelf een 12-jarige schooljongen thuis en ik moet er niet aan denken dat mijn 12-jarige schooljongen verkracht zou worden en met een emotioneel litteken door het leven zou moeten gaan. Toen ik echter op het artikel klikte om verder te lezen, ontdekte ik dat dit het eerste stuk van de titel was, de gehele titel luidde: “12-jarige schooljongen verkracht en misbruikt 9-jarig meisje na het kijken van hardcore internet porno.” De gehele titel maakte het nog echter dan de gevoelens die ik al had, want ik heb ook een meisje thuis dat seksueel misbruikt werd door een jongen die veel op het internet zwierf. En dat is hoe ziek onze wereld is en hoe ziek wij dus zijn. Wanneer dit soort dingen gebeuren worden de poten onder je stoel vandaan gehaald. Als slachtoffer kun je jezelf niet meer vertrouwen laat staan de ander en het kost heel wat wilskracht om zo’n gebeurtenis van seksueel misbruik te boven te komen.

 

Als ouder voel je jezelf machteloos, want is het niet jouw taak om je kind te beschermen? Wanneer je dat niet lukt worden ook bij jou als ouder de poten onder je stoel vandaan gezaagd. Je wil je kind beschermen tegen de boze buitenwereld waar je tegelijkertijd zelf deel vanuit maakt. Dat is natuurlijk krom om je kind te willen beschermen voor dat wat je geaccepteerd en toegestaan hebt in je realiteit, maar nu het om jou kind gaat is het ineens anders. Zijn wij als ouders van tegenwoordig uitgerust met de juiste bagage om onze kinderen te kunnen beschermen? Hebben wij het zelf seksueel op een rijtje? Hebben wij zelf fantasieën over verkrachting? Wat we toestaan en accepteren, nodigen we uit in onze realiteit, wat ineens die fantasie over verkracht te worden gelijk maakt aan het feit dat kinderen verkracht worden in onze realiteit. Wat we van binnen toestaan reflecteert en resoneert in onze fysieke realiteit. Dus ja dat is even slikken en misschien voel je jezelf ontnomen van je vrijheid als het gaat om het stoppen van je fantasie, maar fantasie is net zo min als de realiteit zonder consequenties. Internetten en pornografische fantasieën bevredigen is dus niet meer expliciet voor volwassenen, het is vrij voorhanden voor elk kind dat handig is met internet. Zij kinderen klaar voor hardcore porno? Veranderd hun wereld zo niet in een surreële porno wereld waar alles om hardcore sex gaat? Kan zo’n kind als het volwassen is intimiteit beleven met zichzelf en de ander als zichzelf? Creëren we zo niet een generatie die afgescheiden is van het fysieke door het uitvoeren van mind projecties in het fysieke als slaaf/instrument? De boze buiten wereld stoppen begint bij jezelf, maar kunnen wij die verantwoordelijkheid aan?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op een energetische manier te reageren op de titel van dit artikel en fysiek cortisol en adrenaline aan te maken wat mij dit weeë gevoel in mijn buik bezorgt, om zo gevoelens van stress en angst te ervaren omtrent het onderwerp van verkrachting.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze gevoelens van stress en angst als echt te ervaren alsof er elk moment een levensbedreigende situatie kan ontstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te willen kijken dan deze gevoelens van angst en stress om te zien wat er aan ten grondslag ligt uit angst voor het openen van oude wonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een oude ervaring van seksueel misbruik te projecteren op mijn zoon na het lezen van deze titel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken om mijn zoon na het lezen van zo’n bericht in plaats van mij zorgen te maken om kinderen in het algemeen die slachtoffers zijn of kunnen worden van seksueel misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pas bezorgt te zijn als het gaat om voorvallen die ik zelf van dichtbij heb meegemaakt of voorvallen die aansluiten bij mijn belevingswereld. Terwijl de wereld in zijn algemeen één is om mij zorgen om te maken als het gaat om de behandeling of benadering van kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen afsluiten van de pijn die door kinderen geleden wordt hier op aarde, omdat het voor mij te echt is om mij als ouder te realiseren en ik gek zou worden van de angst als ik het toe zou staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren dat ik gek zal worden als ik de pijn van de kinderen van de wereld zou toe laten in mij zelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te focussen op mijn eigen kinderen, terwijl de nood zoveel groter is en structureel aangepakt zou moeten worden om het lijden te stoppen en leven terug te kunnen geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind te gaan na het lezen van zo’n bericht en allerlei scenario’s de revue te laten passeren terwijl er geen één mijn realiteit is en ik geen toegevoegde waarde ben aan het geheel door in de mind te verdwijnen zonder effectief in mijn realiteit te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we hardcore porno toestaan en accepteren alsof het de normaalste zaak van de wereld is terwijl het zich altijd in het geniep afspeelt weg van het oog van alledag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we boe en bah roepen na het lezen/horen van seksueel kindermisbruik, maar geen van allen bereid zijn om ons eigen seksuele gedrag onder de loep te nemen en aan te passen als blijkt dat het niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het normaal vinden om te horen/lezen over seksueel kinder misbruik door volwassenen/kinderen en hooguit even verbijstering te ervaren om vervolgens verder te gaan met de orde van de dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we allemaal potentieel seksueel kinder mishandelaars zijn, maar dat ons niet willen realiseren om zo niet onze eigen donkere kant te hoeven zien/ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het misbruik van een ander ervaren als iets buiten onze eigen realiteit/bubbel, om zo onze bubbel schoon te houden en te kunnen wijzen naar de ander en zelf niets te hoeven doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het hebben van seksuele fantasieën als vrijheid ervaren en niet bereid zijn om verder te kijken en te zien waar de consequenties zich bevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we niet veilig naar onszelf zijn en niet veilig naar de ander als een reflectie van onszelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boze buitenwereld te stoppen door mijn binnen wereld te leren snappen en zo geen angsthormoon hoef aan te maken om te kunnen omgaan met mijn realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om hardcore porno niet te accepteren en toe te staan als iets normaals waarin iedereen de vrijheid heeft om deze vorm van lichamelijk misbruik te pas en te onpas te beleven door middel van fantasie of real time acties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer oude ervaringen te projecteren op nieuwe ervaringen die lijken op de oude.

Dag 44 van 2555; reclame doet mij niets, ik kan zelf beslissen

Dag 44 van 2555; reclame doet mij niets, ik kan zelf beslissen  Uit de documentaire “Psywar” een vertaald citaat:

” Dingen/produkten maken ons niet gelukkig. Wat mensen gelukkig maakt, blijken geen materiële zaken te zijn. Wat mensen gelukkig maakt, zijn die dingen die gekoppeld zijn aan sociale zaken, autonomie en ontspanning.”

” Wanneer we vragen wat mensen gelukkig maakt, zijn het zelden materiële zaken. Het probleem is dat kapitalisme materiële zaken moet verkopen. reclame neemt beelden van het leven dat wij graag willen hebben zoals:  connectie voelen, sociaal leven, vriendschap, familie, intimiteit en seksualiteit. Dat zijn de beelden die worden gelinkt aan objecten/produckten. Dat maakt reclame een waarheid en een leugen op hetzelfde moment. reclame is de waarheid, omdat het onze echte verlangens reflecteert.”

