Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien

Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien  Een artikel dat ik las vertelde over een Zweeds kinderdagverblijf dat gelijkheid hoog in het vaandel heeft en dat de kinderen een geslachtsloze opvoeding/educatie geeft. Ik had al eens eerder gehoord van echtparen die het geslacht van hun kind de eerste jaren verborgen houden, zodat het kind kan genieten van de expressie van het jongen zijn en van het meisje zijn. Dit lijkt mij een heel gedoe om het geslacht van je kind ten aller tijden verborgen te houden voor de buitenwereld, zodat het niet in een bepaald hokje gedrukt wordt. Tegelijkertijd snap ik wel wat hiermee bereikt wil worden, het is alleen de vraag of je gelijkheid van de seksen bereikt door los van het systeem waar je in leeft andere regels omtrent sekse te gaan toepassen. En dan is er nog zoiets als het fysieke verschil tussen jongen en meisje is dat ongelijkheid? Of is dat inherent aan het menszijn? De behandeling van mannen en vrouwen in onze maatschappij is voor heel wat verbetering vatbaar, de stereotypen geven ons geen vrijheid van expressie, en zo hebben wij met z’n allen een maatschappij gecreëerd die het niet tolereert als een jongetje in een jurkje gaat rondlopen. Dus om een einde te maken aan deze sekse ongelijkheid en vrijheid van expressie te bereiken zullen we onze ideeën/opinies/ideologieën op de schop moeten en daarmee dan ook die van de maatschappij. Dan is er ruimte om de nieuwe generatie echte gelijkheid te laten ervaren, niet op uiterlijkheden in het fysieke, maar omdat we allemaal de mogelijkheid moeten hebben om ons te kunnen uiten op verschillende manieren. Dat wanneer ik mij mannelijk wil kleden ik dat niet doe om tegen iets aan te schoppen, mijn ego te pleasen of om mijn punt te maken, maar gewoon omdat ik vandaag graag eens mannelijke kleding aan wil doen om plezier te hebben in het uiten van mijzelf op verschillende wijzen zonder dat het een persoonlijkheid kwestie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het raar te vinden wanneer een jongetje in een jurkje rondloopt door mijn culturele socialisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat jongetjes in jurkjes ten prooi zullen vallen aan pesterijen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het dragen van een jurkje voor een klein jongetje gewoon is wat het is en niet die ladingen heeft die ik als volwassene erbij heb, omtrent seksualiteit en socialisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat verschillende behandeling van mannen en vrouwen binnen de maatschappij niet een startpunt van gelijkheid en eenheid heeft en niet in het belang van een ieder is en ik dit verschil altijd heb ondergaan zonder mij te realiseren dat ik het kan stoppen en niet langer hoef te accepteren door mensen bewust te maken van de gevolgen van sekse ongelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat het benadrukken van het vrouw of man zijn in kleine kinderen hen beroofd van de mogelijkheid om zich vrij te kunnen uiten als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mannen en vrouwen een etiket opplakken wat ongelijkheid en separatie oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij vrouwen bepaalde kwaliteiten toeschrijven en mannen weer andere die zullen bepalen wat wij in ons leven zullen bereiken en wat niet, waardoor het man of vrouw zijn als een soort van voorgeprogrammeerdheid werkt en zal bepalen wat er van je terecht komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij blij zijn dat we niet de andere sekse zijn en hierdoor een soort van competitie met de andere sekse aangaan om nog meer separatie te generen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar discrimineren op basis van onze sekse en dat normaal geaccepteerd gedrag vinden en niet opstaan om dit te stoppen als een groep van mannen en vrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij gelijkheid niet kunnen afdwingen door tegen de principes van de maatschappij in te gaan terwijl wij nog steeds deel uitmaken van deze maatschappij, sekse gelijkheid kan alleen bereikt worden wanneer wij onze kinderen binnen een maatschappij die dat toelaat zich vrij kunnen uiten en niet worden verbannen en gestigmatiseerd door dit gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij  bepaalde dingen wel kunnen doen en andere dingen niet op basis van onze sekse en ons niet afvragen waar deze ongelijkheid vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leren door godsdienst dat vrouwen minder zijn dan mannen op basis van de bijbel/heilige boeken en dit accepteren zonder vragen te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar niet als leven kunnen zien, maar de onbedwingbare behoefte hebben om elkaar in allerlei hokjes te stoppen om het zo overzichtelijk/voorspelbaar te houden en niet te zien dat het de angst voor onszelf is die geen vrije expressie/intimiteit met onszelf toestaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen op basis van hun menszijn te beschouwen en geen culturele denkbeelden mijn beeld te laten vertroebelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleine kinderen de vrijheid te bieden om zich te kunnen uiten op de manier waar ze van genieten, door een Gelijkheids Geld Systeem te promoten en werkelijkheid te maken.

