Dag 43 van 2555; dat doe ik nog wel even

Dag 43 van 2555; dat doe ik nog wel evenVandaag betrapte ik mijzelf erop dat ik meer wilde doen dan fysiek mogelijk was in een dag. Ik was in mijn hoofd aan het passen en meten hoe ik ook dat ene nog kon doen, naast al het andere. Het grappige is altijd weer dat zodra ik in dit patroon terugval de dingen totaal anders gaan lopen en frustratie/stress/gehaastheid de kop opsteken. Het is niet zo moeilijk om te zien waar het mis gaat, het is eenvoudigweg niet in het hier en nu zijn en mijn adem, niet als leidraad voor het tempo waarin ik de dingen van die dag doe, te nemen. Het is echter moeilijker om dit patroon te corrigeren als er zoveel dingen zijn die allemaal gedaan moeten worden.Toch blijf ik mijzelf corrigeren tot het moment dat corrigeren op dit punt overbodig is en ik in ieder moment mijn adem kan volgen als de tred waarin ik mijn dagelijkse dingen doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehaastheid toe te staan in mijn wereld en zodoende mijn fysieke realiteit te misbruiken door mijn mind realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehaastheid te worden en voorbij te gaan aan het hier zijn in elk moment en elke adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de gehaastheid, stress en frustrate te voelen en mij door deze chemische onbalans laat meeslepen als iets dat echt is en iets wat Zelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen meer te doen dan fysiek mogelijk is en daardoor in mijn mind moet gaan om het als fantasie wel klaar te spelen en dan vervolgens gefrustreerd te zijn als het in mijn fysieke realiteit mislukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet reëel te zijn als het gaat om het plannen van mijn dag of het erin proppen van meer activiteiten dan mogelijk gedurende de dag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als meer te zien in mijn mind door alles wat ik aankan en mij als minder te ervaren in mijn fysieke realiteit omdat ik niet dat kan wat in mijn mind wel kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke realiteit als weinig ondersteunend te ervaren omdat het dat  wat in de mind wel kan aan workload niet kan klaarspelen en ik zodoende liever tijd doorbreng in de mind dan in het fysieke.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind als een ondersteunende plek te ervaren omdat alles wat ik wil mogelijk is en ik zodoende geen teleurstellingen ken en alleen mijzelf met het positieve van mijzelf confronteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn in elke adem en zo meer consequenties genereer dan ik voor ogen had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar gehaastheid wordt gezien als tekenen van onze moderne maatschappij en wordt genomen als iets dat nu eenmaal zo is, zonder ons af te vragen waarom wij ons haasten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar haasten als een positieve eigenschap van de moderne mens wordt gezien om zo snel aan de dingen voorbij te kunnen gaan en niet te hoeven/kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we haasten gebruiken om onszelf te begraven onder al de dingen die we nog moeten doen en zo niets meer dan dat kunnen/hoeven waarnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij verslaafd zijn geraakt aan de chemische stoffen die worden gecreëerd bij het haasten of stressen van onszelf en onszelf van de ene high naar de andere te begeven terwijl we volledig vastzitten in onze mindbubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we meer dingen op ons nemen dan fysiek mogelijk is, om zo binnen de werksfeer als goede werknemer te worden gezien en meer kans op promotie te hebben, dus betere kansen om te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overleven ons meeneemt naar dimensies in onszelf die we ons nog niet voor mogelijk hadden gehouden en die alleen dan mogelijk zijn wanneer we ons fysieke lijf en realiteit misbruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn adem als leidraad te laten zijn voor de dingen die ik doe met de nodige aandacht en toewijding die het vereist.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet afhankelijk te maken van de chemische stoffen die vrijkomen bij haasten/stressen om zo gevoelens en emoties te creëren die patronen worden en op hun beurt gecorrigeerd en verwijdert moeten worden, waardoor er juist nog meer werk gecreëerd wordt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s