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat meer en groter leidt tot beter, een beter leven, terwijl ik door dit geloof aan te hangen alleen maar inspeel op beelden in mij en deze trigger om dit geloof in meer en groter te rechtvaardigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven zo in te richten dat er altijd meer en groter zou volgen op het voorafgaande zonder rekening te houden met het feit dat meer en groter met net zoveel gemak kunnen omslaan in minder en slechter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschokt te zijn en vol ongeloof toen meer en groter niet het logisch gevolg van mijn leven was en minder en slechter een trend werd die zich in een neergaande spiraal ontvouwde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik verlangde daar waren omdat ik gemanipuleerd werd door de reclame in mijn wereld die inspeelde op mijn diepste verlangens en dat omzette in produkten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom ik bepaalde produkten zou moeten kopen maar wel zie/voel dat er knoppen bij mij worden ingedrukt die mij een warm gevoel geven bij dit produkt en beantwoorden aan een diep verlangen in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geluk en produkten/materiële bezittingen te koppelen ook al kocht ik ze niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een groter huis als vrijheid te zien en een connectie met het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eenleven lang te zoeken naar vrijheid door steeds grotere huizen te wensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een looser te zien wanneer ik niet een groter huis heb en daardoor minder vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn in het leven wanneer de gevoelens die door de samenleving gekoppeld zijn aan beelden van produkten niet verwezenlijkt kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te vragen waarom anderen wel die produkten hebben die hun diepste gevoelens beantwoorden en waarom mij dat niet is gelukt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op mensen die meer/betere produkten hebben dan mij en daardoor meer heel zijn dan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beantwoord krijgen van mijn diepste gevoelens te zien als mijn doel in het leven en totaal voorbij te gaan aan mijzelf en wie ik ben in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te hebben afgescheiden van consumentisme om zo mijzelf niet gemanipuleerd te voelen in het kopen van dingen die ik niet wens en mij niet realiserende dat ik daardoor met een soort van gat blijf zitten omdat daardoor niets beantwoord/resoneert aan/met de diepste gevoelens in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn diepste gevoelens en wensen omtrent, vrijheid, connectie, socialiseren, vriendschap, intimiteit, seksualiteit te willen vervullen door zaken van buiten af en mij niet te realiseren dat deze gevoelens niet echt zijn, zolang het gevoelens zijn en geen handelingen/zelfexpressie gebaseerd op zelfvertrouwen en zelfintimiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reclame als een leugen te zien, maar tegelijkertijd wel een programmering toe te staan die bij het denken aan mijn diepste gevoelens opplopt of ik daar nu op handel of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zoekende zijn naar vrijheid, intimiteit en connectie en bereidt zijn alles te geloven dat ons dichterbij brengt bij ons hoogste doel in het leven, maar ons niet realiseren dat wij al vrijheid, intimiteit en connectie hebben in onszelf die we niet vertrouwen omdat we nog niet instaat zijn onszelf te vertrouwen en zodoende ons liever keren naar produkten die deze gevoelens reflecteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zien dat we in de maling worden genomen door de reclame technieken om produkten aan ons te slijten, maar waar wij niet willen zien dat diezelfde technieken worden gebruikt als propaganda om ons doen te geloven dat we oorlog moeten voeren, meer olie nodig hebben, het okay is dat wij eten en anderen niet en ons meer te voelen op basis van afkomst en nationaliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geen vraagtekens zetten bij het feit waarom de één wel slaagt in het leven en de ander niet en enkel en alleen een leven lang vechten om tot de groep te behoren die geslaagd is in het leven en niet te willen inzien hoeveel lijken we achter ons moeten laten om dit doel te bereiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet meer instaat zijn en niet meer willen onderzoeken of de kennis die ons zo gretig wordt gegeven één van waarde is of een techniek om ons te manipuleren in die positie in het leven die van ons wordt verwacht als goede burgers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onszelf identificeren met de produkten die wij kopen op basis van het onderliggende gevoel dat door beelden/reclame getriggerd wordt en ons niet te realiseren dat wij alleen dat kunnen zijn wat we zijn en alles van buitenaf opgelegd als een soort van decoratie is persoonlijkheid, wat ons alleen maar verderaf brengt van wie we eigenlijk zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij toestaan dat reclame/propaganda ons zombifiseerd en ons als in een trance door het leven laat gaan om zo de minste last van ons te ondervinden en de kans te minimaliseren dat wij opstaan en onze stem laten horen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om daar waar mogelijk anderen te informeren over de werking van reclame/propaganda om zo duidelijk te maken dat zelfverantwoordelijkheid nodig is om onderscheid te maken tussen wat er toe doet en verandering kan brengen voor al het leven op de aarde en dat wat ons helpt wegdromen in zombieland.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwordelijkheid te nemen als het gaat om reclame/propaganda en het daar te stoppen waar ik merk dat ik toesta dat het grip op mij heeft en mij beïnvloed om niet meer te handelen in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van meer willen en eigenwaarde afmeten aan het meer hebben, te stoppen en te zien dat ik handel vanuit jaloezie en het minder voelen dan, door te participeren in mijn ego.

Dag 43 van 2555; dat doe ik nog wel even

Dag 43 van 2555; dat doe ik nog wel evenVandaag betrapte ik mijzelf erop dat ik meer wilde doen dan fysiek mogelijk was in een dag. Ik was in mijn hoofd aan het passen en meten hoe ik ook dat ene nog kon doen, naast al het andere. Het grappige is altijd weer dat zodra ik in dit patroon terugval de dingen totaal anders gaan lopen en frustratie/stress/gehaastheid de kop opsteken. Het is niet zo moeilijk om te zien waar het mis gaat, het is eenvoudigweg niet in het hier en nu zijn en mijn adem, niet als leidraad voor het tempo waarin ik de dingen van die dag doe, te nemen. Het is echter moeilijker om dit patroon te corrigeren als er zoveel dingen zijn die allemaal gedaan moeten worden.Toch blijf ik mijzelf corrigeren tot het moment dat corrigeren op dit punt overbodig is en ik in ieder moment mijn adem kan volgen als de tred waarin ik mijn dagelijkse dingen doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehaastheid toe te staan in mijn wereld en zodoende mijn fysieke realiteit te misbruiken door mijn mind realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehaastheid te worden en voorbij te gaan aan het hier zijn in elk moment en elke adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de gehaastheid, stress en frustrate te voelen en mij door deze chemische onbalans laat meeslepen als iets dat echt is en iets wat Zelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen meer te doen dan fysiek mogelijk is en daardoor in mijn mind moet gaan om het als fantasie wel klaar te spelen en dan vervolgens gefrustreerd te zijn als het in mijn fysieke realiteit mislukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet reëel te zijn als het gaat om het plannen van mijn dag of het erin proppen van meer activiteiten dan mogelijk gedurende de dag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als meer te zien in mijn mind door alles wat ik aankan en mij als minder te ervaren in mijn fysieke realiteit omdat ik niet dat kan wat in mijn mind wel kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit als weinig ondersteunend te ervaren omdat het dat  wat in de mind wel kan aan workload niet kan klaarspelen en ik zodoende liever tijd doorbreng in de mind dan in het fysieke.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind als een ondersteunende plek te ervaren omdat alles wat ik wil mogelijk is en ik zodoende geen teleurstellingen ken en alleen mijzelf met het positieve van mijzelf confronteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn in elke adem en zo meer consequenties genereer dan ik voor ogen had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar gehaastheid wordt gezien als tekenen van onze moderne maatschappij en wordt genomen als iets dat nu eenmaal zo is, zonder ons af te vragen waarom wij ons haasten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar haasten als een positieve eigenschap van de moderne mens wordt gezien om zo snel aan de dingen voorbij te kunnen gaan en niet te hoeven/kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we haasten gebruiken om onszelf te begraven onder al de dingen die we nog moeten doen en zo niets meer dan dat kunnen/hoeven waarnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij verslaafd zijn geraakt aan de chemische stoffen die worden gecreëerd bij het haasten of stressen van onszelf en onszelf van de ene high naar de andere te begeven terwijl we volledig vastzitten in onze mindbubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we meer dingen op ons nemen dan fysiek mogelijk is, om zo binnen de werksfeer als goede werknemer te worden gezien en meer kans op promotie te hebben, dus betere kansen om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overleven ons meeneemt naar dimensies in onszelf die we ons nog niet voor mogelijk hadden gehouden en die alleen dan mogelijk zijn wanneer we ons fysieke lijf en realiteit misbruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn adem als leidraad te laten zijn voor de dingen die ik doe met de nodige aandacht en toewijding die het vereist.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet afhankelijk te maken van de chemische stoffen die vrijkomen bij haasten/stressen om zo gevoelens en emoties te creëren die patronen worden en op hun beurt gecorrigeerd en verwijdert moeten worden, waardoor er juist nog meer werk gecreëerd wordt.