Dag 50 van 2555; onderwijs, het gevecht tegen onze kinderen

Dag 50 van 2555; onderwijs, het gevecht tegen onze kinderen Zelfvergeving naar aanleiding van de documentaire “The war on kids”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er zoiets bestond als “zero tolerance” op scholen in de VS en wat de consequenties voor leerlingen/studenten zijn van het ondergaan van deze wetgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er mensen zijn die angst hebben voor kinderen en daarom scholen maken die gelijk zijn aan gevangenissen omdat zij kinderen zien als beesten en zelfs voor gedachten over eventueel kwaadaardig gedrag op voorhand gestraft moeten worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat jeugdgevangenissen in de VS gelijk zijn aan middelbare scholen, maar dan een beetje luxer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er kinderen van 8 en 10 in gevangeniskleding voor de rechter worden verhoord voor delicten die ze niet gepleegd hebben, maar verzonnen zijn door volwassenen die overal misdaad en criminaliteit in zien gevoed door de “zero tolerance” wetgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat scholen overal veiligheidscamera’s ophangen om zo criminaliteit te voorkomen, terwijl onderzoek uitwijst dat er geen enkele criminaliteit wordt voorkomen het wordt alleen maar vastgelegd op camera.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouders die opzoek zijn naar een school voor hun kind zij het belangrijker vinden dat de school veilig is dan wat er voor les gegeven wordt op de school, wat illustreert in wat voor een overlevingsmodus ouders zitten dat school een pseudo veilige plek moet zijn en het niet uitmaakt of je er iets leert en je zodoende verder komt in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat leraren tegenwoordig niet meer les geven omdat het een passie is, maar als een manier om te overleven in het economische systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn niet te realiseren dat Ritalin en andere gerelateerde medicijnen voor ADHD op de markt werden gebracht omdat leraren en ouders te helpen om te gaan met hun leerlingen/kinderen en zodoende geen verantwoordelijkheid hoeven te nemen voor hun falen als leeraar/ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort medicijnen blijvende schade aan de hersenen toebrengen en de groei van het lichaam met alle organen daarin remmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er op scholen groots opgezette anti-drugs campagnes worden gedaan die de tieners duidelijk moet maken hoe slecht drugs en alcohol zijn, terwijl meer dan de helft van de leerlingen op Ritalin of anti-depressie medicatie zitten en zodoende rondlopen als junkies/zombies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat school een plek is geworden waar je afgestompt wordt voor de rest van je leven om als een “goede burger” die geen vragen stelt in de maatschappij terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen al heel snel vervelend/lastig vinden en liever voor medicatie kiezen dan in zelf oprechtheid naar binnen te kijken om te zien waar wij tekort zijn geschoten als leeraar/opvoeder en waar wij het anders aan kunnen pakken om in dialoog met het kind te snappen waarom het geen aandacht heeft voor wat wij het kind aanbieden of waarom het om aandacht schreeuwt als wij er niet echt zijn voor het kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen klaarstomen voor de corporaties door hen te leren wat zij moeten denken, moeten doen en moeten zeggen, zodat zij te managen zijn in perfecte consumenten die geen vragen stellen maar dat aannemen en gebruiken wat hen gepresenteerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons niet realiseren dat de volgende generatie niet om zeep geholpen kan worden als wij pretenderen dat onze kinderen het beter moeten hebben dan wij het ooit gehad hebben en ze vervolgens klaar te stomen voor een gevangenis leven in plaats van een leven vol zelf expressie vrij van overlevingsdrang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze eigen overlevingsdrang voorop stellen aan dat van onze kinderen en kinderen enkel en alleen als lastig en een bedreiging te ervaren en de enige manier van omgaan met elkaar via medicatie mogelijk is, zodat we ons later kunnen verbazen over de afgestomptheid van deze kinderen als volwassenen en niet snappen waarom deze mensen niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen terwijl heel hun leven alles is voorgeschreven geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onze kinderen naar school sturen wetende dat zij misbruikt worden door het school systeem, maar niets doen uit angst dat onze kinderen later niet in het economische systeem hun weg zullen vinden en zodoende niet voor hen zelf kunnen zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij met angst onze komende generatie de baas proberen te zijn en ons niet  te realiseren dat de angst die wij planten in de komende generatie onze angst is gebaseerd op irreële denkbeelden geplant in onze schooltijd/jeugd door socialisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zien dat jongeren school ervaren als een gevangenis net als wij dat deden maar onze schouders op te halen en te zeggen: ” zo gaat het nu eenmaal” en ons niet te realiseren dat wij kunnen veranderen net als onze omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij exact dat onze kinderen aandoen wat wij zelf zo verschrikkelijk vonden als het gaat om naar school gaan, maar dat nu ineens als waardevol zien en een voorbereiding op je toekomst noemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij toestaan om kinderen te laten misbruiken onder de noemer van leren, terwijl statistisch is aangetoond dat kinderen niet meer leren in school dan buiten school.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vragen te stellen als het gaat om het onderwijs systeem en waar te nemen waar het volledig fout gaat om zodoende te snappen hoe het gehele systeem op de schop moet om de waarde van leven als motivatie van onderwijs t hebben en niet consumentisme.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om (mijn) kinderen duidelijk te maken waarom ze naar school gaan en hen uit te leggen hoe het onderwijs systeem daadwerkelijk werkt en waar het daadwerkelijk op gestoeld is zodat het hen niet compleet gek maakt en zij niet als verknipte adolescenten de wereld in moeten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij door documentaires als deze mij op de hoogte te houden over hoe onderwijs daadwerkelijk in elkaar steekt over de hele wereld heen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te participeren in het tot stand brengen van het Gelijkheids Geld Systeem om zo een eind te maken aan het misbruik dat plaatsvindt op scholen van onze volgende generatie.

