Dag 26 van 2555; lichamelijke beperkingen als definitie voor wie ik ben

Dag 26 van 2555; lichamelijke beperkingen als definitie voor wie ik ben Ik was in de tuin bezig om te kijken of ik een stek van de rozemarijn en de salie kon nemen om vast in een pot te doen en zo mee te kunnen nemen met de verhuizing naar Nederland. Tegelijkertijd was ik met mijn dochter slakken aan het rapen en ik genoot van het buiten zijn in de zon. Later binnen zei mijn dochter dat ze mij eens had geobserveerd en zij kwam tot de conclusie dat ik extreem korte onderbenen heb. Op dat moment voelde ik een wee gevoel in mijn solar plexus. Ik was verast van deze reactie van mij, dit was zoveel jaren een moeilijk punt voor mij geweest, mijn lichaamsbouw. Ik had aangenomen dat ik daar min of meer wel overheen was, maar ja hoe raak je over iets heen als je het niet aanpakt? Dingen komen niet vanzelf en dingen gaan niet vanzelf weg.

 

Voornamelijk als tiener vond ik het erg moeilijk om met mijn afwijkende lichaamsbouw om te gaan. Ik werd er niet zozeer mee gepest, maar kleinerende opmerkingen deden mij ineen krimpen. Wat resulteerde in een verknipte relatie met mijn lijf. Ik vond mijn lijf niet okay en was er dan ook niet blij mee. Ik paste slecht in kinderkleertjes en mijn ouders moesten met mij naar een kleermaker. Later als tiener ben ik mijn eigen kleding gaan maken, omdat niks echt goed zat. Ik wilde het liefst niet met mijn lijf geconfronteerd worden, grote spiegels meed ik dan ook en foto’s van mijzelf vond ik niet echt plezierig. Ik was dan ook zeer verast toen mannen mij wel zagen zitten, ik zag dat als er is een addertje onder het gras, maar waar.

 