Dag 42 van 2555; eenzaamheid zit in het hoofd

Dag 42 van 2555; eenzaamheid zit in het hoofd Vandaag ben ik naar de stoffenwinkel geweest waar ik nu al zo’n 5,5 jaar mijn stoffen inkoop om kleding voor het hele gezin van te maken. Door deze jaren heen heb ik met de meeste verkoopsters wel een bepaald type relatie opgebouwd. Vandaag meldde ik één van de verkoopsters, die het nog niet wist, dat ik terug naar Nederland ga en zij was ontroerd en vond het geen leuk bericht, los van het feit dat zij wel snapte waarom we terug gaan. Heel even gaf mij dit een “raar” gevoel, hier stond ik oog in oog met een ander levend wezen dat zichtbaar ontroerd was door mijn vertrek en hier ben ik, een levend wezen dat zich alleen heeft gevoeld al die jaren hier. Wat een raar iets is dat “alleen voelen” en het woord zegt het al “voelen”. In mijn hoofd was ik alleen, terwijl anderen oprecht om mij gaven en dat wist ik eigenlijk ook wel. Elke keer zo één keer in de twee, drie maanden kwam ik in deze winkel en had ik echt contact met de dames van de winkel. Onder het knippen van al die meters stof hadden wij openhartige gesprekken over wereld zaken maar ook op persoonlijk vlak. Ik had korte intensieve contacten met hen waar ik van genoot en toch kon dat het gevoel van alleen zijn niet overbruggen. Ik kon dit ook niet overbruggen want het voelen speelde zich af in mijn hoofd realiteit en het contact met de dames speelde zich af in mijn fysieke realiteit. Het hoofd wil het gat tussen beiden realiteiten niet dichten/overbruggen, omdat het teveel te winnen heeft bij deze gevoelens van eenzaamheid en het weg meimeren in een slachtoffer rol. Niks in mijn fysieke werkelijkheid had dit kunnen wegnemen die eenzaamheid, want ik was eenzaamheid geworden en handelde daar dan ook naar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een gevoel dat loodrecht op mijn fysieke ervaringen staat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op een bepaald moment het fijn te vinden om alleen te zijn en te berusten in mijn rol van eenzaamheid als de eenzaamheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysieke contacten met anderen niet waar te nemen als iets reëels,  maar een “gevoel” als eenzaamheid te bestempelen als iets dat echt is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren wat de consequenties zijn van het afzonderen van mijzelf van anderen vanuit een oude angst dat men niet op mij zit te wachten en al genoeg vrienden heeft om mee om te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij weg te cijferen en geen echte contacten aan te gaan uit de angst om af gewezen of niet opgemerkt te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen kortstondige echte contacten met mensen te hebben die niet zouden leiden tot vaste vriendschappen en zodoende mij ook niet konden kwetsen of in de steek zouden laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind/tiener mij teveel te voelen, nadat een leeftijdgenoot in een nieuwe schoolsituatie voor mij, vertelde dat ik niet haar vriendin kon zijn omdat zij al zoveel vriendinnen had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om later in het leven een alarmbel te hebben ontwikkeld als volwassenen mij  zonder woorden afpoeierden als vriendin omdat ze er al zoveel hadden en ik als enige reactie mij eenzaam voelde en in dat gevoel van eenzaamheid wegzwijmelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een vrijbrief te geven om mijzelf zielig te vinden en nooit de waarde van lange vriendschappen mocht ervaren, terwijl ik diegene was die bepaalde dat het een kortdurende en niet hechte relatie was om zo niet gekwetst te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit echt te hebben onderzocht wat dat vasthouden aan eenzaamheid en tegelijkertijd trots zijn op die eenzaamheid voor afweermechanisme was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor hechte vriendschappen omdat ze zullen overgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vriendschappen over zullen gaan, na mijn eerste verhuizing en scheiding van mijn beste vriendin op 4 jarige leeftijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van scheiden nooit meer te willen ervaren en zodoende muurtjes opbouwde en omstandigheden gebruikte om mijn opinie te bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door deze opinie later in het leven niet meer instaat te zijn om fysieke vriendschappen aan te gaan, dan het meimeren erover in mijn hoofd en te rouwen om een verlies dat niet meer actueel was en mij een back door verschafte om mij niet te hoeven binden en niet te hoeven pijnigen met mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij eenzaam zijn in het gezelschap van anderen, omdat wij ons hebben afgescheiden van onszelf en niet meer kunnen bepalen waar mind realiteit begint of stopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar eenzaamheid de consequentie van angst is die wij niet onder ogen willen zien en zodoende de voorkeur geven aan het voortleven als slachtoffer van onszelf terwijl we de vinger naar de ander wijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar eenzaamheid is verworden tot een teken des tijds en wij niet kunnen zien dat wij eerst zelf intimiteit en zelf vertrouwen naar onszelf moeten ontwikkelen om zo te zien dat eenzaamheid een afweermechanisme is om niet gekwetst te worden door de ander als jezelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de angst te hebben om gekwetst te worden door de ander als mijzelf in contacten met anderen en mijzelf om zo niet langer te kiezen voor eenzaamheid, maar in plaats daarvan zelf intimiteit op te bouwen en te zien dat ik zelf bepaal of ik gekwetst wordt en zelf bepaal of ik interactie met anderen heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet los/afgescheiden van de ander te zien en dus te stoppen met het vrezen van mijzelf als de ander en mij niet te verstoppen in eenzaamheid als afweermechanisme en back door om herinneringen niet te hoeven herbeleven.

