Dag 21 van 2555; mijzelf verliezen door geld verlies

dag 20 van 2555; mijzelf verliezen door geld verliesMijn partner ligt nog steeds in de clinch met zijn ex-hospita, die op kinderlijke wijze uithaalt om een bedrag van €950 niet terug te hoeven betalen aan ons. Van €450 heeft zij de mening dat dit bedrag haar geheel toekomt en de resterende €500 daarvoor probeert zij nu rechtvaardigingen te zoeken, zodat zij op z’n minst een deel niet hoeft terug te betalen. Het is te kinderlijk en te bizar voor woorden hoe dit gaat en ik zou smakelijk om haar gelachen hebben ware het niet dat dit mijn €950 zijn die op het spel staan om geriskeerd te worden.

Dit hele voorval heeft mij vandaag, nu dit weer hoog opspeelde in een e-mail wisseling tussen mijn partner en de hospita, een benauwdheid opgeleverd die als een draaiende energie kolk in mijn solar plexus rond tornadode. Zo’n bijna misselijk gevoel geeft dat. Het is de confrontatie die ik schuw, confrontatie is iets engs of tenminste dat zegt een stem in mijn hoofd. Confrontaties heb ik nooit leuk gevonden. Nu is het niet eens een directe confrontatie tussen mij en de hospita, het is een confrontatie tussen de hospita en mijn geld, waarbij mijn geld vertegenwoordigd wordt door mijn partner. Dus hoeveel echte daadwerkelijke fysieke confrontatie hebben we het hier over?

De confrontatie vindt plaats in mijn mind, ik ken deze hospita niet en heb haar nooit ontmoet. Ik begeef mij hier op het vlak van illusie en tracht grip te krijgen op een situatie die mij veel geld kan kosten. Het zou genoeg moeten zijn om mijn partner te assisteren en ondersteunen en het daar te laten waar het conflict is, zonder mij te separeren van mij en mijn partner en mijzelf en mijn realiteit. Maar ik neem het persoonlijk en voel misselijkheid van de energie in mijn solar plexus, want ik ben mijn geld en mijn geld dat ben ik. Dus komt de hospita aan mijn geld dan komt ze aan mij en dat maakt dat wij tezamen in conflict zijn.

Mijn zwager stelde aan mijn partner voor om met een bos bloemen de hospita in te pakken en te slijmen tot hij erbij neerviel. Dat zou betekenen dat wij onacceptabel gedrag moeten goedkeuren en vervolgens belonen. Maar dat kan ik niet, ik zie niet dat slijmen tot een oplossing zal leiden en teruggave van ons geld betekent. Eindelijk hebben we een beetje geld na een zeer armoedig bestaan van 3 jaar en nu zal de eerste de beste hospita dat van ons afstelen, dat kan ik gewoonweg niet laten gebeuren. Er staan nog teveel kosten op stapel met de verhuizing naar Nederland, we hebben niet de luxe om te lachen om €950 euro meer of minder en we hebben niet de financiële luxe om juridische stappen te ondernemen.

Een situatie waarbij ik het liefst de handen in de lucht zo willen steken om mijn zelf verantwoordelijkheid de lucht in te gooien. Ik wil dit niet een zaak van mijn ego laten zijn, maar ik wil dit ook niet op mij laten zitten. Ik kan dit niet accepteren en toestaan, maar ik weet niet wat te doen om dit in goede banen te leiden anders dan niet meer te participeren in de energie en het uit mijn mind te halen van de confrontatie en het praktisch te maken met 2 voeten op de grond. Ik moet het geld loslaten en niet meer één met dit geld willen zijn, waardoor ik het verlies van het geld als een verlies van mijzelf ervaar. Ik kan mijzelf niet verliezen, het geld wat ik bezit wel. Maar ook geld zal uiteindelijk weer aanwassen hoe vervelend dat ook mag zijn. We kunnen haar melden bij een speciaal meldpunt, zodat anderen niet in haar web verstrengeld raken en daar is de kous mee af.

We hebben een kijkje mogen nemen in de echte wereld waar zwaar bezeten mensen rondlopen als zijnde normaal en deelnemen aan de maatschappij alsof alles okay is. Dit is niet okay en dit zend boodschappen uit naar de volgende generatie die we ons nog lang zullen heugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de confrontatie van mijn partner met de hospita als een confrontatie te zien tussen mij en de hospita.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als gelijk aan mijn geld te zien en niet het geld als betaalmiddel te zien dat ik kan gebruiken om mij te bewegen in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat confrontatie eng is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie te zien als een manier om mijzelf te verliezen en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet kan verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetische beweging in mijn solar plexus te ervaren bij confrontatie en angst heb om te verliezen binnen die confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld mijn motivator te laten zijn om te bepalen wat ik accepteer en wat niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld verlies als nederlaag te ervaren en daardoor mijzelf als minder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet de regie in deze situatie in handen heb vanuit het startpunt wat in het beste belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze confrontatie naar binnen toe te trekken en als een persoonlijke aanval te ervaren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om egoïstisch te zijn in een situatie waarin ik strijd tegen onacceptabel gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego te laten mee beslissen als één en gelijk aan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we elkaar naar het leven staan omwille van geld of geldverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar geld belangrijker is dan de waarde van leven als leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar wij door geld met elkaar communiceren en elkaar wegen als zijnde vijand of vriend.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om dit conflict niet persoonlijk te nemen als zijnde gelijk aan mijn geld.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om te zorgen dat deze hospita niemand anders meer kan schaden door haar te melden.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om het verlies van geld niet als het verlies van mijzelf te zien en niet als een nederlaag van mijn ego.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om confrontatie met gezond verstand te benaderen in het hier en nu met wat fysiek aanwezig is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s