Dag 33 van 2555; ach kijk dat paard geeft een kusje aan zijn vriendinnetje

Dag 33 van 2555; ach kijk dat paard geeft een kusje aan zijn vriendinnetje  Het is mij opgevallen dat veel mensen een bepaald soort dierenplaatjes zeer tot de verbeelding vinden spreken. Het gaat hier om plaatjes waar wij duidelijk menselijke trekjes in de dieren kunnen zien. Knuffelende dieren, kussende dieren, dieren in menselijke houdingen, dieren in kleding en ga zo maar door. Ik zie wel wat men bedoeld met deze plaatjes, maar ik kan er alleen niet opgewonden, als in een energetische staat, van worden. Een kat die zijn snoetje op het hoofd van een dolfijn legt, is voor mij een nieuwsgierige kat die ruikt wat hij/zij onder zich heeft en of het okay is en niet levensbedreigend. Een paard dat zijn mond tegen het hoofd van een ander paard aandrukt, zou dat paard denken: “wat een lief paardje ben jij ik wil je kussen?” Of sterker nog zou het paard denken:  “als ik hem nu lekker kus op zijn wangetje dan is hij wellicht bereidt om straks met mij te vrijen en al mijn stoutste seksuele wensen te vervullen”. Kom op mensen, dieren zijn dieren en als wij dieren niet kunnen accepteren in onze wereld tenzij ze ons aan onszelf doen denken, dan moeten we toch eens serieus naar onszelf gaan kijken.

 

Is het niet vreemd dat wij andere levende wezens zoals dieren bekijken vanuit onze eigen tekortkomingen, om ze een deel van onze wereld te laten zijn? Een hond die je met jouw gedrag op het randje van krankzinnigheid brengt en die hapt naar je kind is een dolle en onbetrouwbare hond en jij bent een goed baasje en hebt dan ook het recht om het dier af te laten maken omdat het zulk verschrikkelijk gedrag vertoont. Ik zie dat overal om mij heen dat mensen hun dieren niet willen begrijpen als zijnde dieren en ze allemaal mensen gedachten toeschrijven die dieren helemaal niet hebben. En daar gaat het goed fout. Zou het niet zo moeten zijn dat wij ons huisdier de gelegenheid moeten geven om de expressie te zijn die bij hun soort hoort en ons als gelijken aan ons dier te plaatsen. En niet ons als meerdere op te stellen die vanuit emoties schreeuwt en commandeert naar het dier, waar het dier echt gek van wordt omdat je onduidelijk naar het dier bent en het dier in een overlevingsmodus gaat/leeft om zijn/haar vege lijf te redden.

 

Een paar dagen terug vond er een aanvaring tussen 2 honden plaats in de straat voor onze tuin. Het ging om 2 honden bezitters die tegenover elkaar wonen. De ene heeft een Herdershond en werkt de hele dag en de hond zit in een hele grote kennel in de tuin. De hond wordt 1 keer per dag uitgelaten in het bos en op dit moment getraind om te leren in de tuin te blijven als hij uit zijn kennel is. Ik beschouwde deze vrouw als een hondenliefhebster omdat zij zoveel humaner met haar hond omgaat dan menig ander hier in Italië. De andere vrouw heeft een Sint Bernard die beneden in de tuin verblijft en waar niet veel naar omgekeken wordt waardoor de hond veel zit te janken in de tuin en alle andere honden in de buurt aansteekt. De hond is nooit opgevoed en ontsnapt voortdurend uit de tuin die een veel te lage omheining heeft voor de maat hond die ze hebben. Deze vrouw is sinds kort gaan joggen en had het idee opgevat om deze onopgevoede hond mee te nemen op haar dagelijkse jogging toer.

 

De ene vrouw gaat uit joggen met haar hond die niet aan de lijn zit en de andere vrouw vertrekt in haar auto en laat haar hond vrij in de tuin achter waar het hek open staat en de hond nog niet voldoende getraind is om ten alle tijden in de tuin te blijven. Zodra de joggende vrouw met haar hond voorbij komt krijgen de 2 mannetjes honden lucht van elkaar en besluiten elkaar achterna te gaan en een robbetje te gaan stoeien, niets gewelddadigs gewoon honden gedrag. De joggende vrouw schiet in een paniek aanval en springt een tuin in en doet het hek dicht en begint te gillen om hulp. Voetgangers op straat proberen te begrijpen wat er aan de hand is. De andere vrouw die in de auto langs dit tafereel komt en haar hond ziet stoeien, stopt haar auto en springt eruit en begint laaiend te schreeuwen tegen haar hond. De honden gaan totaal op in wat ze aan het doen zijn en hebben geen boodschap aan het geschreeuw om zich heen. De vrouw uit de auto wordt boos op haar hond en trekt hem hard aan zijn staart en wanneer hij niet luistert geeft ze de hond een ferme schop tegen het lijf waarvan de geluidsresonantie nog steeds in mijn oren zitten. WIE SCHOPT ZIJN HOND ALS HET NIET REAGEERT VOLGENS ZIJN/HAAR VERWACHTINGSPATROON? Ik wilde schreeuwen van hé wat doe je nu! maar er was teveel lawaai en tumult met de nog altijd gillende jogster in de ene tuin de ronkende motor en het geschreeuw van de mensen eromheen. Iedereen leek okay met het feit dat de vrouw de hond schopte. De hond werd in de auto gedrukt en de vrouw reed weg. Ondertussen had een andere buurvrouw de hond van de jogster in een andere tuin opgesloten, zodat de honden uit elkaar waren en door hun baasjes meegenomen konden worden.