 

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep Een zelfvergevingszin van het “Creation’s journey to life” blog om terug te brengen naar Zelf.

“I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize that the stage of pregnancy is a VITAL stage in preparing the child as Living Word, through being the space and time breath by breath as the Living Word as Life that will give the child to be born a sound foundation as Life, and that the environment within which the birth from conception is incubated, must be in every way without stress, emotion, fear or any pattern that can be copied to the disadvantage of the child.”

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zwangerschap te ervaren als het zitten op een roze wolk en alles als mooi en bijzonder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als tegenpool van mijn roze wolk roes tijdens mijn zwangerschap, angsten te ervaren als echt en bedreigend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust door angsten in mij te accepteren als iets dat hoort bij een zwangerschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten/zorgen in mijn zwangerschap te zien als een deugd van een aanstaande moeder die geeft om haar kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geconsumeerd te worden en wakker te liggen van de angsten in mij tijdens mijn zwangerschap en mij niet te realiseren dat ik hiermee angst doorgaf aan mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom mijn kind zo angstig is, terwijl ik mijzelf zag als iemand met nagenoeg geen angsten en niet kon snappen dat een kind van mij zo angstig kon zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het doorgeven van mijn emoties /gevoelens/ angsten/ patronen aan mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen blanco blad ter wereld kon brengen omdat ik door mijn angsten/emoties/gevoelens al een boek vol had geschreven als de start van het leven van mijn kinderen in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kinderen een eerlijke start in de wereld heb gegeven, terwijl door mijn oneerlijkheid en niet in oprechtheid mijn eigenshit had opgeruimd was de kans voor mijn kinderen op een eerlijke start verkeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen heb opgezadeld met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in new age fantasie en 9 maanden rond liep met een belletje op mijn buik om het kind aan het geluid te laten wennen en er niets van te snappen dat elke keer als mijn kind het belletje hoorde na de geboorte, het ging huilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben al te falen als moeder, alvorens ik begon, omdat mijn kind niet zo reageerde als de boeken zeiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik goed voorbereid was tijdens mijn zwangerschap en erna, mij niet realiserende wat het impliceerde om een kind groot te brengen in onze huidige wereld als leven gelijk aan leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om patronen door te geven aan mijn kinderen die zij nu weer af moeten leren om niet belast te zijn met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te zijn voor mijzelf dan nodig is, omdat ik mij toen niet realiseerde wat ik mij heden ten dage realiseer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als tijdsverspilling te beschouwen dat ik al die jaren niet instaat ben geweest om te begrijpen wat nodig is om een kind een goede start in het leven te geven en in plaats daarvan de raad opvolgde van hen die mij zijn voorgegaan en er een potje van hebben gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongemakkelijk te voelen bij bepaalde opvoedkundige adviezen, maar nooit heb durven opstaan om aan te kaarten dat de methodes die werden aangeraden als misbruik voor het kind waren, om in volledige zelf expressie op te kunnen groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het opvoeden mijn intuïtie te volgen en niet mijn gezond verstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het systeem dat geen éénduidig advies kan geven aan jonge ouders en zodoende jonge ouders te laten experimenteren met hun kinderen met alle consequenties van dien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen naar het systeem en het niet naar Zelf terug te brengen als onmacht wat eigenlijk  luiheid en angst is om mijn kop boven het maaiveld uit te steken en een halt te roepen aan de onkundige opvoedkundige adviezen van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen in stress leven door armoede en hongersnood en zo hun kinderen een dubbele slechte start in het leven geven, waar niet uit op te staan is als het geld systeem zoals wij het nu kennen blijft zoals het is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooruit te gaan als moeder vrij van schuld over het verleden maar door te leren van het verleden en mijn kinderen daar te assisteren en te ondersteunen waar nodig om terug te keren naar het blanco blad.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kennis over opvoeding altijd eerst te checken met gezond verstand en te zien wat zo’n advies daadwerkelijk impliceert alvorens het toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf vrij te maken van emoties/gevoelens/angsten/patronen om zo een voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en te laten zien dat het worden van een blanco blad om daarna herboren te worden in het fysieke, iets is dat mogelijk is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als gelijke aan mijn kinderen dit pad naar een blanco blad te lopen, aangezien we allemaal dezelfde slechte start in het leven hebben meegekregen en zo elkaar kunnen ondersteunen.