Aangezien dit een nogal veelomvattend punt is omtrent mijn lichaamsbouw en ik hier nog vele malen via andere invalshoeken op terug zal komen, doe ik in deze blog zelf vergeving op hetgeen dat nu in het moment opkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat een menselijk lijf aan bepaalde verhoudingen moet voldoen om een volwaardig lijf te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onvolwaardig te voelen omdat mijn lijf niet voldoet aan de algemeen geldende regels voor lichaamsverhoudingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat het mij onvolwaardig voelen mij heeft doen separeren van mijn eigen lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf anders te voelen als de tegenpool van speciaal en daardoor te participeren in de polariteit speciaal – onvolwaardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf te verafschuwen omdat het niet voldoet aan de algemene normen voor lichaamsbouw/lichaamsverhoudingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te voelen van het lijf waar ik in zit en daardoor mij zo af te scheiden van wat werkelijk hier is, dat ik mijn lijf vergeet te gebruiken in zijn meest optimale vorm die mij wordt aangeboden, en in plaats daarvan mij als minder te voelen en mij vast te zetten in mijn beperkingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gebrek aan speciaal zijn omtrent mijn lichaamsbouw om te bouwen naar speciaalheid in de zin van aandacht te vragen voor mijn afwijking.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om grapjes te maken over mijn lichaamsbouw zodat ik een ander te snel af ben om voor mij kwetsende opmerkingen te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn van mijn dochters opmerking omdat ik opmerkingen over mijn lichaamsbouw altijd heb ervaren als aanvallen op mij als Zelf en ik mij in het moment in de rug gestoken voelde door mijn eigen kind door de opmerking die ze maakte over mijn onderbenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aangevallen te voelen als mensen opmerkingen maken over mijn afwijkende lichaamsbouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te doen geloven dat ik het aangevallen voelen moet compenseren om zo dit nare gevoel kwijt te raken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opmerking “wat loop je grappig met je korte beentjes” die ik na vele jaren nog altijd met mij meedraag vast te houden en als een persoonlijke aanval te zien van een leeftijdgenoot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opmerking van een leeftijdgenoot een groot deel van mijn leven te laten bepalen als het gaat om acceptatie van mijn lijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opmerking van een leeftijdgenoot persoonlijk te nemen en niet te zien dat dit een reactie van een ander was op mijn voorkomen en dus iets is wat bij die persoon hoort en niet bij mij, waardoor ik het mij niet persoonlijk kan maken, het zijn geuite gedachten van anderen waar ik geen directe verantwoordelijkheid voor kan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar Wie ik ben, maar alleen te kijken naar hoe ik eruit zie en het afwijkende zie als het niet passen in de maatschappij en mij daardoor er buiten heb geplaatst, voordat de maatschappij mij zou uitkotsen als rariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er een groot punt van te maken dat mijn ledematen verhoudingsgewijs korter zijn dan mijn torso.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren dat wanneer mijn ledematen zouden corresponderen met mijn torso ik zo’n 1,80 lang zou zijn en geen 1,63.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lang zijn te prefereren boven kort zijn en mij niet te realiseren dat het een polariteit is waarin ik participeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in grote spiegels te willen kijken om zo geconfronteerd te worden met datgene wat ik verafschuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen qua lichaamsbouw en mij minder te voelen dan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als slachtoffer van de mode industrie te voelen, omdat er geen rekening met mijn maten gehouden wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vergelijking als middel te gebruiken om mijzelf minder te voelen dan anderen en daarmee mijzelf en de ander te misbruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelf kleding te gaan maken om te laten zien dat ik wel rekening met mijn lijf kan houden door die kledingstukken te maken die mijn lichaam flatteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moe te worden van het altijd moeten naaien van kleding en nooit eens gemakkelijk een kledingstuk te kunnen kopen wat goed zit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gedwongen te voelen om kleding zelf te maken omdat ik niet wil rondlopen als een rariteit met slecht passende kleding.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn afwijkende lichaamsbouw de schuld te geven aan mijn Italiaanse genen, die duidelijk door mijn familie hebben gewoed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een schuldbok te moeten hebben om het nare gevoel kwijt te raken van afwijkend te zijn van de geldende norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden om afwijkend te zijn, maar door in deze polariteit te participeren heb ik mijn leven lang gezocht om afwijkend te kunnen zijn in alle facetten van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op alle punt waar ik mijzelf als afwijkend kon neerzetten en dacht te tonen Wie ik nu eigenlijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik snapte wie ik was door te reageren op polariteit wat niets te maken heeft met wie ik werkelijk ben vrij van angst/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we allemaal moeten lijken op plaatjes in de mode bladen om succesvol in het leven te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij er alles aandoen om op de plaatjes in de mode bladen te lijken ook als dat betekent dat we ons lijf moeten misbruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we angst hebben om qua looks buiten de boot te vallen en zo minder succesvol te zijn en minder geld te kunnen verdienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een wereld te participeren waar we dat wat/wie we zijn zou snel mogelijk willen verbergen met het nastreven van/worden als geaccepteerde plaatjes om zo massaal te kunnen ontkennen wie we eigenlijk zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om reacties van anderen omtrent mijn lichaamsbouw niet meer als persoonlijk te nemen en daardoor niet meer als leidraad voor het leven van mijn leven te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te vergelijken met anderen als het gaat om lichaamsbouw, maar in plaats daarvan mijzelf te leren kennen en mijzelf te zien voor wie ik ben en niet mijn “beperkingen” te gebruiken om te definiëren wie ik ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen bewust te maken dat lichaamsbouw niet is Wie ze zijn, maar de daden die zij in zelf oprechtheid doen in het belang van een ieder is Wie zij zijn.

 

 

 

 

 

One thought on “Dag 26 van 2555; lichamelijke beperkingen als definitie voor wie ik ben

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s