Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben leven

Dag 22 van 2555; ik ben geen stugheid, ik ben levenTerwijl mijn dochter veel thuis is en we inmiddels al heel wat ziekenhuizen in en uit zijn gegaan, bleef er een  vraag rondzingen in mijn hoofd. Als Hypermobiliteit waarschijnlijk genetisch is en beide families waar mijn dochter genetisch uit bestaat ontkennen dat het iets uit hun familie is, waar komt het dan vandaan? Het was mij een raadsel en mijn familie grapte al dat zoiets toch echt niet van “onze” kant kon komen. Dit kwam op mij over als we moeten natuurlijk wel onze familienaam hoog houden en niet laten bezoedelen door genetische afwijkingen.

 

Dus er zat niets anders op dan eens diep in mijzelf te kijken en geen enkele vorm van ruis, storing op de lijn te laten geven. De ruis die in feite angst is om de schuld te krijgen voor het ellendige leven van een ander. Die ruis is groot en die haalt het positieve plaatje onderuit dat ik zorgvuldig heb opgebouwd in al die jaren leven. Vanaf het begin dat ik samen met mijn dochter heb onderzocht wat hypermobiliteit inhoudt heb ik het ervaren als het tegenovergestelde van wat/wie ik ben. Of liever gezegd van wat ik geloof wat/wie ik ben. Bij het woord extreem flexibel denk ik aan het tegenovergestelde van mijzelf als ik het eerst op het fysieke vlak beschouw. Ik voel mijzelf in mijn lijf als stram/stijf/stug en heb wel gehunkerd naar flexibiliteit. Ik realiseer mij nu dat ik gewoonweg mijn hele leven in een polariteit van stug – flexibel heb gezeten en mijn hele zijn hieromtrent heb gebouwd. Ik was stug, één met stugheid en kon niet zien hoe flexibel ik eigenlijk vaak was. Hoe stugger ik was hoe meer ik flexibel wilde zijn. En uiteindelijk werd ik stug, stug in al mijn cellen van mijn zijn, wat doorsijpelde in mijn persoonlijkheid die ik hiermee heb ontwikkeld. Ik ben vaak niet medewerkzaam geweest en heb vanuit stugheid/koppigheid mijn kont tegen de krib gegooid. Eigenlijk niet snappend waarom, meer als iets dat mij overkwam, iets dat er was en daarom moest dat wel “ik” zijn. Mijn sterrenbeeld is ram en staat voor koppigheid en ondanks dat het geen positief label is heb ik dat woord koppigheid altijd omarmd en ik verafgode het.

 

Ik heb over heel wat fysieke symptomen heengekeken van af mijn tiener jaren tot aan nu, ik nam het als gewoon en kon er altijd wel een passende reden voor vinden. Ik zeg op dit moment niet dat ik hypermobiel ben, maar dat er iets gaande is fysiek met mij dat veel linken hier naartoe heeft dat is mij inmiddels wel duidelijk.

 