Dag 40 van 2555; doen waar je het beste in bent

Dag 40 van 2555; doen waar je het beste in bent Tot het moment dat wij straks zijn verhuist en weer met z’n allen in Nederland wonen, is mijn fysieke relatie een Skype relatie geworden en hebben mijn partner en ik het 5 maanden zonder elkaars fysieke aanwezigheid moeten doen. Mijn insteek was één van, dat moet te doen zijn, ik weet dat het een eindig iets is. Ondanks dat ik niet erg knuffelig/fysiek ben ingesteld bemerk ik, dat ik het fysieke met een ander in een agreement mis. Ik hield mijzelf voor dat het maar voor even was en schoof daarmee de verantwoordelijkheid, voor het zorgen van mijn fysieke lijf als aanraking, op. De omstandigheden waren een perfect excuus, een dochter die bij mij in het waterbed slaapt vanwege medische overwegingen, altijd iemand in huis om me heen en geen privacy hebben om een moment met mijzelf en mijn lijf te zijn. Dus deed ik waar ik het beste in ben, ik onderdrukte de vraag van mijn lijf om fysieke aandacht. Maar het lijf is net als al het andere hier op aarde onderhevig aan de regels van de aarde, en mijn lijf vond het geen toffe behandeling die ik het gaf. Mijn lijf protesteerde en ik verwijderde mij van het “jammerende kind”, het is er niet bleef ik tegen mijzelf zeggen. Mijn lijf was dus even buiten gebruik, maar niet voor langdurig onderhoud, maar omdat ik de intimiteit met mijzelf niet aankon los van aanraking en sex met mijn partner. Masturbatie/aanraking vrij van beelden/gedachten/emoties was een optie, maar masturbatie heb ik gelabeld als iets geheims/iets wat eigenlijk niet mag/iets wat je niet doet in een relatie. Ik wilde niets geheims doen, maar kon het ook niet uit de geheime sfeer halen en ik wilde al helemaal niet handelen op gevoelens van energie om zo als een snelle oplossing af te zijn van het “gejammer” van mijn lijf en af te zijn van mijn opgebouwde vuile energie. Naarmate de datum van weerzien nadert, nadert de hunkering van mijn lijf voor fysieke aanraking en is het steeds moeilijker om dat te doen waar ik goed in ben, de hele boel negeren. De vraag is natuurlijk of ik een excuus nodig heb om niet fysiek met mijzelf te kunnen zijn?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen als het aankomt op het vertrouwen in mijzelf als verzorger van mijn lijf en op voorhand uit angst voor falen het niet aanga om zo niet te mislukken en te kunnen doen waar ik goed in ben, onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de intimiteit met mijzelf los van mijn partner en te hunkeren naar de intimiteit met mijzelf wanneer ik samen ben met mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar intimiteit met mijzelf maar nog niet instaat ben dit uit de mind sfeer te halen en het daarom als een toekomst projectie te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aanraking door een ander te missen en mij niet et realiseren dat aanraking door een als mijzelf gelijk is aan aanraking door mijzelf als de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor aanraking van mijzelf door imprinting vanuit mijn cultuur en daar aan vast te houden als geldig excuus om niet fysiek intiem te hoeven zijn met mijn eigen lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysieke intimiteit met mijzelf te wensen en niet te wensen tegelijkertijd en zo in een energetisch polariteiten spel verwikkeld te raken en het in een win en verlies situatie te keren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysieke intimiteit en zelfvertrouwen te koppelen aan winnen en verliezen, om zo altijd met een energetische lading te eindigen en niet in het nu te kunnen zijn met mijzelf als fysiek lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hunkeren naar fysieke aanraking maar het mijzelf te ontkennen als een vorm van discipline zodat ik trots op mijzelf kan zijn en mij niet realiseer dat ik mijn lijf verander in een koud en niet gewild lijf dat meer consequenties met zich meedraagt dan ik kan overzien in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat de koudheid van/voor mijn lijf uiteindelijk zal afstralen als koudheid in mijn fysieke realiteit en mee zal dragen aan meer gebrek aan vertrouwen in de wereld en het één en gelijk kunnen zijn als levende wezens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om koudheid toe te staan in mijn realiteit door het niet onder ogen willen zien van mijn angst voor intimiteit met mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de precieze angst voor intimiteit met mijzelf niet te kunnen vaststellen door het onderdrukken van wat er achter zit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet toe te staan om achter de reden te komen waarom ik angst heb voor intimiteit met mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om mijzelf echt te leren kennen met alle facetten die ik in mij draag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij elke aanraking te vrezen dat  ik dichter bij kom bij wie ik ben en dat wat ik zal vinden niet kan waarderen omdat het niet voldoet aan het fantasie beeld dat ik van mijzelf heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat elke aanraking van mijzelf een stap in de goede richting is om erachter te komen wat ik niet wil zien in mijzelf en zodoende daar zelf vergeving op kan doen en mij te corrigeren om alles wat mij nu blokkeert/weerhoud van het genieten van aanraking/intimiteit met mijzelf op te ruimen om de koudheid in mij te vervangen met zelf vertrouwen en rust.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf buiten gebruik te stellen in een afwachtende houding tot een ander/mijn partner mij komt redden uit deze staust quo.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin fysieke intimiteit met jezelf wordt gezien als geheim en iets waar je niet over praat en wij ons niet realiseren dat wij allemaal een lijf hebben en allemaal de behoefte aan intimiteit wensen op welke manier dan ook toegepast, wat maakt dat wij ons verwijderen van elkaar door dit aspect van onszelf te negeren in de ander en zo elkaar niet kunnen assisteren en ondersteunen door naar elkaar te luisterenen onszelf in de ander te herkennen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin jezelf aanraken wordt gezien, als een gebrek/mislukking/het niet vervuld te zijn door een partner, in de buitenwereld als iets dat geheim gehouden moet worden om zo onze ware identiteit niet “bloot” te hoeven geven met als gevolg dat wij in onze binnen wereld hopeloos in de knoop komen te zitten met de fysieke relatie naar onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet realiseren dat het niet goed zorgen voor het fysieke lijf in alle aspecten, mogelijk kan leiden tot excessen/mishandeling naar anderen toe, omdat er geen mededogen bestaat voor het eigen lijf als het lijf van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin fysieke aanraking niet los kan worden gezien van sex met als hoogste doel het orgasme en zo elke aanraking met onszelf/onszelf als de ander een seksuele lading krijgt met de nodige consequenties in onze buiten wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin velen van ons ons lijf buiten gebruik hebben gesteld om zo te kunnen overleven en niet onze angsten onder ogen te hoeven zien en meemaken wie we nu eigenlijk zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf te koesteren en één en gelijk te zien als mij door alle relaties die ik heb en niet heb met mijn lijf in kaart te brengen door ze uit te schrijven in de komende jaren en zo mijn relatie met mijn lijf weer te herstelen en tevreden kan zijn met wie ik ben op deze aarde in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer bang te zijn voor mijzelf maar in plaats daarvan uit te zoeken wat mij bang maakt om zo de oorzaak weg te nemen en zelf vertrouwen ervoor in de plaats te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het aanraken van mijzelf/mijzelf als de ander als zelf verantwoordelijkheid te nemen en niet af te wachten totdat mijn partner mijn verantwoordelijkheid kan overnemen.

 

 

 

 

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf “Gehoorzaamheid is een reactie, terwijl scheppen zuivere keuze is, onopgelegd, niet vereist.” Neale Donald Walsch

 

Jaren geleden las ik het boek “Een ongewoon gesprek met God” van Neale Donald Walsch en ik was geraakt. Ik had het gevoel dat dingen op z’n plaats vielen en ik was blij met het horen van woorden die met mijn zijn resoneerden en mij leken te begrijpen. Ik hoefde niets te doen dan lezen, te begrijpen en het te omarmen deze kennis die door God via Neale aan mij werd gepresenteerd. Nu wist ik hoe het zat en kon ik weer verder met mijn leven gaan. En ja daar zit het addertje onder het gras, ik hield mij voor dat ik mijzelf verrijkt had met deze informatie/kennis, maar wat ik had gedaan was het tot mij nemen en dat te horen wat ik wilde horen dat mij bevestigde in mijn zijn door hoe ik mijn zijn interpreteerde. Ik stond zo ver van mijn echte zijn en hoe het leven werkt af dat het niet eens in mij opkwam om te bedenken dat ik in zelf oprechtheid zelf verantwoordelijkheid moest nemen voor wat ik zelf had geschapen in onwetendheid.

 

Woorden kunnen heel mooi klinken en resoneren met het positief willen zijn, maar dat neemt niet weg dat we kritisch moeten blijven kijken naar dat wat ons wordt gepresenteerd. Het bovenstaande citaat b.v. doet vermoeden dat wanneer wij scheppen, dat niet vanuit reactie is en dat gehoorzaamheid wel een reactie is. Is dat zo?

 

Gehoorzaamheid is een overlevingsstrategie en daardoor aangepast gedrag wat op dit moment in de wereld de redding is voor de wereldleiders om de meute onder de duim te houden, een eigenschap die ons thuis al wordt aangeleerd om vervolgens voort te zetten in het systeem als volwassenen. Gehoorzaamheid is dus het gevolg/consequentie van de reactie op de angst om niet te overleven.

 

Scheppen doen we te pas en te onpas, soms neemt het jaren en soms is het in een poep en een scheet gemanifesteerd. Scheppen zou een zuivere keuze kunnen zijn, maar dat kunnen wij niet en hebben wij nooit gekund, omdat we te veel bezig zijn met gehoorzamen door het feit dat we constant in stress leven of we wel of niet zullen overleven in de huidige maatschappij. Scheppen nu, is opgelegd en wel door onszelf, door ons eigen verleden niet te corrigeren in het heden zullen we het blijven herleven in de toekomst. Als scheppen niet vereist is en we dus vandaag nog zouden stoppen met scheppen, dan zullen we in een soort van vacuum verkeren waarin wij leven in het al door ons geschapene. Dat moet een constante hel zijn om niet uit je terug kerend gedrag te geraken en je geen zelf verantwoordelijkheid kan nemen om de regie over je leven terug te nemen, want dat zou scheppen beteken in het belang van een ieder.