Dag 49 van 2555; wanneer is armoede en honger echt?

Dag 49 van 2555; wanneer is armoede en honger echt?  Als kind kende ik geen honger of echte armoede, ik had geen idee wat dat was. Ik werd geconfronteerd met de minder bedeelde kindertjes in Afrika als ik mijn bord niet leeg at en in de kerk werd er geld opgehaald om aan de arme kinderen in de wereld te geven. Op school moesten we elke week geld meenemen, omdat de school had besloten een armkindje uit een derde wereld land te adopteren. Ik onderging dit en luisterde naar wat erover werd gezegd, maar ik kende geen armoede nog honger en zo werd het een andere realiteit waar arme, zielige kindjes woonden en waar ik alleen mee geconfronteerd werd in de vorm van bestraffing of geld.

Later konden we op tv al dit soort dingen zien, maar ik had mij jaren daarvoor al afgescheiden van deze andere realiteit, dus ik kon ernaar kijken op tv en ’s avonds gewoon naar bed gaan en de andere realiteit daar laten waar ik hem altijd al had gestopt, in mijn mind als een film zonder impact.

Nu ik als volwassene armoede heb meegemaakt in een eerste wereldland is armoede ineens iets dat leeft en niet langer een film in mijn hoofd is zonder impact en fysieke consequenties. Ik ben nog nooit 1 dag met honger naar bed gegaan omdat ik niet te eten had, wel kende ik spannende tijden of er genoeg geld was om eten van te kopen. Nu heb ik het geleefd, de armoede en zegt het mij iets en wil ik mij inzetten om te voorkomen dat wie dan ook door armoede of honger moet, terwijl er genoeg is om van te delen. Nu maken plaatjes en films over honger en armoede wel een enorme impact op mij, maar het is natuurlijk gezond verstand om te snappen dat wanneer mensen niet te eten hebben en jij wel dat zoiets okay is en voldoende aanleiding om lekker te gaan slapen ’s nachts. Nee totaal een emotioneel wrak worden bij de gedachte aan een groot deel van de wereldbevolking die van minder dan €2 moet rondkomen per dag helpt natuurlijk ook niemand. Dat zou schuldgevoel zijn en dat is mosterd na de maaltijd. Wat zinnig is, is een stem uit te brengen op een Gelijkheids Geld Systeem om zo een einde aan honger en armoede te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat armoede en honger iets is dat mensen fysiek ondergaan en niet een verhaaltje dat je kunt aanhoren en wat geen verschil maakt voor jou of voor hen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om armoede en honger als iets gescheiden van mijn wereld te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om armoede zelf te hebben moeten ervaren om instaat te zijn om in de schoenen van een ander te kunnen staan en mij niet te realiseren dat ik niet alles hoef te ervaren om te snappen dat een situatie onacceptabel is en niet in het belang van een ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan tot actie te willen overgaan als ik emoties en gevoelens heb bij bij bepaalde ervaringen in het leven zoals armoede en niet onvoorwaardelijk verandering wil brengen voor een ieder op onze planeet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zien van armoede en honger nu zoveel impact op mij te laten maken, wat inhoudt dat ik geroerd wordt door emoties en gevoelens en niet door het feit dat armoede en honger in de wereld onacceptabel is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat ik kan zeggen stop, tot hier en niet verder, als het gaat om ongelijkheid in de wereld en mij zodoende kan inzetten om verandering teweeg te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn dat ik aan de goede kant van de wereld ben geboren en mij een toekomst geboden werd waardoor ik mij niet wilde realiseren dat het feit dat ik een goede toekomst zou hebben tegelijkertijd betekende dat een ander een slechte toekomst zou hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van eten als vanzelfsprekend te ervaren en mij niet te realiseren hoe het zou zijn om structureel zonder of met weinig eten te moeten doen en te overleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn goede bestaan niet op te willen geven en mij terug te vechten naar een goed bestaan na een periode van armoede.