 

Het moment dat de joggende vrouw uit de tuin durfde en haar hond weer meenam op haar toer wilde zij haar hond met de riem gaan slaan, maar bedacht zich. Ik stond vanuit mijn tuin naar haar te kijken met een blik van als je het maar laat. De vrouw was erg geschrokken van het geheel of beter gezegd totaal hysterisch geworden en wilde dat nare gevoel op haar hond bot vieren net zoals de ander dat deed om te laten zien dat zij een goed getrainde hond had die naar haar moet luisteren. Nogmaals probeerde de jogster met de riem haar hond te slaan met een venijn op haar gezicht waar de honden geen brood van lusten. Dit keer stonden we echt oog in oog en ik beet mijn tong af om niet te zeggen: “stom wijf kijk nu eens wat je hebt gedaan met je hond”, maar ik dacht het wel en het maakte mij boos. Deze vrouw heeft deze hond genomen voor het plaatje dat het oplevert, een gezin, een grote auto, een groot huis en een grote hond. Hoe kun je van een dier verwachten dat hij dat doet wat jouw verlangens in jouw hoofd zijn zonder dat ooit aan het dier te hebben kenbaar gemaakt of aangeleerd, hoe stom zijn we en hoe ver willen we gaan met het misbruiken van onze eigen dieren laat staan de dieren buiten onze belevingswereld?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan plaatjes van dieren waar de meesten bij weg zwijmelen, wanneer de dieren op het plaatje menselijk gedrag vertonen door een momentopname van het dier op foto vast te leggen en niet de hele handeling te laten zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen dat mensen hun fysieke waarheid zo buigen dat het past in hun fantasieën en verwachtingspatronen als het gaat om de relatie met dieren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te willen wakker schudden in mijn omgeving, en te laten zien wat zij veroorzaken met hun gedrag naar hun dieren toe, terwijl zij de consequenties van hun handelen als iets van buiten hen zelf ervaren, maar in plaats daarvan voel ik onmacht door het onbegrip van de mensen om mij heen als het gaat om het behandelen van dieren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hart in mijn keel te hebben als de vrouw haar hond schopt en ik geconsumeerd wordt door gevoelens van onmacht/oneerlijkheid/pijn en dat niet weet om te buigen naar effectief handelen in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om goed te snappen wat wel en niet kan in de relatie met je dier, maar gefrustreerd raak als anderen dat niet oppakken in hun eigen situatie en onnodig dieren laten lijden. In plaats van te zien dat mijn frustraties gevoelens van onmacht zijn en mij in dat moment limiteren om effectief te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan de zijlijn te blijven staan en niet zo’n moment te dirigeren in het belang van een ieder en bang te zijn niet begrepen te worden of zelf fout te handelen met de honden aangezien ik niet heel veel ervaring met honden heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet direct met de situatie te bemoeien uit angst dat ik deze honden niet voldoende ken en mijn ervaring alleen gebaseerd is op het trainen van 2 Italiaanse herdershonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn als ik zie hoe anderen zich laten limiteren door hun eigen tekortkomingen in dergelijke situaties en voor het gemak te vergeten dat ik zelf mij beperk op weer andere aspecten in het leven en in zekere zin hen beschuldig waar ik mijzelf ook aan schuldig maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om elke keer van de rel te zijn als ik onnodig dierenleed zie in mijn fysieke werkelijkheid en niet weet wat ik ermee moet en aan kan doen zodat het stopt. In plaats van te zien dat ik niet alle plaatselijke dierenleed in mijn eentje kan aanpakken, maar dat we met z’n allen bewustzijn moeten kweken dat je met een dier omgaat als hoe je met jezelf wenst om te gaan in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen zich dierenvrienden noemen, maar door hun eigen tekortkomingen de dieren tekort doen en situaties van misbruik creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het plaatje van een dier zoveel meer waard is wanneer  het tot de verbeelding spreekt dan het leven wat erachter zit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij niet geven om een ander levend wezen als het ons niet een goed gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het creëren van plaatjes belangrijker is dan het echte leven en waardoor wij consequenties creëren die we later als wij ermee worden geconfronteerd afdoen als erg en niet van onszelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar leven wordt uitgedrukt in geld en alleen waarde heeft als het ons eigenbelang dient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze werkelijkheid niet aankunnen en ons bezig houden met fantasie plaatjes van dieren om zo niet naar binnen te hoeven kijken wat er eigenlijk gaande is in ons.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij dieren alleen kunnen accepteren in onze realiteit wanneer wij onszelf wijs maken dat dieren zijn zoals wij en denken zoals wij.

 

Ik ga net mijzelf de verbintenis aan om  dierenleed niet alleen op mij te nemen en zodoende te worden mat gelegd door gevoelens van onmacht, maar om tezamen met anderen bewustzijn te planten in anderen dat de wijze hoe wij nu met dieren omgaan inde meeste gevallen een relatie van misbruik is.

 

Ik ga net mijzelf de verbintenis aan om mijn boosheid/irritatie/onbegrip rond dierenleed in te ruilen voor het staan voor de dieren als een stem voor de dieren.

 

Advertenties

One thought on “Dag 33 van 2555; ach kijk dat paard geeft een kusje aan zijn vriendinnetje

  1. “Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het plaatje van een dier zoveel meer waard is wanneer het tot de verbeelding spreekt dan het leven wat erachter zit.”

    Helaas…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s