 

Scheppen kan alleen dan een zuivere keus worden, wanneer wij onze zelf verantwoordelijkheid nemen en in zelf oprechtheid onszelf daar corrigeren waar wij niet in het belang van een ieder handelen. Pas als wij oude patronen hebben opgeruimd en er geen nieuwe voor in de plaats hebben gebracht kunnen we gaan beginnen aan daadwerkelijk scheppen vanuit een zelf oprechte keuze. Het zou heel wat leed voorkomen als we al zover waren, maar dat is helaas nog niet het geval en het bewijs daarvan is te zien in ons dagelijkse leven hier op aarde. Wij gehoorzamen iedereen uit overlevingsangst behalve onszelf, wij zouden trouw aan onszelf moeten zijn om zo te snappen wat de ander nodig heeft precies zoals wij het nodig hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehoorzaam te zijn vanuit een start punt van angst om anders niet te overleven in een systeem van competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit gehoorzaamheid de informatie die ik tot mij neem uit het systeem niet bekritiseer of in twijfel trek uit angst om niet te overleven in het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij klein te maken aan het systeem om zo gehoorzaam te zijn en niet meedogenloos  bestraft te zullen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategie te verwarren met gehoorzaamheid  en het niet in twijfel trek wanneer God zegt dat het een reactie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategieën als normaal te beschouwen en niet mijzelf de vrijheid gun om te bedenken dat leven ook anders kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer scheppen en vrije keus gecombineerd worden  we niet over het heden spreken maar over iets dat nog kan gaan komen wanner ik bereid ben te veranderen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen te ervaren los van zelf verantwoordelijkheid en het als een recht te zien inplaats van een dienst aan het geheel wanneer gedaan in zelf verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij scheppen aan nieuw te denken en niet te willen worden geconfronteerd met het opruimen van het oude als vereiste voor het scheppen van het nieuwe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf alleen als schepper te willen zien wanneer het positief uit pakt en net doe of ik het niet was wanneer het negatief uitpakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen als het verlengde van eigen belang te zien en mijn scheppen en mijn geschapen wereldje los te willen zien van het geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij scheppen als een hoger doel zien maar ons niet realiseren dat wij bij elke adem die we nemen scheppen en de kans om te scheppen in het belang van een ieder keer op keer laten schieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij mooie woorden verkiezen boven het nemen van zelf verantwoordelijkheid, omdat mooie woorden een goed gevoel opleveren en onszelf onder ogen komen ons al op voorhand angst inboezemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij op een bericht van God wachten en vergeten te zien dat de God die we zoeken in ons is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overlevingsstrategieën onze agenda bepalen waar ons scheppingsvermogen afhangt van angst en wij gehoorzaam ons leven uit leven zonder ooit na te hebben gedacht over het feit dat het ook anders had gekund.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in vol bewustzijn te scheppen om zo een wereld te laten ontstaan die leefbaar is voor al het leven en er geen angst voor tekorten meer nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gehoorzaam/trouw te zijn aan mijzelf en angst niet mijn motivator te laten zijn om mij zo te laten limiteren en nooit verder te komen dan mijn eigen belang terwijl er een wereld open ligt aan mogelijkheden om allemaal een goed leven te hebben.

Dag 38 van 2555; ik wil , ik wil, ik wil een ijsje mama

Dag 38 van 2555; ik wil , ik wil, ik wil een ijsje mama Sinds ik zelf gestopt ben met zoveel te willen, begon het mij op te vallen hoeveel anderen nog steeds willen. Ik wil zo’n auto, ik wil een huisje in Frankrijk, ik wil een leven zoals jij, ik wil alle luxe die mij toekomt etc. etc. Waar komt al dat willen toch vandaan? Dat willen begon al heel vroeg, nadat wij ons duidelijk konden maken als dreumesen door enkele woorden te gebruiken.Wij merkten al snel op dat “ik wil” voor dat enkele woord te zetten, grote impact op onze ouders had. Als een soort van magie begonnen je ouders te rennen voor je, een echte vorstelijke behandeling zullen we maar zeggen. Al snel na wat groter groeien werd dit gedrag ineens niet meer getolereerd, want ja kindjes die vragen worden overgeslagen. Dat is balen als kind, je hebt eindelijk je tactieken verfijnt om dat te krijgen wat je wilt, je werd toegejuicht voor dit gedrag en nu mag het niet meer. Het mag duidelijk zijn dat dit gedrag dus ondergronds gaat want het ego “wil” nu éénmaal en gaat over lijken als het gaat om zijn beloning te innen. Dus worden we subtieler en manipulatiever, we vragen niet meer wat we willen we nemen dat wat we willen. Ouders reageren daar vaak heel verbolgen over, maar het heeft maar een klein beetje zelf oprechtheid nodig om te zien dat jouw klokje als volwassene niet anders tikt. Je wil vrije dagen van je baas, je wil je zelf kunnen verwennen bij de kapper, je wil leuke dingen voor jezelf blijven kopen, je wil dat kunnen doen wanneer je het wil doen. Het is egoïstisch gedrag wat we door beloning van onze buitenwereld hebben aangeleerd en verfijnd door te kijken naar hen die ons voorgingen.

 

Het moment dat ik mijn “willen” onder de loep nam, zag ik dat dit willen inderdaad gebaseerd was op eigen belang en altijd en alleen eigen belang was. Een ander kwam niet eens voor in het plaatje, dan het zijn van figurant of kruiwagen om het “gewilde” resultaat te verwezenlijken. Daarnaast zag ik dat mijn “willen” altijd een vorm van verlangen was, altijd iets dat net te ver afstond van het zijn van een gewone handeling, er moest altijd eerst geknutseld en gekonkeld worden om het voor elkaar te krijgen. Ik heb het hier niet over “ik wil een glas water”, dat is misschien een ongelukkige woordkeuze en laat zien hoe iemand nog altijd vast zit in zijn “verwende kind syndroom”. Bij een glas water  kan je ook zeggen dat je dorst hebt en een glas water gaat drinken, daar heb je al op vrij vroege leeftijd geen hulp meer bij nodig en dat kan een zelf aangestuurde handeling zijn. Ik heb het hier over zaken waar mijn wereld ineens alleen maar uit mij bestond en daardoor konden mijn “willen” en “verlangens” immers ook niemand schaden, want ik was toch alleen op de wereld. Het moment dat je bereidt bent om rekenschap te houden met anderen omdat je hen behandeld zoals jij zelf behandeld zou willen worden, dan zie je dat veel van je “willen” ethisch gezien niet meer kan. Wanneer ik een huisje in Frankrijk wil dan sluit ik met die keuze anderen uit, want niet iedereen kan een huisje in Frankrijk hebben, daar is Frankrijk niet groot genoeg voor. Als ik veel geld wil, dan zullen anderen als gevolg op een houtje moeten bijten. Ik zag in dat ik me wel kon separeren van het geheel als een mind activiteit, maar dat maakte nog niet dat ik ook daadwerkelijk niet meer deel uit maakte van het geheel en dat mijn handelen consequenties vrij was.

