Dag 19 van 2555 dagen; niet langer be-loon ik mijzelf als motivator voor egoïstisch gedrag

Dag 19 van 2555 dagen; niet langer be-loon ik mijzelf als motivator voor egoïstisch gedrag  Na aanleiding van het artikel “dementia – the rotten child syndrom” en “rotten love” van Bernard Poolman, ben ik eens terug gaan kijken waar ik mijn kinderen manipuleerde door een beloningssysteem en waar ik dat zelf ben geweest in de opvoeding die ik genoot.

Ik herinner mij nog dat ik grote moeite had om mijn dochter van nu 15 en toen 4/5 haar kamer te laten opruimen en ik had zo’n beetje de gehele trukendoos al wel geprobeerd toen ik mij bedacht dat ik haar geld kon geven wanneer zij de hele week haar kamer opruimde. Aan het einde van de week zou ze dan €2 krijgen en dat noemden we dan zakgeld voor het opruimen van haar slaapkamer. Ook haar jongere broertje mocht meedoen, maar die ruimde uit zichzelf al op. Tot mijn grote verbazing kon het geld haar absoluut niets schelen en was het dan ook geen beloningssysteem te noemen. Haar vriendinnetje echter die dit thuis vertelde aan haar moeder en ook zo’n overeenkomst wilde, ruimde netjes elke dag haar kamer op en vroeg dan aan het einde van de dag €2 aan haar moeder. De moeder was blij met de opgeruimde kamer maar vond €14 per week voor een 5 jarige toch wat veel en kwam dus bij mij vragen wat dat nu allemaal inhield. Toen ik haar vertelde dat zij flink in de maling was genomen door haar dochter die elke dag het weekbedrag vroeg, hebben we er smakelijk om gelachen. De bittere waarheid die hierachter schuil gaat is minder om te lachen. Waar we onze kinderen op kleine schaal leren, dat het okay is om te manipuleren en te zoeken naar beloningen buiten onszelf om zo gelukkig te zijn in het leven, neemt minder schattige vormen aan wanneer onze kinderen volwassenen worden.

Voor mijn jongste werd ik aangeraden om een beloningssysteem te gebruiken voor het op de wc plassen. Elke plas beurt op de wc leverde hem een sticker op, maar het kon hem echt niet boeien of hij nu een sticker kreeg of niet en deed het zindelijk worden op zijn eigen ritme zoals hij alles doet. Snoep werd nagenoeg niet gegeten door ons en was dus absoluut geen chantage middel om gewenst gedrag af te dwingen.

Mijn beloningssysteem voor mijn kinderen ontwikkelde zich in een subtieler systeem en wanneer mijn kinderen niet wilden eten dan manipuleerde ik ze op een emotionele wijze en bracht onder de aandacht dat ze beter hun eten konden eten om gezond te blijven. Dus een goede gezondheid als een beloningssysteem, wat natuurlijk erg tricky is want wie kan gezondheid garanderen door altijd gezond te eten? Maar ook deze belonging werd als oninteressant in de wind geslagen en daar hielden mijn pogingen tot belonen eigenlijk wel op.

Zelf heb ik ook geen beloningen zo zeer gekend als kind, ten eerste was ik braaf en viel er in die zin niets te manipuleren. De enige vorm van beloning was het krijgen van een brommer of autorijlessen wanneer ik of tot mijn 16e jaar of tot mijn 18e jaar niet zou roken. Ik koos voor de rijlessen, maar heb nooit getaald naar het willen starten van roken ook niet toen ik die afspraak/belonging nog niet kende. Roken werd thuis als niet goed bestempeld en ik kende het verhaal van mijn vader die kettingroker was en van de ene dag op de andere was gestopt en zeer anti was. Dus gedreven door zijn angst werden mijn broertje en ik gechanteerd door deze beloning en het gewenste gedrag wat erbij hoorde, maar het is maar de vraag of ik überhaupt wel aan het roken was geslagen.

