Dag 70 van 2555; het ” ik voel me aangetrokken maar vrees spiritualiteit” personage

Toen ik als  tiener met spiritualiteit in aanraking kwam, boeide het mij en voelde ik mij ertoe aangetrokken en op hetzelfde moment was ik er angstig voor en maakte ik het als iets dat meer was dan mijzelf. Iets als meer dan mijzelf en iets dat instaat was mij te leiden of de regie over te nemen over mijn leven. Toen ik in aanraking kwam met mijn schoonmoeder, bemerkten wij al snel dat wij als raakvlak spiritualiteit hadden met het verschil dat ik er interesse in had en mijn schoonmoeder het praktiseerde.   Ik heb een herinnering van zo'n 17 jaar geleden toen ik met mijn partner in het prille begin van onze relatie afreisde naar een huis van een familielid waar mijn schoonouders logeerden die toentertijd in de VS woonden. In dat weekend wilde mijn schoonmoeder mij, mijn partner en zijn tweelingbroer een Reiki behandeling geven en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het wel allemaal spannend die spiritualiteit, maar dit was erg echt en kwam erg dichtbij. Ik had het idee dat mijn schoonmoeder van alles kon zien en weten en wist niet of ik eraan toe was om zo'n intieme relatie met haar aan te gaan.  Ik lag op de geïmproviseerde "behandeltafel" en merkte eigenlijk niets van boven natuurlijke krachten, maar lag in constante angst dat zij dingen zou ontdekken die ik niet wilde delen of dingen zou zien die ik niet wilde weten. Ik genoot niet van deze aandacht en behandeling in het moment, verre van dat.  Ook was ik wat winderig op dat moment, misschien van de stress die ik over mij afriep en stuurde voortdurend de gas die zich in mij ontwikkelde terug, mij schamend voor het zijn van een mens die winden laat. Terwijl ik mij goed in de markt wilde zetten bij mijn partner en mijn schoonfamilie. Ik eindigde de sessie dan ook met buikpijn en ik voelde mij nog veel beroerder dan toen de sessie begon. De vrees voor mijn schoonmoeder dat zij dingen kon zien  en aanvoelen van mij bleef nog een periode bestaan, totdat ik mij ging verdiepen in wat Reiki nu precies inhield, maar daar zal ik een andere blog aan wijden.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te ervaren dan mijn schoonmoeder en haar allerlei super krachten toe te kennen die zij in werkelijkheid niet heeft.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen hele intieme band met mijn schoonmoeder te willen hebben, ik vond haar okay, maar zag haar niet als een beste vriendin met wie ik alles wilde delen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zeggen dat een behandeling niet had gehoeven, ook omdat ik het eigelijk ook wel spannend vond, maar liever had toegekeken en de behandelingen liever had gadegeslagen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn controle over mijzelf kwijt te zijn tijdens een behandeling.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de super krachten die ik mijn schoonmoeder toebedeelde te vrezen en daarin te vrezen de macht over mijn bestaan te zullen verliezen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritualiteit te vrezen omdat ik het meer had gemaakt dan mijzelf en mij nooit echt had verdiept in  de spiritualiteit waardoor het een vrezen werd van het onbekende waarbij ik van het ergste uitging en het als een bedreiging zag van mijn geheime binnenwereld.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn geheime binnenwereld ongemerkt uit mij kon halen met haar super krachten.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder alvorens zij iets kon doen al beschuldigde van het informatie uit mij te halen met haar superkrachten die ik niet met haar wilde delen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te vrezen en mij te willen verstoppen voor haar alziende oog, terwijl ik mij niet realiseerde dat de opeenhoping van gas in mijn darmen niet door haar werd opgemerkt, wat had kunnen werken als een indicator dat zij niet dat alziende oog had wat ik haar toedichtte.   Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gezond verstand te gebruiken wanneer ik met mijn spirituele schoonmoeder ben, maar uit angst in mijn mind schiet waar ik nog meer om mijn schoonmoeder heen fantaseer en het beeld alleen maar angstaanjagender maak.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder op een voetstuk te plaatsen en haar in de categorie van God te plaatsen, die zoals ik had geleerd als kind, ook alles wist en alles kon doorzien.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik altijd goed gedrag moest vertonen nu mijn schoonmoeder alles kon zien en mij kon ontmaskeren voor wie ik eigelijk ben.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de normale processen van mijn lichaam zoals winden laten, onderdruk om een beter beeld af te geven van mijzelf en zo mijn lijf compromitteer.   Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een leuke meid geen winden laat en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.  Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te horen wanneer er door wie dan ook in huis winden werden gelaten, dat het vies was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vies te voelen voor het laten van winden buiten het toilet  en dit dus zeer letterlijk en persoonlijk te nemen.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te maken dan mijzelf uit onwetendheid of angst voor het onbekende wat zij vertegenwoordigen. Ik ben het die mijn eigen regie in handen heeft en ik besluit waar ik wel en niet in mee ga.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schoonmoeder niet meer te maken dan mijzelf, maar in zelfoprechtheid mijzelf te delen met haar en dat te delen waar wij beiden wat aan hebben zonder daar emoties en gevoelens aan te hangen.  Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijn lijf te compromitteren door winden tegen te houden omdat ik anders niet voldoe aan het plaatje dat ik door opvoeding en socialisatie van mijzelf als vrouw heb.  Toen ik als  tiener met spiritualiteit in aanraking kwam, boeide het mij en voelde ik mij ertoe aangetrokken en op hetzelfde moment was ik er angstig voor en maakte ik het als iets dat meer was dan mijzelf. Iets als meer dan mijzelf en iets dat instaat was mij te leiden of de regie over te nemen over mijn leven. Toen ik in aanraking kwam met mijn schoonmoeder, bemerkten wij al snel dat wij als raakvlak spiritualiteit hadden met het verschil dat ik er interesse in had en mijn schoonmoeder het praktiseerde.