 

Dus waar stop je zoiets als “willen” en het “verwende kind syndroom”? Dat mag duidelijk zijn, dat kan al op vroege leeftijd gestopt worden binnen het gezin. En dat stoppen zit hem niet alleen in de opvoeding die je aan je kinderen geeft, het stoppen zit hem in jou als ouder. Wanneer wij als ouders stoppen te “willen” en in plaats daarvan te handelen in het belang van een ieder dan geven wij aan onze kinderen geen dubbele boodschap meer af, door onze woorden en daden op elkaar af te stemmen. Wie gunt het zijn/haar kind nu niet om een evenwichtig mens te worden die zijn weg door het leven niet hoeft te manipuleren om dat wat het “wil” te manifesteren, maar simpelweg een mens dat tevreden kan zijn met zichzelf en dat vraagt wat het nodig heeft en een wereld creëert waarin meer dan wat nodig is voor een ieder is weggelegd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” te zien als iets dat mij toekomt ook als anderen daardoor benadeeld worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom ik eerst wel alles mocht “willen” en niet veel later een stout kind was voor hetzelfde gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen te “willen” die ontspruiten aan de mind en niet op één lijn zitten met de werkelijkheid en de bijbehorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn “willen” om te zetten in “niet willen” als tegenpool voor het onbevredigd zijn van mijn geboycotte “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel dingen “niet te willen” en mijzelf daarmee een identiteit te verschaffen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het “niet willen” voortkwam uit vrije wil en mij niet te realiseren dat het de tegenpool van “willen” is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door te “willen” of “niette willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dingen te “willen” die niet reëel zijn en mij niets extra’s geven in het leven dan het benadelen van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te “willen” mijn ego de vrije hand te geven in mijn leven en zeer heftig reageer als mijn willen wordt geboycot en het zie als een levensbedreigende zaak en het daardoor ook zo beschouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet mijn leven in eigen regie te hebben maar mijn autonomie uit handen te geven aan het ego door te “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” gelijk te zien aan eten/slapen/poepen en daarom wanneer ik gedwarsboomd word mijzelf bedreigd voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” als een recht te beschouwen en mij niet te realiseren dat een recht iets fysieks is en “willen” van de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatief gedrag te ontwikkelen om mijn “wil” erdoor te kunnen drukken en mij dan een moment goed te voelen als een winnaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” tot een win en verlies spel te maken, waarbij ik mij niet realiseer dat er altijd een verliezer moet zijn als er een winnaar is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” als iets van mijzelf te zien en mij niet te realiseren dat het aangeleerd gedrag is en ik zo de zonden van de voorvaderen doorzet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “willen” te worden/beleven om mij zo af te scheiden van mijn fysieke realiteit en denk niet geconfronteerd te hoeven worden met de consequenties van mijn “willen”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “willen” een toekomst projectie te laten zijn en zodoende niet in het hier en nu ben om alle consequenties van dit “willen” te kunnen overzien om te bepalen of het in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we “willen” voorop stellen en “leven” erbij in laten schieten, niet realiserende dat “willen” alleen kan ontstaan als we leven en daarom “willen” alleen kan worden gecorrigeerd als we leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze individuele “willen” najagen en niet stil staan bij het collectief “willen”, zodat er een situatie kan ontstaan waar “willen” niet meer nodig is omdat wij het leven in al zijn omvang omarmen en dat hebben wat ons meer dan een fatsoenlijk leven biedt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij niet verder kunnen kijken dan onze eigen zielige verlangens en er met groot gemak overheen stappen dat het merendeel van de mensheid niets te “willen” heeft omdat zij het recht van bestaan is ontnomen door al het “willen” van de onwetenden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te “willen”, maar mijn energie/handelen in plaats daarvan te wijden aan het tot stand brengen van een wereld waar “willen” overbodig is omdat iedereen heeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen er attent op te maken wat het “willen” teweeg brengt en hoe wij gevangen zitten in de kooi van het ego en ons niet realiseren dat die kooi een mind projectie is en de vrijheid in zelf eerlijkheid en zelf verantwoordelijkheid ligt.

 

 

 

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw De afgelopen week ben ik samen met mijn zoon gestart om het huis te ontmantelen en te beginnen met inpakken. Het is een hele klus wanneer je ineens beseft hoeveel gaten er in de afgelopen jaren in de muren zijn geboord om van alles en nog wat op te hangen. Nu met de verhuizing over 3,5 week voor de deur, ontmantelen we het huis stap voor stap elke dag weer een stukje. Mijn zoon gaat ’s morgens naar school en helpt ’s middags, dus doe ik de dingen die ik alleen kan in de morgen en doen we samen de dingen die zwaarder zijn of meerdere handen nodig hebben in de middag. Ik vind het eigenlijk wel leuk schroeven eruit draaien met de accuboor, gaten dichten, meubelstukken uit elkaar halen tot platte pakketjes.

 

Ik heb het altijd leuk gevonden om te klussen als vrouw en zeker toen ik nog single was ging dat ook gepaard met een zekere mate van trots. Maar om nou te zeggen dat ik er uitermate van geniet en zou gaan klussen in elk vrij moment dat ik heb, dan moet ik zeggen nee. Dat klopt ook wel want klussen zoals ik het ervaar is geen vorm van zelfexpressie. Wanneer ik trots ben en wil laten zien dat ik dat als vrouw ook kan, dan ben ik automatisch mijzelf aan het vergelijken met anderen. Die anderen moeten dan wel mannen zijn, wanneer ik mij als vrouw benoem als bijzonder binnen het klussen. Dus een gevalletje ego, dat klussen van mij.

 