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een goed bestaan voor de één,  een slecht bestaan voor de ander betekent.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij streven naar het behoren tot degenen die “hebben” en ons niet te realiseren dat wij allemaal kunnen “hebben” zonder te partici[peren in een polariteit van ‘hebben” en “niet hebben”.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zielige, arme mensen op plaatjes, plaatjes laten zijn en die plaatjes niet tot leven willen roepen uit angst voor het kwijtraken van onze luxe status, terwijl wij plaatjes van luxe levens wel tot leven willen roepen en alles eraan doen om deze te manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij armoede en honger als acceptabel zien, omdat het al ons hele leven tot onze realiteit behoort en wij daardoor geen reden tot verandering zien, uit angst voor verandering en de angst om te trekken aan het kortste eindje van het touw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het okay vinden als anderen armoede en honger lijden, maar waar Leiden in last is als wij zelf financieel benadeeld worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij streven naar meer en meer en ons niet realiseren dat wij het voor de ander helft van de bevolking steeds minder maken door ons gedrag van hebzucht en egoïsme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze identiteit afmeten aan onze financiële status en daarmee de armste ter wereld identiteitsloos maken en zo hun stem afnemen om voor zichzelf op te komen door deze mensen in de armoede en honger te laten creperen omwille van onze identiteit die niets meer waard is dan een hersenschim.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen dat onze kinderen zouden groot worden in armoede en honger maar het okay vinden dat andermans kinderen wel opgroeien in armoede en honger.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij op vakantie gaan naar de meest onbekende plekken op aarde om armoede te aanschouwen en foto’s te maken om thuis te kunnen laten zien bij een borrel en een hapje, waar geen enkele seconde iets in ons opkomt van ongelijkheid en te zien dat toekijken en niets doen gelijk staat aan het misbruiken van een ander omwille van je eigen genot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze kinderen leren dat zij hun bordje moeten leeg eten omdat zij bevoordeeld zijn ten opzichte van de kindjes in Afrika en daardoor afgestomptheid promoten in onze eigen kinderen en hen een “survival of the fittest” aanleren om te zorgen dat zij niet zo worden als de zielige kindjes in Afrika.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet echt willen zien hoe de wereld in elkaar steekt om te moeten concluderen dat wij aan het betere eind van de deal staan en dat dus niet willen opgeven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om armoede en honger niet meer als een afgescheiden fenomeen van mijn eigen realiteit te zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om armoede en honger als onacceptabel te labelen zonder daar emoties en gevoelens bij nodig te hebben om mij te motiveren, omdat zo één motivatie gebaseerd is op energie en dus niet de tand des tijds zal doorstaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die kan horen te laten weten dat ongelijkheid in de wereld niet nodig is en geen bedreiging van ons bestaan betekent, maar een manier is om je vast te houden in je eigen mindbubbel en zo geen verandering te wensen omdat je alles hebt dat je hartje begeerd.

