Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn

Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn Kennissen kwamen langs en die had ik al een maand of 6 niet in levende lijve gezien. In die periode ben ik mijn haar weer gaan laten groeien van kaal naar een redelijke bos haar. De vrouw van het stel had mij tijdens dit samenzijn zitten observeren en bij het naar huis gaan moest ze kwijt dat ze het plezieriger vond nu ik weer haar had. Waarop ik haar vroeg waar het verschil in zat, buiten het feit dat ik kaal was en nu haar heb. En toen zei zij je bent minder hard nu, je haar verzacht dat harde. Tja, dus dat is het, wanneer je niets meer te verbergen hebt en zelfs niet onder je haar je kunt verschuilen wordt je als hard ervaren. Eigenlijk heel grappig want mijn benadering naar haar toe is niet noemenswaardig veranderd. Dus mensen ervaren een persoon anders nagelang er ander haar op zit, met anderen woorden je wordt niet beoordeeld of genomen als mens maar als persoonlijkheid en gewogen in aardig of niet aardig. Zonder haar ben ik minder aardig ondanks dezelfde woorden die ik spreek.

 

Ik begrijp heel goed dat dit niets met mij te maken heeft, deze vrouw is een aantal jaren terug door een chemokuur heen gegaan en daarbij heeft zij al haar haar verloren. Dus de eerste keer dat zij mij kaal heeft gezien is er een connectie in haar mind gemaakt met deze nare ervaring en mijn kale hoofd. Iets waar zij zich doorheen zal moeten worstelen. Ik vond het eigenlijk erg tof, juist van haar, dat zij okay was of zei te zijn met mijn kale hoofd, maar het heeft 2 jaar geduurd voordat zij zich indirect uitte en ik mij besefte dat zij elke keer dat zij mij zag mij als hard ervoer en daar niets mee heeft gekund. Zij heeft dit niet kunnen plaatsen, een plekje geven of zelfs kunnen opruimen. Naar alle waarschijnlijkheid is het door back chat (innerlijk gebabbel gelijk aan roddel) gevoed en instand gehouden.

 

Bij de eerste sprietjes haar die ik liet staan werden vele mensen om mij heen helemaal enthousiast over het feit dat ik straks weer haar zou hebben. Alsof ik zwanger was en men benieuwd was hoe de kleine er uit zou gaan zien. Alsof men in een kring om mij heen stond te wachten tot ik weer tot het menszijn terug zou keren. En met menszijn bedoel ik dan de geprogrammeerde mens die zenuwachtig wordt als het zich iets buiten het systeem om beweegt en niet kan terug vallen op zijn hersenspoeling en totaal met zichzelf geconfronteerd wordt. Ze zagen het weer hebben van haar als het terug keren van mij als het verloren schaap dat weer terug keert naar de kudde van sheeple.

 

Mijn woorden en intenties zijn niet anders met of zonder haar en ik moet zeggen dat ik mijn echte zelf kon zien toen ik kaal was en nu mijzelf met haar ervaar als een playmobile poppetje dat van haar kan veranderen wanneer ik wil. Ik zie duidelijk het verschil wat het ene kapsel met het andere maakt, maar door het haar heen kan ik nu ook mijzelf zien zoals ik ben en wie ik ben. Wel of geen haar doet er niet meer toe, maar de mensen om mij heen hebben dat proces niet meegemaakt en oordelen op uiterlijk en op de reacties die het kijken naar mij bij hen oproepen. Daar dien ik rekening mee te houden of ik dat nu terecht of onterecht vind dat doet er niet toe. Toch maakt het ook reacties in mij los hoe men mij dus echt heeft ervaren en niet heeft durven zeggen om wat voor reden dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verraden te voelen door de ander die niet in zelf oprechtheid met mij deelde wat zij vonden van mij zonder haar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als onbetrouwbaar te zien wanneer hij/zij na tijden opbiecht wat hij/zij er echt van vond.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onveilig te voelen nu ik weet dat de mensen dicht om mij heen niet zeggen wat ze werkelijk vinden en dus liegen in mijn gezicht, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ook niet alles deel met anderen over deze anderen uit zelfbehoud. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben wat er daadwerkelijk omgaat in de ander in contact met mij wetende wat er in mij omgaat in contact met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om erachter te komen dat ik wordt ervaren als hard zonder haar, terwijl ik een zelfbeeld heb dat zegt dat ik een warme zachte persoonlijkheid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet leuk te ervaren dat anderen ook mijn echte zelf hebben gezien en het negatieve zo in mij te benadrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hele leven lang bezig te zijn geweest om geaccepteerd gedrag te ontwikkelen om geaccepteerd te worden en te ontdekken dat ik zonder haar dus door de mand viel en deze facade niet kon ophouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te oordelen voor hypocriet gedrag, terwijl hetzelfde mij ook te verwijten valt wanneer zij mij tegenvallen en ik dat niet met ze deel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waarin we elkaar alleen maar accepteren als we genoeg maskers hebben om mekaar om de tuin te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar uiterlijk belangrijker is dan te zijn wie je ben zonder opsmuk en verdoezel technieken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we elkaar vrezen en zodoende maskers gebruiken om angst naar elkaar toe te verminderen en geaccepteerd te worden door de ander en door onszelf wanneer we ons presenteren als de gewenste variant van onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we niet meer durven te zoeken naar onszelf uit angst om niet geaccepteerd te worden door onszelf en onszelf als de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar je succes in het systeem afhangt van, je uiterlijk en niet wie je bent op basis waarvan je handelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te leven waar je echte zelf als hard wordt ervaren en niet te zien dat het een harde wereld is die we gecreëerd hebben en waarin we leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar hard het label is voor de realiteit die we niet willen zien en die we nauwkeurig decoreren met alles wat in onze macht ligt om de werkelijkheid te verzachten en leefbaar te houden, zolang we onze roes als een staat van leven instand houden.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om niet te reageren op en mij niet bezig te houden met de oneerlijkheden van anderen maar in het reine te komen met mijn eigen oneerlijkheden en die te corrigeren in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen bevestiging van buitenaf nodig te hebben over mijn uiterlijk, maar de zekerheid en zelf waarde binnen in mij te vinden en te behouden.

Advertenties

One thought on “Dag 18 van 2555; hardheid als metafoor voor wie we eigenlijk zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s