Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst

Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst Zo’n 2 jaar geleden besloten mijn partner en ik om het contact met zijn ouders een tijdje in de koelkast te zetten. We waren moe na zo’n dikke 4 jaar vechten en ladingen shit over ons heen te krijgen, omdat wij ons leven niet zo leidde als het ideaalbeeld in het hoofd van mijn schoonouders.Verantwoording moeten afleggen over zaken aan een ander waar deze ander niet in het plaatje voorkomt, en dus zaken zijn die alleen zelf verantwoordelijkheid vereisten van onze kant. Na veel geschrijf over en weer, moesten wij concluderen dat onze boodschap niet aankwam en er ook niet toe deed voor de andere partij, de verhoudingen zaten muurvast en gezond verstand deed niet langer de truc. De enige manier die wij zagen was de zaak laten bekoelen.

 

Vandaag heeft mijn partner met zijn ouders afgesproken op verzoek van zijn ouders. Hij vond geen reden om nee te zeggen tegen dit verzoek en voelde zich klaar om te zien of een “normale” omgang weer mogelijk was, één van wederzijds respect als gelijken. Ze troffen elkaar bij een nicht op neutraal terrein. Als ik in de schoenen had gestaan van mijn partner dan was ik nog niet klaar geweest om mijn schoonouders te ontmoeten. De hele korte contacten die mijn partner over de laatste 2 jaar heeft gehad, hoe mijn kinderen werden benaderd, lieten mij absoluut geen verandering in gedrag zien en dat was nu juist het punt waar het allemaal op stuk liep. Het “ik ben ouder en ik weet het beter dus ik verdien respect” als éénrichtingsverkeer communicatie en het opeisen van bepaalde rechten die voortvloeiden uit hun hoofden, zorgden ervoor  dat ik mij bij het minste of geringste op de kast liet jagen en hen als zeer bedreigend ervoer.

 

Het openen van contact vandaag via mijn partner voelde alsof ik het contact moest openen terwijl ik er niet klaar voor ben, ik zie niets in het samenzijn om de ander te sussen en in zekere zin de zin te geven. Ik wil samenzijn als wij dat allemaal zo beslissen in het moment, anders is er niets veranderd en accepteer en sta ik toe dat de relatie wordt opgepakt waar die was gestopt en dat wilde ik nu juist keren. Hoe vaak zijn we niet samen met mensen dat wanneer we zelf oprecht naar binnen zouden kijken, moeten concluderen dat er veel redenen zijn waarom we samen zijn gekomen, maar waarvan er geen één gedaan is in zelf oprechtheid en er geen één in het voordeel van een ieder is?

 

De stap naar hernieuwd contact is makkelijker voor mijn partner te nemen, door het feit dat hij wordt gezien als de verloren zoon die weer thuis komt en ik door de jaren heen heb mogen ervaren dat ik niets meer ben dan diegene die alles bekokstoofd dat slecht is en buiten het denkkader van mijn schoonouders zich bevindt. Dus ik heb niet het stempel “verloren” en zal ook niet als zodanig worden binnengehaald, waar ik in zekere zin okay mee ben want ik weet tenminste waar ik aan toe ben. Dus ja wil ik opnieuw contact met mensen die het niet meer over mij hebben als deel van het gezin waar ik deel vanuit maak en mij als minder beschouwen dan en waar ik niet in gelijkheid kan zijn. Ik heb hier al heel wat over geschreven over de laatste jaren heen om de mechanismen te snappen en nee ik wil geen contact waar ik mij gedwongen zie om in de oude patronen en de polariteit van minder – meer te participeren, waar ik juist uitgestapt was.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus waar te nemen nu mijn partner met zijn ouders een dagje optrekt, alsof ik wordt gedwongen in een situatie waar ik niet in wil zijn en mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders niet het contact hoeft te zijn wat ik met zijn ouders heb of zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om terug te worden gezogen in een situatie die niet goed voor mij was, doordat mijn partner weer fysiek contact met zijn ouders opneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders nooit het contact van mij met zijn ouders kan zijn, omdat wij niet in dezelfde familie dynamiek zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat er zaken gaan veranderen of gebeuren buiten mijn wil om en mij niet te realiseren dat ik altijd mijn zelf verantwoordelijkheid neem ook al is het in zwijgend toestemmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken als ik mijn schoonouders weer toelaat in mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat het altijd mijn acceptatie en toestaan is waneer ik de regie over mijn leven uit handen geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonouders  een worst met geld zullen voorhouden om hun zoon te manipuleren en terug te zetten in het hokje waar zij hem wensen alsof er niets is gebeurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik deel kon uitmaken van een andere familie door te trouwen met iemand uit een andere familie en mij niet te realiseren dat families werken als landen en de aanhang altijd als de vijand wordt beschouwd in slechtere tijden en dat familie eerst komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij buitengesloten te voelen door het zwarte schaap te moeten zijn en het “familie eerst” principe aan den lijve te moeten ondervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om van alles de schuld te krijgen wat realistisch gezien niet mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om als “niet aardig” te worden bestempeld wanneer ik geen zin heb in een heftige relatie doorspekt van oneerlijkheden, manipulatie en polarisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al moe te worden bij het idee dat deze relatie weer wordt opgepakt in al zijn heftigheid en energie dynamieken en ik dat gewoon niet meer wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met rust gelaten te willen worden en mij niet te realiseren dat ik in deze wens niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem en dus duidelijke afspraken moet maken over hoe ik een verdere vorm van relatie praktisch zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wens te koesteren om niet meer met deze mensen geconfronteerd te worden omdat zij mijn leven keer op keer in de war gooien vanuit een startpunt van manipulatie en dus de zin willen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik klaar ben met deze relatie en alleen maar bang ben om in heftige emoties en gevoelens verzeild te raken die mijn kostbare tijd verslinden en tot niets leiden dan meer separatie tussen mij en andere levende wezens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat wij niet op gelijke voet en in rust met elkaar kunnen zijn en de enige vorm van zijn, oorlog is en het afwegen welke winst we uit deze relatie kunnen halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oorlog meer te willen maar vrede, zonder mij te realiseren dat het verlangen naar vrede de polariteit van oorlog in stand houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie een equivalent voor natie is en daardoor een  vrijbrief voor oorlog voeren is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie heilig is en als goed gezien wordt terwijl de daden die voortkomen uit het familie zijn van een duivelse aard zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar uit naam van “familie eerst” de mest gruwelijke zaken getolereerd worden en geaccepteerd als de heersende norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen zeggen om elkaar te geven maar waar onze daden aanstichters zijn om elkaar een kopje kleiner te maken om zo onze wensen en verlangens te kunnen honoreren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie denkt recht te hebben op elkaars leven en wij als familie er alles aan doen om elkaar te limiteren om zo onze eigen vrijheid te kunnen bemachtigen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dan de relatie met mijn schoonouders weer op te pakken wanneer ik er in zelf oprechtheid aan toe ben en alleen wanneer een ieder voordeel heeft bij het hebben van deze relatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen oorlog nog vrede te toleren in mijn leven.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s