Dag 25 van 2555; vogels als muzak

Dag 25 van 2555; vogels als muzak  Het was zo’n lentemorgen waar alles buiten naar groen rook, de vochtige aarde van de regen in de nacht en de broeierige warmte van de ochtendzon. Ik hing de was buiten aan de lijn, ik voelde mij prettig met het getwetter van de vogels in mijn oren. Het was zoals het zou moeten zijn. Speciaal de vogels maakten alles echt alsof een plaatje dat mij bekoorde tot leven kwam. Tot het moment dat die ene gedachte in mijn mind kwam. Vanuit het niets vroeg ik mij af wat die vogeltjes mij nu echt deden, wat betekenden ze voor mij? En tot mijn ontsteltenis was er eerst een blanco moment en toen een gedachte ontsprongen aan een gevoel. Ik heb niets met deze vogeltjes, deze vogeltjes kunnen mij helemaal niets schelen. Ik schrok van mijzelf en probeerde nog eens naar binnen te kijken in zelf oprechtheid en weer kwam hetzelfde antwoord. De vogeltjes hielpen mee als achtergrondmuziek om mijn gewenste plaatje te verwezenlijken. Ik schrok en gelijk zag ik mijn mind iets fascinerends doen, zoeken naar iets positiefs om deze negatieve ervaring toe te dekken en excuses te bedenken waarom die vogeltjes mij niets konden schelen. Het werkte niet, ik vond niets, omdat ik in dat moment het ook niet accepteerde noch toestond om het beeld van mijzelf naar positiviteit om te buigen en niet af te rekenen met het negatieve in mij. Dat er negativiteit in mij is, dat is inmiddels niet meer een schok, dat is zo, maar het beeld van mijzelf willen herstellen door te participeren in deze polariteit is niet waar ik naar streef. Ik streef ernaar om een beter mens te zijn los van polariteiten zoals positief – negatief, een betere versie van mijzelf en dat betekent het doorbijten door dit soort verassingen. Het is niet iets dat in de krant moet en het is ook niet iets dat onder het tapijt geschoven moet worden als, zo zijn wij nu eenmaal als mens. Het is een vorm van egoïsme, waarbij er wordt genomen en niet wordt in acht genomen of alle partijen er baat bij hebben dat ik de vogeltjes plaats in een positie waar zij onderdanig zijn aan mij en mijn verlangens moeten vervullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te gebruiken/misbruiken om mijn verlangens te stillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te nemen van mijn omgeving en niet te geven als het gaat om een verlangen te stillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het middelpunt in mijn eigen bubbel te zijn en mij zo boven anderen in anderen bubbels te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onverschillig ten opzichte van de zingende vogels te zijn, maar ze tegelijkertijd nodig te hebben om mijn verlangen te stillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een prettig gevoel als enig doel te hebben om zo vaak als mogelijk beloond te worden hierin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigen belang als enige belang te stellen boven alles.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving in mijn mind te beleven en de juistheid van deze beleving af te meten aan mijn verlangens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment van bevrediging van mijn verlangens, dat dit alleen mogelijk is door participatie in de mind en daardoor een actie van het ego is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven als mind en hierdoor leven te veronachtzamen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beloond te willen worden door verlangens te honoreren en hierbij leven in de wind te slaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de regels van de mind te volgen die niet de regels van leven die haakrecht op elkaar staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zoekende zijn naar beloning om zo het gevoel te hebben te bestaan, maar in de realiteit zijn wij afgesneden van deze realiteit door het ik-zijn voorop te stellen en niet te kunnen/willen zijn als de ander als onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar alles moet wijken voor eigen belang, maar wij noemen dat sociaal gedrag, om zo weg te komen met onaangepast gedrag dat slachtoffers achter zich laat zonder om te kijken.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om geen situaties te ensceneren in mijn mind om mijzelf te belonen met het mijzelf prettig voelen zonder te kijken wat de gevolgen zijn om alleen mijzelf voorop te stellen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s