Wat veel subtieler was en eigenlijk ook een vorm van een beloningssysteem, was het net zo lang sparen van mijn zakgeld, totdat ik dat kon kopen wat ik begeerde. Dus het niet ontvankelijk zijn voor of niet krijgen van beloningen van buitenaf wil nog niet zeggen dat ik niet ontvankelijk was voor beloningen van binnen uit. Het gevoel dat het opriep was eender aan het gevoel wanneer iemand anders je beloont, het voelt zelfs sterker door de controle die je er zelf op denkt uit te oefenen. Intrinsieke beloningen daar ben ik altijd erg goed in geweest om mijzelf te motiveren en te manipuleren naar het punt dat ik begeerde. Dus doordat ik niet verwent werd door anderen, ontwikkelde ik een mechanisme waardoor ik mijzelf beloonde en daardoor een goed gevoel kreeg om mijzelf bevredigd te voelen. Wat mij maakte in een volwassene die geruisloos maar gestaag op haar doel afgaat zonder daar iemand bij nodig te hebben, het “ik doe het allemaal zelf wel” syndroom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om mijn kinderen te belonen om gewenst gedrag af te dwingen dat in het voordeel van mij was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte om mijn kinderen te belonen voor gewenst gedrag te manifesteren en als een acceptabele actie te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de voetsporen te treden van al die anderen die mij voorgingen om hun kinderen te manipuleren met beloningen en daar geen vragen bij te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we kinderen leren om buiten zichzelf te zoeken voor beloningen die henzelf tot bewegen brengen binnen het grid van de matrix.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn tekortkoming aan beloningen te compenseren door zelf de beloning te aan mijzelf te geven en zo een oefenplek te ontwikkelen voor manipulatief gedrag van mijzelf en anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het bevredigen van verlangens in mij door materiële zaken buiten mijzelf een vrijbrief is voor het ontwikkelen van manipulatief gedrag in de relatie met mijzelf en anderen en het handelen uit egoïsme als normaal te gaan zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik als levend voorbeeld mijn kinderen had kunnen leren hoe in het leven te staan en dat manipulatief gedrag door belonen een boodschap afgeeft die ik niet kon/wilde overzien door te verkiezen om niet zelf-oprecht te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn dat mijn kinderen niet gevoelig waren voor belonen en zodoende buiten het normaal geaccepteerde beeld vielen dat ik had van kinderen in onze maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat ik kinderen had met afwijkend gedrag, omdat zij niet volgens de heersende normen in de maatschappij reageerden op belonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kinderen een produkt van mij zijn en alleen maar uitvergroten dat wat in mij is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat ik met mijn “ik doe het zelf wel” gedrag mij buiten de matrix plaatste, maar dat niet als een probleem zag en eerder als iets speciaals. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf speciaal te voelen terwijl ik mij separeerde van de matrix en dus separeerde van mijzelf omdat ik een deel ben van de matrix, gewild of ongewild.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om intrinsieke beloning als goed te labelen en extrinsieke beloning als slecht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als sterker te ervaren, doordat ik niet vatbaar was voor extrinsieke beloningen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van controle te ervaren door mijzelf te belonen, terwijl ik niet zag dat ik hetzelfde stramien bewandelde als een ieder die extrinsiek beloont werd en mij klaarmaakte om een egoïstische volwassene te worden die haar verlangens/wensen/dromen najaagt zonder het voordeel van een ieder in het oog te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren dat de maatschappij is zoals hij is door mijn/onze participatie in het aannemen van beloningen als kind.

Ik ga de verbintenis aan met mijzelf om mij niet te laten verleiden in het opvoeden met beloningen maar in plaats daarvan een levend voorbeeld te zijn voor mijn kinderen en manipulatie niet nodig te hebben om het gevoel van controle te ervaren dat een nep gevoel is en geen vervanging kan zijn van het zelf aansturen en richting geven aan  mijn leven.

Ik ga de verbintenis aan om daar waar ik manipulatie door beloning zie anderen erop attent te maken wat de consequenties daarvan zijn en andere oplossingen aan te bieden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s