Dag 28 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk

Dag 27 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk Een uitspraak die ik op internet las luidde als volgt: “when some things go wrong, take a moment to be thankful for the many more things that are still goin’ right…” Op het eerste gezicht lijkt dit een uitspraak waar niet zoveel mis mee is. Een hart onder de riem uitspraak zou je kunnen zeggen, maar als je even gas terug neemt en je niet laat consumeren door het positieve, dan zie je dat er niets wordt gezegd. Het is een soort van neutralisatie van woorden omwille van positiviteit. Het blijven hangen in een schuldgevoel en er niet uitkomen tenzij we het vergoedelijken met veel positiviteit om het schuldgevoel te doen vervagen en een goed gevoel achter te laten. Maar als we ons terecht schuldig voelen en weten dat we ergens schuldig aan zijn, gaat dat feit dan weg door te denken aan alle goede dingen die je gedaan hebt? Is het niet zo dat we verantwoordelijkheid hebben voor alles dat we doen en zeggen? Het zou wel erg gemakkelijk zijn als we de slechte dingen kunnen afdoen met al het goede dat we ooit ook gedaan hebben en daardoor als een kampioen door het leven te gaan voor de weinige echt positieve dingen die we in een mensenleven teweeg brengen.

Wanneer we goede dingen willen doen, geprezen willen worden voor al het goede dat we doet en we gezien willen worden als een goed persoon, dan impliceert dat, het accepteren en toestaan van al het negatieve in ons leven dat wij hebben veroorzaakt. Het één komt niet zonder het ander en het zit zo diep geworteld in ons allen. Bijna elke zucht die we doen staat in het kader van positief uit de bus komen, we zijn drukker met het wegstoppen van onze negatieve kant dan daadwerkelijk een ander levend wezen in overweging nemen en daadwerkelijk te zijn, samen te zijn. Dat kunnen wij niet zonder aan ons positieve imago te werken, want anders voelen we ons ongemakkelijk en niet onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd een plaatje paraat te hebben in mijn mind van hoe ik er in die situatie het er het meest positief vanaf kan brengen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik die plaatjes nodig heb om mijn verrotte negatieve binnenkant te parfumeren met positiviteit om mijzelf te kunnen velen en met mijzelf door het leven te kunnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat positieve acties tellen en dat negatieve acties overgedaan kunnen worden om vervolgens omgezet te kunnen worden naar positieve acties door middel van excuus, zodat die aan de positieve teller toegevoegd kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoelens over negatieve acties in te pakken/spinnen in positiviteit, zodat het als een cocon wordt die ergens achteraf in de mind kan worden weggezet om in de vergetelheid te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik niet denk aan het negatieve in mij het er ook niet langer is wanneer ik het toedek met de mantel van vergetelheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als verschrikkelijk te ervaren wanneer ik wordt geconfronteerd met het negatieve in mij en mij zodoende te willen separeren van dit negatieve door te zeggen dat ben ik niet, want dat voldoet niet aan het plaatje dat ik van mijzelf gecreëerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een volwaardig leven kan leidden in separatie met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat zaken altijd wel goed komen, omdat ik standvastig wil geloven in het positieve en niet wil worden geconfronteerd met het negatieve.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn als het negatieve zich aandient en het te ervaren als een aanval van buitenaf in plaats van te zien dat het alleen maar het optillen van het deksel van de beerput is die ik zorgvuldig probeer dicht te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om het negatieve in mij aan te pakken, terwijl ik de ervaring heb dat het aanpakken hiervan niet een zaak van angst is en alleen maar meer duidelijkheid verschaft over wie ik daadwerkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van positief – negatief en daarmee het positieve en het negatieve in stand houd wat mij in een status quo brengt die geen verandering teweeg kan brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schrik te ervaren wanneer in de medische wereld over positieve uitslag wordt gesproken en daar meestal mee bedoeld wordt dat je een bepaalde aandoening hebt, wat ik ervaar als negatief en daardoor in de war raak en voor mijn gevoel het positieve niet meer als winnaar naar boven kan laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als verliezer te voelen wanneer ik het positieve niet de winnaar kan laten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar positief en negatief de grondbeginselen van onze planeet zijn en wij dat niet als een feit kunnen aannemen maar het positieve en het negatieve willen uitspelen tegen elkaar als een soort van oorlog die in ons is en door onze poriën naar buiten sijpelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons echte zelf met alles erop en eraan niet meer aankunnen en alleen door het in een positief daglicht te stellen ons aangepaste zelf onder ogen kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we bevestiging van elkaar willen over de mate van onze positiviteit en alleen dan met diegenen om te gaan die ons het meest bevestigen in ons positief zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positiviteit jegens anderen gebruiken om de negativiteit die we echt voelen jegens die ander te bedekken en de lach naar de ander als echt te beschouwen terwijl wij achter de rug van deze persoon om over hem/haar roddelen en dat als normaal geaccepteerd gedrag beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positieve maskers nodig hebben om met elkaar om te gaan en samen te zijn in onechtheid/oneerlijkheid en dat als echt puur leven te ervaren dat geen consequenties met zich meedraagt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te participeren in de polariteit van positief – negatief.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te schrikken van mijn eigen negativiteit maar het te gebruiken om een betere versie van mijzelf te maken en zo instaat te zijn om te handelen in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te leven naar aanleiding van mijn eigen gecreëerde positieve plaatjes in mijn mind over mijzelf, maar mijzelf te nemen zoals ik ben in het moment in elke adem en mijzelf te corrigeren daar waar het nodig is en daar waar ik niet handel vanuit het voordeel voor een ieder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s