Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep Een zelfvergevingszin van het “Creation’s journey to life” blog om terug te brengen naar Zelf.

“I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize that the stage of pregnancy is a VITAL stage in preparing the child as Living Word, through being the space and time breath by breath as the Living Word as Life that will give the child to be born a sound foundation as Life, and that the environment within which the birth from conception is incubated, must be in every way without stress, emotion, fear or any pattern that can be copied to the disadvantage of the child.”

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zwangerschap te ervaren als het zitten op een roze wolk en alles als mooi en bijzonder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als tegenpool van mijn roze wolk roes tijdens mijn zwangerschap, angsten te ervaren als echt en bedreigend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust door angsten in mij te accepteren als iets dat hoort bij een zwangerschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten/zorgen in mijn zwangerschap te zien als een deugd van een aanstaande moeder die geeft om haar kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geconsumeerd te worden en wakker te liggen van de angsten in mij tijdens mijn zwangerschap en mij niet te realiseren dat ik hiermee angst doorgaf aan mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom mijn kind zo angstig is, terwijl ik mijzelf zag als iemand met nagenoeg geen angsten en niet kon snappen dat een kind van mij zo angstig kon zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het doorgeven van mijn emoties /gevoelens/ angsten/ patronen aan mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen blanco blad ter wereld kon brengen omdat ik door mijn angsten/emoties/gevoelens al een boek vol had geschreven als de start van het leven van mijn kinderen in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kinderen een eerlijke start in de wereld heb gegeven, terwijl door mijn oneerlijkheid en niet in oprechtheid mijn eigenshit had opgeruimd was de kans voor mijn kinderen op een eerlijke start verkeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen heb opgezadeld met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in new age fantasie en 9 maanden rond liep met een belletje op mijn buik om het kind aan het geluid te laten wennen en er niets van te snappen dat elke keer als mijn kind het belletje hoorde na de geboorte, het ging huilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben al te falen als moeder, alvorens ik begon, omdat mijn kind niet zo reageerde als de boeken zeiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik goed voorbereid was tijdens mijn zwangerschap en erna, mij niet realiserende wat het impliceerde om een kind groot te brengen in onze huidige wereld als leven gelijk aan leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om patronen door te geven aan mijn kinderen die zij nu weer af moeten leren om niet belast te zijn met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te zijn voor mijzelf dan nodig is, omdat ik mij toen niet realiseerde wat ik mij heden ten dage realiseer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als tijdsverspilling te beschouwen dat ik al die jaren niet instaat ben geweest om te begrijpen wat nodig is om een kind een goede start in het leven te geven en in plaats daarvan de raad opvolgde van hen die mij zijn voorgegaan en er een potje van hebben gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongemakkelijk te voelen bij bepaalde opvoedkundige adviezen, maar nooit heb durven opstaan om aan te kaarten dat de methodes die werden aangeraden als misbruik voor het kind waren, om in volledige zelf expressie op te kunnen groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het opvoeden mijn intuïtie te volgen en niet mijn gezond verstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het systeem dat geen éénduidig advies kan geven aan jonge ouders en zodoende jonge ouders te laten experimenteren met hun kinderen met alle consequenties van dien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen naar het systeem en het niet naar Zelf terug te brengen als onmacht wat eigenlijk  luiheid en angst is om mijn kop boven het maaiveld uit te steken en een halt te roepen aan de onkundige opvoedkundige adviezen van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen in stress leven door armoede en hongersnood en zo hun kinderen een dubbele slechte start in het leven geven, waar niet uit op te staan is als het geld systeem zoals wij het nu kennen blijft zoals het is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooruit te gaan als moeder vrij van schuld over het verleden maar door te leren van het verleden en mijn kinderen daar te assisteren en te ondersteunen waar nodig om terug te keren naar het blanco blad.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kennis over opvoeding altijd eerst te checken met gezond verstand en te zien wat zo’n advies daadwerkelijk impliceert alvorens het toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf vrij te maken van emoties/gevoelens/angsten/patronen om zo een voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en te laten zien dat het worden van een blanco blad om daarna herboren te worden in het fysieke, iets is dat mogelijk is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als gelijke aan mijn kinderen dit pad naar een blanco blad te lopen, aangezien we allemaal dezelfde slechte start in het leven hebben meegekregen en zo elkaar kunnen ondersteunen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s