Als ik vind dat ik het goed doe, wanneer ik klus als vrouw, dan zeg ik eigenlijk ook dat ik vind dat ik minder ben dan een klussende man. Als ik simpelweg alleen klus omdat ik daarvan geniet in het moment dan is het een ander verhaal. Mijn startpunt is er toch één van laten zien dat ik het als vrouw ook kan en dus volwaardig en gelijk ben aan de man. Eigenlijk wel grappig, ik ben al gelijk aan alles dat leeft en dan ga ik proberen te bewijzen dat ik gelijk ben aan mannen, dat is een soort van verkrachting van mijn gelijkheid. Dat in twijfel trekken, dat al hier is, dus daarmee mijzelf in twijfel trekken/aan mijzelf twijfelen en niet in het hier zijn en zien dat ik niets hoef te bewijzen maar mijzelf gewoon kan accepteren als gelijk aan het leven. En niet afgescheiden van het leven door het ego te laten regeren. Dus niks girl power, gewoon in de kracht van mijn menszijn staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als speciaal te zien dat ik klus als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leuk vinden van het klussen te verwarren met zelfexpressie en daardoor te denken dat ik klus op vrijwillige basis zonder te zien dat ik in een polariteit zit en wel moet klussen om geen naar gevoel van ongelijkheid met klussende mannen te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf met klussende mannen te vergelijken en mij trots te voelen wanneer ik in mijn mind het er goed vanaf breng als klussende vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen vergelijken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn ego de regie over mijn leven geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief uit de bus te willen komen als klussende vrouw en mislukkingen voor het gemak onder het tapijt schuif om zo de negatieve pool van de polariteit niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oneerlijk gedrag te moeten vertonen om aan mijzelf te tonen dat ik beter of gelijk aan klussende mannen ben en mij niet te realiseren dat ik kan stoppen met participeren in deze polarisatie en gewoon kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen te voeden door het volgen van mijn ego tijdens het klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij minder te voelen dan een man en mij daardoor grootser op te stellen als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat klussen een middel is om praktische dingen in het fysieke voor elkaar te krijgen zonder dat daar emoties/gevoelens bij te pas hoeven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om klussen te misbruiken om mijn ego te voeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord klussen te laden met een positieve lading als ik het doe en het te laden met een neutrale lading als een man het doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon allerlei tips te geven als hij meubelstukken uit elkaar haalt of lampen van het plafond verwijdert,  vanuit het startpunt dat ik als vrouw hem dat beter kan vertellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vrouwen klussen met praktisch inzicht en geduld en mannen dat doen vanuit een macho houding en alles wel even vlug zullen regelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet gelijk te zien aan de man en daarom ook niet gelijk te zien aan en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet één en gelijk aan het leven te ervaren, maar minder dan en daardoor mijzelf moet bewijzen en overschreeuwen om meer of gelijk aan hopen te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van kinds af aan al worden geprogrammeerd dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn en dat er mannen klussen zijn en vrouwen klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar een vrouw met een boor als stoer wordt gezien, terwijl het een vrouw met een boor is en niet anders is dan een vrouw met een garde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar sekse ongelijkheid ons met de paplepel wordt ingegoten en wij als kinderen met het speelgoed spelen dat bedoeld is voor onze sekse om zo ongelijkheid te creëren die niet bestaat in het fysieke maar enkel in onze mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onszelf niet afvragen waarom we denken en opinies hebben over ons vrouwzijn/manzijn gebaseerd op de inprenting van onze cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar manzijn of vrouwzijn bepaalde privileges heeft en het afwijken hiervan wordt gezien als anders zijn en niet in de maat meelopen van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar anders zijn in een hokje geduwd wordt om zo rust in de mind te creëren om verder te kunnen volgens onze pre-programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar leven wordt opgebroken in vakjes om zo separatie te creëren en ons niet te laten ervaren dat wij in wezen één en gelijk zijn aan elkaar.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als leven te accepteren zonder vergelijking en leven in plaats van ego mijn leidende hand te laten zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om klussen los te maken van een positieve lading om zo te breken met de polarisatie en te kunnen klussen omdat het praktisch is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen als leven te beschouwen en niet langer als meer of minder te beschouwen om zo het gevoel te kunnen behouden van ongelijkheid met alle consequenties van dien.

Dag 36 van 2555; wat wil het systeem van mij?

Dag 36 van 2555;  wat wil het systeem van mij?Vanmorgen belde de postbode aan met een aangetekende brief, ik tekende de brief,maar het zat mij niet lekker dat ik niet kon zien waar het van was. Binnen gekomen opende ik de envelope  en er ontvouwde zich een echte Italiaanse ambtelijke brief. Een Nederlandse ambtelijke brief is nog wel te ontcijferen, maar hier is het een compleet andere taal, net zoals de geschreven taal een totaal andere is dan de gesproken taal. Ik heb weleens een aanmaning die onder mijn ruiterwissers zat voor verkeerd parkeren proberen te ontcijferen met woordenboek erbij, maar de tekst wordt alleen maar warriger. Zo ook deze brief.

 

Ik besloot hem in te scannen en aan mijn partner in Nederland door te sturen, hij zou er wel raad mee weten. Ondertussen knaagde er toch iets aan mij, hadden we iets verzuimd te doen, hadden we iets moeten betalen maar over het hoofd gezien, maar dat kon het niet zijn want dan zit er een betaalkaart bij. Het enige wat ik ervan begreep was dat iemand was gedelegeerd en dat wij deze man konden aanwijzen als gedelegeerde, maar dat sneed geen hout.

 

Later op de dag, nadat mijn partner de brief had gezien moest hij melden dat ook hij geen idee had waar het over ging. Hij had een vermoeden, maar dat was meer raden dan zeker weten. Tja handig zulke ambtelijke taal en een vage afzender, wat is er mis met duidelijke communicatie?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij een aangetekende brief te schrikken en het ergste te denken, zonder te weten wat er aan de hand is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het erg te vinden als er een aangetekende brief komt wat betekent dat ik moet betalen aan het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik onterecht iets moet betalen en daardoor geld kwijtraak aan zaken die niet zijn gecreëerd door mijn toedoen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden als ik mij in allerlei bochten moet wringen om duidelijk te maken dat ik een boete niet hoef te betalen omdat het niet iets is dat ik heb veroorzaakt/gedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerdere ervaringen met aangetekende brieven en onterechte boetes als blauwprint te gebruiken om te projecteren op alle nieuwe gebeurtenissen waar aangetekende brieven het startpunt zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik iets fout heb gedaan zonder dat ik weet wat en afgestraft zal worden door het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem als een soort van ouder te beschouwen die oneerlijk optreed om zijn/haar frustraties op mij af te kunnen reageren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden dat ik iets fout heb gedaan en als slecht gezien te worden, terwijl ik zo graag alleen het positieve plaatje van mijzelf zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet snappen van de brief als een falen te zien en daardoor consequenties niet te zien aankomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat ik in deze situatie niet de regie in handen heb wanneer anderen wat van mij verlangen en dit niet helder communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al moe te worden alvorens ik begin om uit te zoeken wat deze brief nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de brief te willen negeren als het dat is wat wij denken waar het om gaat, aangezien dat een miscommunicatie en het niet nemen van verantwoordelijkheid van de aansprakelijke partijen is en al 4 jaar loopt zonder enig resultaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn als ik het negeer dat het systeem mij altijd weet te vinden en komt afrekenen of ik nu wel of niet schuldig ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem krachten en machten toe te schrijven waarbij ik minder ben dan het systeem en het daardoor vrees.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ondergeschikt te maken aan het systeem en tegelijkertijd de ander pool uitspeel door tegen het systeem te willen schoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat in contact met het systeem te denken dat het oneerlijk is wat er gebeurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de delen zijn waaruit het systeem is opgebouwd, maar het systeem argwanen en niet kunnen zien dat wij onszelf argwanen als deel van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen genaaid worden door het systeem en anderen zich verrijken door het systeem en zo het idee van oneerlijkheid en onbetrouwbaarheid over het systeem ontstaat en niemand meer bereid is om als een geheel met elkaar verder te willen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het systeem wetten oplegt die niet in het belang zijn van een ieder, maar geen andere manier ziet om alle delen van het systeem in het gareel te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij wetten bij voorbaat willen omzeilen of ontduiken en daardoor als consequentie meer wetten laten ontstaan om het geheel te kunnen dirigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schrikken van een aangetekende brief, maar eerst te bepalen waar het omgaat en het nagelang de boodschap af te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te trappen tegen het systeem maar mee te gaan met de stromende beweging van het systeem om het systeem te leren kennen en zodoende te kunnen veranderen als mijzelf in het belang van een ieder.