Dat alles nu zo aan het intensiveren is, qua fysieke gesteldheid, zie ik als onderdeel van mijn proces om zo geconfronteerd te worden met deze persoonlijkheid en zodoende de gelegenheid aan mijzelf geef om daar korte metten mee te maken. Om te begrijpen dat ik niet stug of flexibel ben, ik ben gewoonweg. En soms betekent dat stug zijn uit angst om controle te verliezen en soms betekent dat flexibel zijn uit angst om beoordeeld/veroordeeld te worden en niet te durven staan voor wie ik ben. Toch ben ik zeer flexibel door mijn leven gelopen, dat constante verandering van mij vroeg door vele verhuizingen en constant mij nieuwe dingen eigen te maken en nieuwe relaties met nieuwe mensen aan te gaan. Ik heb de gereedschappen om door het leven te gaan, ik heb alleen teveel in mijn mind gewoond en zodoende mijzelf ervaren als het tegenovergestelde van wie ik ben door niet te zien in de realiteit wie ik daadwerkelijk was/ben en mij stug bleef vastklampen aan de koppige persoonlijkheid die haar hakken in het zand zet uit angst om alle controle te verliezen. Daarnaast is mijn dochter een spiegel voor mij om te zien hoe mijn fysieke gesteldheid nu echt in elkaar steekt. Mijn fysieke gesteldheid wat ik tot op heden had afgedaan met zo is het nu eenmaal en mij niet realiseerde dat zoiets misbruik van je eigen lijf is. Het steekt mij wel dat er zulke brute middelen nodig zijn om mij tot inzien te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vervelend te ervaren dat mijn familie niet de schuld wil krijgen van een genetische ziekte in mijn dochter en wellicht in mij, terwijl er geen sprake is van schuld, maar simpelweg werken met wat hier is en zo goed mogelijk zorgen voor mijn lijf nu ik snap hoe ik het heb doodgezwegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op mijn beurt mijzelf schuldig te voelen voor wat ik waarschijnlijk genetisch heb doorgegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om mij schuldig te voelen, het positieve beeld van mijzelf onderuit te laten halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij stram/stijf/stug in mijn lijf te voelen terwijl ik hunker naar flexibiliteit en mij niet realiseerde dat die flexibiliteit er was maar dat ik het ontkende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een flexibel lijf en zo geen controle te hebben over mijn lijf en niet in te kunnen staan voor mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven te bouwen op mijn opinie dat ik stug/koppig ben en als zodanig moet functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verworden tot stugheid en daardoor geen uitweg meer zag dan dit pad te volgen als mijn pad gelijk aan mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik gelijk aan mijn denkbeeld van stugheid ben, dat er zomaar was in mijn mind zonder verklaarbare reden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stugheid/koppigheid te gebruiken om mijzelf te limiteren en als excuus te gebruiken voor wie ik nu eenmaal ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om koppigheid als een deugd te zien en mij af te zetten tegen en niet meegaan in als positieve karaktertrekjes te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als en in stugheid met elkaar omgaan uit angst voor elkaar en onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar regels en wetten stugheid in de samenleving brengen, doordat wij te stug zijn om geen regels nodig te hebben en niet verder willen kijken dan onze eigen belangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij stugheid en koppigheid zien als staan voor wie we zijn, terwijl we onszelf niet kennen en dus staan voor een illusie die alleen maar consequenties en daardoor limitaties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar stugheid ons uit elkaar drijft in plaats van dichter bij elkaar brengt om samen te zoeken naar oplossingen in het voordeel van een ieder om zo een betere wereld achter te laten voor de generatie die nog komen moet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat stug is en tegenwerkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat ik als vijand ervoer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zorgen voor een lijf dat zich tegen mij keert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om niet te willen worden geconfronteerd met de tekortkomingen van mijn lijf en daarmee de tekortkomingen van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn lijf mijn reden van bestaan op aarde is en dat niet goed zorgen voor mijn lijf exit betekent voor mijn bestaan op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij ons lijf niet als tempel zien en ermee omgaan zoals wij met ons Zelf omgaan op een mishandelende wijze waar leven niet centraal staat en onderschikt is aan onze verlangens en wensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we met onze wereld net zo omgaan als met ons lijf en het misbruiken totdat het crashed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zo ver te laten komen dat mijn lijf mij met brute middelen moet wakker schudden om de status quo te die ik heb veroorzaakt te accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar brute tekenen van de tijd ons vertellen dat het niet goed gaat met planeet aarde en dat alleen groot geldverlies en het verlies van een fatsoenlijk bestaan ons wakker schud om het niet meer van onszelf te pikken.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mijn lijf niet meer als vanzelfsprekend te zien maar als een mechanisme dat aandacht en zorg nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren.

 

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om fysieke symptomen niet af te doen als normaal en niets  om naar te kijken, uit angst voor wat het kan zijn en uit angst om naar binnen te moeten kijken, maar elk symptoom als een aanwijzing te nemen om zo het raadsel van mij op te lossen en te snappen wie ik ben door wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s