Dag 48 van 2555; een geheim leven

Dag 48 van 2555; een geheim leven Terwijl ik een video van 1 van de Desteni participanten zat te kijken werd ik geskypt door mijn ouders. Ik drukte de video op pauze en nam het gesprek op Skype aan. De video bleef echter doorgaan en het eerste wat mijn ouders hoorden was een vrouwenstem die niet van mij was. Dus ik melde mij en verontschuldigde mij voor het aannemen van het gesprek met een video. Mijn oude laptop reageert vrij traag en heeft heel wat te verduren als ik Skype en You Tube tegelijk aan heb staan. Ik merkte dat het mij wat zenuwachtig maakte dat ik het geluid niet op pauze kreeg en mijn ouders in een gesprek met een voor hun vreemde vielen. Wij hebben een soort van stille overeenkomst dat ik niet allemaal dingen over Desteni deel, wat maakt dat ik een levend voorbeeld oefen te zijn in eenheid en gelijkheid in het belang van een ieder. Om zo hen in de praktijk te laten zien wat Desteni is en voor staat.

Toch heb ik gemerkt dat het enigszins om de hete brij heen draaien als het gaat om Desteni en de boodschap van Desteni, maakt dat ik een soort van geheim leven of een dubbelleven leidt ten opzichte van mijn ouders. Het ongemakkelijke gevoel dat ik had toen de video niet op pauze ging was een gevoel van worden betrapt. Een gevoel van Oh nee nu zien ze mijn andere leven, wat natuurlijk onnodig is want er is niet zoiets als een geheim ander dubbelleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven spannender te willen maken door in mijn mind mijn activiteiten voor Desteni te zien als een dubbelleven ten opzichte van mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dubbelleven/geheimleven acceptabel te vinden en mijzelf delen in alle aspecten van mijn zijn als “not done” te beschouwen ten opzichte van mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van betraptheid als echt te beschouwen en mij daardoor schuldig te voelen voor wat ik presenteer aan mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om geheimzinnig te doen omtrent mijn activiteiten voor Desteni ten opzichte van mijn ouders en mij niet te realiseren dat het een beslissing in 1 adem kost om te zijn wie ik ben, in stabiliteit en gelijkheid naar iedereen toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het idee om dit geheime leven openbaar te maken ten opzichte van mijn ouders mij gevoelens van stress opleveren en de angst om een zekere vorm van energetische afhankelijkheid kwijt te zullen raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een energetische afhankelijk als het ego te ondervinden als het gaat om mijn geheime leven ten opzichte van mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een persoonlijkheid te ontwikkelen om mijn ouders onder ogen te kunnen komen dat aangepast genoeg is om geen conflict te generen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om conflict te generen tussen mijzelf en mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat conflict betekent dat er zeer emotioneel gereageerd gaat worden en ik niet weet hoe ik mij daarin moet verhouden ten opzichte van mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geheime dingen het daglicht niet kunnen verdragen en dus mijn gedrag een gedrag van misbruik naar mijzelf toe is, om mijzelf te onderdrukken omwille van geen conflict en emotionele poespas.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te onderdrukken en dat als acceptabel gedrag te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij meerdere levens simultaan naast elkaar kunnen hebben als de vlees verwording van onze mind persoonlijkheden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het als spannend zien wanneer iemand anders zijn/haar dubbelleven wordt ontdekt en wij dan oordelen over het feit dat zoiets kan bestaan, terwijl wij zelf door onze persoonlijkheden vele dubbellevens leiden zonder daar problemen mee te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin geheimen geaccepteerd worden en de realiteit als onacceptabel wordt weggeveegd met nog meer mind illusies om zo onze angst om gesnapt te worden de baas te blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin het streven naar eenheid en gelijkheid wordt gezien of wordt geïnterpreteerd als niet reëel en bedreigend voor de huidige mindbubbel waar wij allen afzonderlijk onszelf in bevinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin de dingen omgekeerd zijn, wat maakt dat geheimen acceptabel zijn en de realiteit een taboe.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een geheim leven niet als spannend te zien en niet als een manier om met mijn werkelijkheid om te kunnen gaan ten koste van mijzelf en daardoor tegelijkertijd ten koste van de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om naar iedereen toe hetzelfde te zijn en geheimen als het niet direct spreken over waar ik voor sta als mens, te labelen als misbruik van mijzelf dat een halt toegeroepen moet worden.

