Dag 42 van 2555; eenzaamheid zit in het hoofd

Dag 42 van 2555; eenzaamheid zit in het hoofd Vandaag ben ik naar de stoffenwinkel geweest waar ik nu al zo’n 5,5 jaar mijn stoffen inkoop om kleding voor het hele gezin van te maken. Door deze jaren heen heb ik met de meeste verkoopsters wel een bepaald type relatie opgebouwd. Vandaag meldde ik één van de verkoopsters, die het nog niet wist, dat ik terug naar Nederland ga en zij was ontroerd en vond het geen leuk bericht, los van het feit dat zij wel snapte waarom we terug gaan. Heel even gaf mij dit een “raar” gevoel, hier stond ik oog in oog met een ander levend wezen dat zichtbaar ontroerd was door mijn vertrek en hier ben ik, een levend wezen dat zich alleen heeft gevoeld al die jaren hier. Wat een raar iets is dat “alleen voelen” en het woord zegt het al “voelen”. In mijn hoofd was ik alleen, terwijl anderen oprecht om mij gaven en dat wist ik eigenlijk ook wel. Elke keer zo één keer in de twee, drie maanden kwam ik in deze winkel en had ik echt contact met de dames van de winkel. Onder het knippen van al die meters stof hadden wij openhartige gesprekken over wereld zaken maar ook op persoonlijk vlak. Ik had korte intensieve contacten met hen waar ik van genoot en toch kon dat het gevoel van alleen zijn niet overbruggen. Ik kon dit ook niet overbruggen want het voelen speelde zich af in mijn hoofd realiteit en het contact met de dames speelde zich af in mijn fysieke realiteit. Het hoofd wil het gat tussen beiden realiteiten niet dichten/overbruggen, omdat het teveel te winnen heeft bij deze gevoelens van eenzaamheid en het weg meimeren in een slachtoffer rol. Niks in mijn fysieke werkelijkheid had dit kunnen wegnemen die eenzaamheid, want ik was eenzaamheid geworden en handelde daar dan ook naar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een gevoel dat loodrecht op mijn fysieke ervaringen staat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op een bepaald moment het fijn te vinden om alleen te zijn en te berusten in mijn rol van eenzaamheid als de eenzaamheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysieke contacten met anderen niet waar te nemen als iets reëels,  maar een “gevoel” als eenzaamheid te bestempelen als iets dat echt is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren wat de consequenties zijn van het afzonderen van mijzelf van anderen vanuit een oude angst dat men niet op mij zit te wachten en al genoeg vrienden heeft om mee om te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij weg te cijferen en geen echte contacten aan te gaan uit de angst om af gewezen of niet opgemerkt te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen kortstondige echte contacten met mensen te hebben die niet zouden leiden tot vaste vriendschappen en zodoende mij ook niet konden kwetsen of in de steek zouden laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind/tiener mij teveel te voelen, nadat een leeftijdgenoot in een nieuwe schoolsituatie voor mij, vertelde dat ik niet haar vriendin kon zijn omdat zij al zoveel vriendinnen had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om later in het leven een alarmbel te hebben ontwikkeld als volwassenen mij  zonder woorden afpoeierden als vriendin omdat ze er al zoveel hadden en ik als enige reactie mij eenzaam voelde en in dat gevoel van eenzaamheid wegzwijmelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een vrijbrief te geven om mijzelf zielig te vinden en nooit de waarde van lange vriendschappen mocht ervaren, terwijl ik diegene was die bepaalde dat het een kortdurende en niet hechte relatie was om zo niet gekwetst te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nooit echt te hebben onderzocht wat dat vasthouden aan eenzaamheid en tegelijkertijd trots zijn op die eenzaamheid voor afweermechanisme was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor hechte vriendschappen omdat ze zullen overgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vriendschappen over zullen gaan, na mijn eerste verhuizing en scheiding van mijn beste vriendin op 4 jarige leeftijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit gevoel van scheiden nooit meer te willen ervaren en zodoende muurtjes opbouwde en omstandigheden gebruikte om mijn opinie te bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door deze opinie later in het leven niet meer instaat te zijn om fysieke vriendschappen aan te gaan, dan het meimeren erover in mijn hoofd en te rouwen om een verlies dat niet meer actueel was en mij een back door verschafte om mij niet te hoeven binden en niet te hoeven pijnigen met mijn realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij eenzaam zijn in het gezelschap van anderen, omdat wij ons hebben afgescheiden van onszelf en niet meer kunnen bepalen waar mind realiteit begint of stopt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar eenzaamheid de consequentie van angst is die wij niet onder ogen willen zien en zodoende de voorkeur geven aan het voortleven als slachtoffer van onszelf terwijl we de vinger naar de ander wijzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar eenzaamheid is verworden tot een teken des tijds en wij niet kunnen zien dat wij eerst zelf intimiteit en zelf vertrouwen naar onszelf moeten ontwikkelen om zo te zien dat eenzaamheid een afweermechanisme is om niet gekwetst te worden door de ander als jezelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de angst te hebben om gekwetst te worden door de ander als mijzelf in contacten met anderen en mijzelf om zo niet langer te kiezen voor eenzaamheid, maar in plaats daarvan zelf intimiteit op te bouwen en te zien dat ik zelf bepaal of ik gekwetst wordt en zelf bepaal of ik interactie met anderen heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet los/afgescheiden van de ander te zien en dus te stoppen met het vrezen van mijzelf als de ander en mij niet te verstoppen in eenzaamheid als afweermechanisme en back door om herinneringen niet te hoeven herbeleven.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s