Dag 17 van 2555; als limitaties verdwijnen en de werkelijkheid wordt toegelaten

Dag 17 van 2555; als limitaties verdwijnen en de werkelijkheid wordt toegelaten Tot voor kort hadden mijn partner en ik naar huurhuizen gezocht in de plaats waar mijn partner een baan heeft gevonden. Dit leek ons praktisch met het oog op hoge brandstofkosten en te lange reistijden van en naar het werk. Wij hadden er nooit bij stil gestaan dat sommige gemeenten een beleid hebben waarbij je daar makkelijk kunt gaan wonen en andere gemeenten hebben een strenger beleid waarbij men haast niet binnen deze gemeenten komt. Ik had dat niet bedacht aangezien mijn startpunt er één was van dat komt voort uit landelijke regelgeving, terwijl dat allemaal heel lokaal wordt geregeld.

 

Sinds afgelopen zondag hebben we dan ook onze zoektocht daadwerkelijk verbreed naar steden eromheen die ook goede voorzieningen hebben of dichtbij grotere steden zijn gesitueerd. De kinderen doen nu de middelbare school, maar ook weer met het oog op kosten is het handig als ze bij verder studeren dat vanuit thuis kunnen doen en niet op kamers hoeven.

 

Het was eigenlijk een hele grappige ervaring om te zien hoeveel huizen er werden aangeboden in een iets wat grotere straal, die qua huurprijs en oppervlakte nog met elkaar correspondeerden. Uit iets van 20 huizen maakte mijn partner een selectie van 4 huizen die ons het meest aanstonden. We waren benieuwd hoe snel deze website bericht aan de makelaars/verhuurders zou sturen en hoe snel we antwoord zouden krijgen. Inmiddels hebben we 3 reacties terug en twee afspraken voor bezichtiging. Waar tussen ook het huis dat ons het meest aanstond.

 

Dit geeft maar weer eens aan dat wanneer ik mij één maak aan mijn eigen limitaties ik die limitatie wordt en leef. Dat is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd en het is een lastige om te bespeuren. Vaak zit er een degelijke redenering achter die mij dan doet geloven dat ik alles in ogenschouw heb genomen en daarmee mijn startpunt okay was. In dit geval had ik het verlangen om in de plaats te gaan wonen waar mijn partner zijn baan heeft, dus verlangen was mijn startpunt. Verlangen is een uiting van het ego en komt voort uit egoïsme. Dus ik kon in dit geval niet alles in ogenschouw nemen in het voordeel van een ieder, want het startpunt was ik en ik alleen. Achteraf kan ik het zien en ik ervoer al eerder frictie waarbij ik de situatie beschuldigde voor het vastzitten in een impasse, maar in het moment laat ik mij nog steeds een loer draaien door mijn ego om mijn verlangens te kunnen vervullen die niets anders dienen dan limitatie van mij en mijn situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om limitatie in mijn werkelijkheid te accepteren wanneer ik het daar zelf plaats vanuit een punt van niet verder durven kijken en mij te focussen op het verlangen dat ik vervult wil zien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om limitatie te zien als iets dat bij het leven hoort, terwijl ik deze limitaties zelf creëer en opzettelijk daar plaats om mijzelf te limiteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer te voelen wanneer ik totaal vast zit in mijn eigen gecreëerde limitaties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een heerlijk gevoel te vinden wanneer ik mijzelf baad in de energieën van  mijn eigen limitaties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te willen kijken dan mijn limitaties. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet verder te durven kijken dan mijn limitaties en bang te zijn dat ik zal verliezen wat ik nog niet heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door limitaties te worden mijn wereldje zo klein te maken dat er maar 1 gedachte in mijn hoofd past en ik er totaal door geconsumeerd word.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten consumeren door mijn eigen gecreëerde limitaties en niet te realiseren dat ik mij in een totale mind realiteit begeef en niet meer met 2 voeten op de aarde sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deel te nemen aan een wereld waarin limitaties als normaal worden gevonden en ik niet verder durf te kijken hoe ik uit die impasse kan komen en verandering kan aanbrengen in mijn wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens te hebben die mij leiden naar limitatie en mij niet te realiseren dat zo’n daad tot niets leidt en aleen maar meer consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens als iets natuurlijks te zien en mij niet te realiseren dat verlangens komen van een punt van egoïsme en bijna nooit in het voordeel van eenieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangens als vervanging te zien van daadwerkelijk handelen in mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verlangen en het weg te dromen in mijn mind te zien als echt leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vleugels niet uit te willen slaan en daarbij de hulpmiddelen van verlangen en limitatie in de strijd gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de nieuw te ontstane situatie om weer terug te keren naar Nederland en in een regio te gaan wonen waar ik onbekend mee ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlangen te hebben om te verhuizen, maar op het zelfde moment mij te limiteren en mijzelf vast te houden in deze staat van verlangen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijzelf te bevrijden van deze verlangens en limitaties om weer echt te kunnen leven en mijn angsten, die door het bewandelen van mijn pad op mijn pad komen, onder de ogen te zien en mee af te rekenen.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn echte werkelijkheid te zien en niet door de ogen van mijn mind in de vorm van limitatie.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om verlangens niet te zien als een nobel streven in het voordeel van een ieder wanneer mijn startpunt één van egoïsme is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s