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onderaan trap ligt

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onder aan trap ligt Vanmorgen voordat ik wakker werd lag ik te dromen en eerst dacht ik, wat een rare droom, maar later zag ik dat het een uitvergroting was van wat wij als mensheid accepteren en toestaan ten opzichte van elkaar in egoïsme.

Ik stond in een enorme hal met een enorme trap, zo’n trappenhuis als vroeger in de serie Dallas, en mijn zoon viel naar beneden van de bovenste trap. Ik zag hem in slow motion naar beneden komen, zijn lichaam stuiterend op de leuningen en als een hoopje ellende voor mijn voeten neerstorten. Ik had zo’n gevoel van oooohhh neee! Toen hij daar zo lag, vroeg ik hem of hij pijn had en zei hem dat ik eerst even mijn pizza verder ging eten en dat ik hem later naar het ziekenhuis zou brengen. Na het eten van mijn pizza ging ik weer de hal in, waar mijn zoon niet meer lag, er stond een sinaasappelkistje met twee katten erin. Van de 2 katten had 1 een enorme snee over zijn lijf waar geen bloed uit kwam, maar zijn organen hingen eruit. Er waren meerdere mensen in de hal en we stonden allemaal om het kistje heen ons te verbazen over wat ze zagen. De kat miauwde zonder geluid maar was duidelijk in intense pijn terwijl hij mij aankeek. Ik herinner mij dat ik dacht, ik moet deze kat naar de dierenarts brengen. Op dat moment werd ik wakker met een schuldgevoel, dat ik tot 2 keer toe niets had gedaan en alleen mijn eigen belang voorop had gesteld.

De dag ervoor had ik samen met mijn zoon een lamp van het plafond gehaald bovenaan de trap in het trappen huis, waarbij ik het best eng vond of mijn zoon zijn evenwicht hield bovenop een hoge ladder. Die middag had ik mijn dochter naar een vriendinnetje gebracht waar ze een nestje kittens hadden, waar de meisjes mee speelden. Dus dit waren de ingrediënten waar mijn mind mee aan de slag ging.

Het is een perfecte metafoor voor de mentaliteit die wij hebben als mensen in een wereld waar eigen belang voorop staat. We kijken tv met een bord op schoot en zien de nodige ellende in de wereld voorbij komen. Dit is een veilige situatie waarin wij wel zien wat er aan de hand is maar waar wij volgens onszelf niets aan hoeven te doen. Het is te groots, we kunnen er niets mee en het geeft alleen maar kortsluiting in de hersenpan als wij worden blootgesteld aan de echte realiteit. We voelen ons dan nietig en niet instaat om er iets aan te kunnen doen.

