Dag 32 van 2555; de trotse moeder en de falende moeder

Dag 32 van 2555; de trotse moeder en de falende moeder Ik vond het erg stoer van mijn dochter om de 21 dagen uitdaging aan te gaan van schrijven/bloggen, wetende dat één van haar grootste uitdagingen is, het volbrengen van datgene waar zij in enthousiasme aan begint. Ik zag dit als een geweldig leerpunt voor haar en voor mij en tegelijkertijd een mooie manier om haar Nederlands na 6 jaar Italië weer wat op te poetsen. Maar na een week begonnen de eerste gaten te vallen in het dagelijkse schrijven. Vaak was ik degene die het moest afblazen, omdat zij dit schrijven graag samen met mij doet om al pratende tot inzichten te komen en die dan te delen in haar blog. Vaak koos zij die momenten dat ik of zelf ging schrijven of op het punt stond om naar bed te gaan of andere verplichtingen had.

 

De dagen dat zij fysiek slecht is zijn ook dagen waarop zij lusteloos en weinig productief is, maar wat geen reden kan zijn om tot totaal niets te komen en depressie aan de achter deur te laten wachten. Vanavond in een chat met anderen werd nog eens onder de aandacht gebracht dat het uitstellen van zoiets als het dagelijks schrijven, wat je met jezelf bent aangegaan, leidt tot back chat/roddels in het hoofd. Roddels over jezelf hoe je jezelf ziet als slappeling dat je dit niet kan volbrengen of schaamte naar de buitenwereld toe als men kan zien dat er gaten tussen je post zitten. Allemaal zaken die niet wenselijk zijn als je jezelf wilt uitschrijven en juist wilt bevrijden van back chat en patronen. Dus ik meldde dit aan mijn dochter en zij zei: “dat zou kunnen”. Wat natuurlijk een ontwijkend antwoord is en mij aangaf dat ze niet open stond om dit onderwerp te bespreken. Ik liet het dus daar, want als zij open is dan is ze ook instaat om in zelf eerlijkheid te kijken naar haar tot nu gedane schrijven en wanneer zij niet open is dan ben ik de ouder die iets van haar wil. Maar tot mijn verbazing opende mijn dochter zelf opnieuw het gesprek en moest beamen dat er inderdaad altijd wel over iets te schrijven valt en dat zij ook wel weer wilde starten met schrijven en dat ze zou kijken of ze het beter kon plannen wanneer zij mijn hulp wenst. Dat is een goed voornemen, nu kijken of deze woorden ook in daden omgezet gaan worden en of ze haar 21 dagen test gaat volbrengen. Wat zijn uiteindelijk 21 dagen op een mensenleven, als dat je punt van verandering teweeg kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn dochter dat ze de 21 dagen uitdaging van schrijven aanging en haar als zodanig als meer dan andere kinderen te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter als meer te zien dan andere kinderen en daardoor een gevoel van speciaalheid te creëren in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als bijzonder te zien dat mijn dochter bereid is te schrijven om zichzelf van haar patronen te ontdoen zonder dat ik als moeder haar forceer/manipuleer/dwing dit te doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik haar toch onbewust heb gedwongen dit schrijven aan te pakken  door veel te praten over wat het schrijven voor mij betekende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen aan mijzelf als moeder of ik wel het juiste pad insla met mijn kind en het mij niet later zal haten voor wat ik haar liet doen door mijn voorbeeld te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een high te creëren door trots en speciaal te zijn vanwege mijn dochter en kort daarna een low te ervaren op het moment dat zij niet meer haar uitdaging aanging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het tijdelijk stoppen van mijn dochter met schrijven als een persoonlijk falen te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter als een verlengstuk van mijzelf te beschouwen en haar verantwoordelijkheid op mij te nemen om dingen in goede banen te leiden. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het plaatje wat wij samen afgeven naar de buitenwereld toe belangrijk te vinden en er alles aandoe om dat intact te houden, zelfs als dat betekent dat ik mijzelf moet tekort doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind/mijn kloon haar eigen fouten te laten maken, zodat zij haar eigen verantwoordelijkheid kan leren nemen als het aankomt op het proces en zij zelf kan ervaren wat het is als zij de daad bij haar woord voegt of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn als mijn kind bereidt is in zelf oprechtheid naar zichzelf te kijken, maar mij niet te realiseren dat dit blij zijn een deel van een polariteit is waar ik in participeer en zodra er iets negatiefs gebeurd zal ik doorslaan naar verdrietig omdat er geen andere keuzen zijn eenmaal ingesloten in een polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in termen van emoties en gevoelens uit te drukken wetende dat mij dat alleen maar consequenties zal opleveren als ik in de tegenpool terecht kom van de emotie/het gevoel die ik ervaar in dat moment. Terwijl ik mij niet realiseer dat het een logisch gevolg is dat mijn dochter besluit in zelf oprechtheid naar zichzelf en haar wereld te kijken omdat ik haar levend voorbeeld ben geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als ouders onszelf niet realiseren wat een invloed wij hebben op onze kinderen en dat het gemakkelijk is om geen zin te hebben in het nemen van onze verantwoordelijkheid, maar dat de consequenties altijd daar zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij als ouders het ons koud laat wat onze kinderen daadwerkelijk oppikken in deze wereld, aangezien wij geen enkele aanstalten doen om gemeend te informeren naar het leven van onze kinderen en alleen maar geïnteresseerd zijn in het vervullen van onze eigen wensen en behoeften.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar ouders zonder kwalificatie worden losgelaten op hun eigen DNA om het volkomen te misbruiken en dan de handen in de lucht te steken als het mis gaat en het zich tegen hen keert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar een ouder zijn/haar kind als het meest speciale schepsel op aarde ziet en zodoende er alles aan doet om de behoeften en verlangens van zijn/haar kind boven dat van andere kinderen te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld  waar ouders hun kind zien als een verlengstuk van zichzelf om alle gemiste kansen in hun leven door het kind goed te laten maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar ouders denken het lichtend voorbeeld voor het kind te zijn en vergeten dat het kind daar is om een spiegel voor de ouder te zijn om in gelijkheid van elkaar te leren en elkaars praktisch voorbeeld te kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar ouders vaak het kind zijn en het kind vaak de ouder moet zijn om te overleven in een wereld die langzaam gek wordt en zichzelf door ons ten gronde richt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te ZIJN met mijn kinderen als mensen en gelijken en het als een mijlpaal te zien als zij zich ontwikkelen in plaats van het plakken van emoties en gevoelens aan dit ontwikkelen, waardoor deze ervaring positief of negatief geladen wordt en als zodanig wordt opgeslagen als herinnering in de mind om daar waar de mind het kan mij te chanteren met deze herinneringen en meer energetische lading te genereren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kind niet als speciaal/bijzonder te zien en dit te gebruiken om mijzelf meer te laten zijn, waardoor ik tegelijkertijd accepteer en toesta dat ik minder ben dan, en mij zo in een energetische spiraal plaats.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten van mijn kinderen en mijn kinderen te laten genieten van mij door geen verwachtingen te hebben of te scheppen voor hen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s