Nu kunnen wij ook niet elk individueel geval redden. Daar waar consequenties gemanifesteerd zijn in het fysieke zullen ze gelopen moeten worden, maar de herhaling van elke keer weer honger, armoede, misbruik etc. dat is niet nodig. We hoeven niet rond te zingen, we kunnen het stoppen door te beginnen bij onszelf, zodat het niet meer in ons bestaat en zodoende ook niet meer buiten ons zal bestaan. Een Geljkheids Geld Systeem lost de honger, armoede en het misbruik van nu niet op, maar hoe sneller het kan worden geïmplementeerd des te eerder kunnen wij een halt toe roepen aan de misere in de wereld die niet nodig is, wanneer wij instaat zijn om dat te doen voor een ander wat wij zelf ook graag zouden willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang voorop te stellen ook als anderen mij nodig hebben als medemens en niet als redder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ellende te kunnen zien en vervolgens tot de orde van de dag te kunnen overgaan omdat ik niet gek wil worden door alle ellende binnen te laten. In plaats van te zien dat ik niet hoef te worden geabsorbeerd door de ellende maar er bewust van moet zijn en daardoor weet/snap waarom de wereld moet veranderen met mijn hulp en de hulp van alle anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het normaal te vinden dat ik mijzelf altijd voorop stel en niet gelijk zie aan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om murw te zijn geworden door jarenlang ellende te hebben gezien op tv en mijzelf denk te kunnen beschermen door niet meer te voelen/ervaren wat die ellende betekent voor de ander  en mij af te sluiten voor de ellende van de ander uit zelfbehoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te sluiten van de minder gelukkige in het leven uit zelfbehoud om mij zo niet schuldig te hoeven voelen voor het leven dat ik leid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als waarnemers zien wat er loos is in de wereld maar niets doen omdat het ons eigenbelang zou kunnen dwarsbomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onszelf uitschakelen als het gaat om de ellende waar anderen en de wereld zich in verkeerd, omdat we weten dat we iets moeten doen, maar onszelf doen geloven dat wij te klein en te nietig zijn om een verschil te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de ander kunnen laten creperen uit angst om zelf iets te moeten ondernemen en te bemerken dat wanneer we onze krachten bundelen we echt een verschil kunnen maken, te beginnen bij onszelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn eigen belang als leidraad in mijn leven te gebruiken maar dat wat in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen duidelijk te maken dat wanneer we samen sterk staan we een verschil kunnen maken en kunnen stoppen met het zijn van alleen een waarnemer maar in plaats daarvan een gelijkwaardige participant.

Dag 46 van 2555, Eckhart gekkie

Dag 46 van 2555, Eckhart gekkie Ik las een citaat van Eckhart en ik dacht, waar haalt hij ze toch vandaan die oh zo mooi klinkende woorden die niet meer, dan het gebrek aan zelf verantwoordelijkheid in het leven aanbevelen. Het is zo heerlijk makkelijk om met zulke woorden op een stroom van gevoelens en emoties mee te gaan en je gerust te laten stellen door Eckhart dat je goed bezig bent in het leven en dat het geluk je toekomt. Even los van het feit dat anderen moeten betalen voor jouw geluk met het hebben van een miezerig leven. Tja, we kunnen niet allemaal gelukkig zijn, want dan zouden we in een volmaakte Eckhart wereld leven en dat doen we nu éénmaal niet met miljarden die rond de €2 per dag leven als het even meezit. Maar dat zal wel een te negatieve afspiegeling van de werkelijkheid zijn volgens Eckhart, in een wereld waarin we tot doel stellen om onszelf gelukkig te maken en te verrijken ten koste van een ander. Het frappante is dat een Gelijkheids Geldsysteem tevredenheid met jezelf vanuit een punt van zelfvertrouwen pretendeert i.p.v. geluk, waarin iedereen een miljonair kan zijn wanneer geld de waarde van leven krijgt. Met geld als de waarde van leven hoef je niet langer jezelf te verrijken ten koste van een ander, er is genoeg voor iedereen.

 

Terug naar het citaat dat ik las:

 

“Wanneer je glimlacht naar een onbekende, vindt er een minuut van energie uitwisseling plaats. Dat maakt jou een gever.” ~ Eckhart Tolle

 

Is het niet geweldig, alles wat je moet doen is glimlachen naar een onbekende en dan ben je een gever. Je dag is weer goed, jij hebt gegeven en je steentje bijgedragen aan deze geweldige wereld op deze fantastische planeet. Maar laten we nu even reëel blijven, want wat heb je die onbekende nu eigenlijk gegeven? Je hebt die ander energie gegeven, voor alle duidelijkheid onzichtbare energie. Dus je kunt onzichtbare dingen geven aan anderen, die er niet om vragen, maar toch van jou dit eenvoudige minuutje krijgen zodat jij je weer helemaal op en top kan voelen, want jij bent een gulle gever. Wow, Eckhart wat kun jij het leven simplificeren, ik bedoel een glimlach is nog wel in een druk dagschema in te passen. Echt om je heen durven kijken en zien dat de wereld net even iets anders in elkaar zit en jij aan de kant van de elite toebehoort en daardoor best wel even als een boer met kiespijn kan glimlachen als dat een positief en goed mens van je maakt, wordt toch wel een aardige last bovenop je werkdruk.

 

Ik heb jaren gedacht dat ik energie kon geven, maar elke keer als ik energie van een ander kreeg dan gebeurde er niets. Een kat in de zak gevoel zal ik maar zeggen. Dan komt er een moment dat je durft te onderzoeken hoe dat nu zit met onzichtbare energie. Als ik daadwerkelijk energie zou kunnen genereren en dat weg kon geven zou ik me hebben laten aansluiten op het stroomnet, dan zou dat nog tenminste harde pecunia opleveren en kon ik daar een verschil mee maken. Maar energie geven of ontvangen is een geloof in niets en fysiek onmogelijk. Een gever is zichtbaar en niet onzichtbaar, een gever geeft aan de ander zoals hij/zij aan zichzelf geeft. Dat doe je of dat doe je niet, niets speciaals, gewoon geven om het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energiewerk als iets reëels te beleven zonder vragen te stellen over de eventuele consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  het vervelend te vinden als anderen energiewerk op mij deden en ik niets ervoer, maar niets durfde te zeggen omdat ik mijn rol als gever niet kwijt wilde die mij gevoelens opleverden van speciaal zijn en een goed mens zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te blijven rondhangen in het wereldje van energiewerk omdat het mij zulke lekkere gevoelens opleverde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geaccepteerd te voelen en iemand te zijn wanneer ik energiewerk deed op anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat energiewerk mij hetzelfde gevoel verschafte wat eerder geloof voor mij deed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen geen echte verandering willen, maar liever spelen met onzichtbare energie die we elkaar geven en dat ons verblind voor wat werkelijk gaande is in de wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het positieve na te jagen met energiewerk om zo het negatieve niet toe te laten in mijn leven, zonder mij te willen realiseren wat de consequenties daarvan kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar een glimlach als een buitengewone actie wordt gezien die je maakt tot een gulle gever van niets en ons niet te realiseren dat wanneer glimlachen ons tot gever maakt wij op die manier de wereld beter konden lachen. Maar omdat dit niet het geval is vergeef ik mijzelf  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld, waar wij alleen maar bezig zijn onszelf tot meerdere glorie te verheffen en wij afgescheiden zijn van de werkelijkheid zodat wij denken dat de ellende in de wereld niet onze werkelijkheid is en daardoor ook niet onze verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar fantasie tot werkelijkheid wordt uitgeroepen, wat ons tot een goed mens maakt en waarin wij geloven zodoende daadwerkelijk verschil te kunnen maken in onze werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij allemaal gulle gevers willen zijn zonder daadwerkelijk iets te verliezen van onze rijkdommen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we met mooie woorden ons geweten willen sussen om zo verder te kunnen gaan met het luxe leventje dat wij hebben en guru’s zoals Eckhart ons laten helpen om beter over onszelf te denken en te voelen en daardoor niets te hoeven opgeven als dat betekent het helpen van een ander als jezelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar fake hot is en zelfoprechtheid not done.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan anderen te laten zien dat energiewerk een boel werk en energie is om jezelf voor het lapje te houden om zo niet te hoeven werken aan een betere wereld in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitspraken van guru’s zoals Eckhart aan de kaak te stellen en te ontmaskeren voor wat ze zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te streven naar die gevoelens van speciaal zijn die ik eerder met energiewerk kon vervullen.