 

Ik heb een herinnering van zo’n 17 jaar geleden toen ik met mijn partner in het prille begin van onze relatie afreisde naar een huis van een familielid waar mijn schoonouders logeerden die toentertijd in de VS woonden. In dat weekend wilde mijn schoonmoeder mij, mijn partner en zijn tweelingbroer een Reiki behandeling geven en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het wel allemaal spannend die spiritualiteit, maar dit was erg echt en kwam erg dichtbij. Ik had het idee dat mijn schoonmoeder van alles kon zien en weten en wist niet of ik eraan toe was om zo’n intieme relatie met haar aan te gaan.

 

Ik lag op de geïmproviseerde “behandeltafel” en merkte eigenlijk niets van boven natuurlijke krachten, maar lag in constante angst dat zij dingen zou ontdekken die ik niet wilde delen of dingen zou zien die ik niet wilde weten. Ik genoot niet van deze aandacht en behandeling in het moment, verre van dat.

 

Ook was ik wat winderig op dat moment, misschien van de stress die ik over mij afriep en stuurde voortdurend de gas die zich in mij ontwikkelde terug, mij schamend voor het zijn van een mens die winden laat. Terwijl ik mij goed in de markt wilde zetten bij mijn partner en mijn schoonfamilie. Ik eindigde de sessie dan ook met buikpijn en ik voelde mij nog veel beroerder dan toen de sessie begon. De vrees voor mijn schoonmoeder dat zij dingen kon zien  en aanvoelen van mij bleef nog een periode bestaan, totdat ik mij ging verdiepen in wat Reiki nu precies inhield, maar daar zal ik een andere blog aan wijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te ervaren dan mijn schoonmoeder en haar allerlei super krachten toe te kennen die zij in werkelijkheid niet heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen hele intieme band met mijn schoonmoeder te willen hebben, ik vond haar okay, maar zag haar niet als een beste vriendin met wie ik alles wilde delen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zeggen dat een behandeling niet had gehoeven, ook omdat ik het eigelijk ook wel spannend vond, maar liever had toegekeken en de behandelingen liever had gadegeslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn controle over mijzelf kwijt te zijn tijdens een behandeling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de super krachten die ik mijn schoonmoeder toebedeelde te vrezen en daarin te vrezen de macht over mijn bestaan te zullen verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spiritualiteit te vrezen omdat ik het meer had gemaakt dan mijzelf en mij nooit echt had verdiept in  de spiritualiteit waardoor het een vrezen werd van het onbekende waarbij ik van het ergste uitging en het als een bedreiging zag van mijn geheime binnenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn geheime binnenwereld ongemerkt uit mij kon halen met haar super krachten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder alvorens zij iets kon doen al beschuldigde van het informatie uit mij te halen met haar superkrachten die ik niet met haar wilde delen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te vrezen en mij te willen verstoppen voor haar alziende oog, terwijl ik mij niet realiseerde dat de opeenhoping van gas in mijn darmen niet door haar werd opgemerkt, wat had kunnen werken als een indicator dat zij niet dat alziende oog had wat ik haar toedichtte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen gezond verstand te gebruiken wanneer ik met mijn spirituele schoonmoeder ben, maar uit angst in mijn mind schiet waar ik nog meer om mijn schoonmoeder heen fantaseer en het beeld alleen maar angstaanjagender maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder op een voetstuk te plaatsen en haar in de categorie van God te plaatsen, die zoals ik had geleerd als kind, ook alles wist en alles kon doorzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik altijd goed gedrag moest vertonen nu mijn schoonmoeder alles kon zien en mij kon ontmaskeren voor wie ik eigelijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de normale processen van mijn lichaam zoals winden laten, onderdruk om een beter beeld af te geven van mijzelf en zo mijn lijf compromitteer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een leuke meid geen winden laat en al helemaal niet in het bijzijn van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind te horen wanneer er door wie dan ook in huis winden werden gelaten, dat het vies was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vies te voelen voor het laten van winden buiten het toilet  en dit dus zeer letterlijk en persoonlijk te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te maken dan mijzelf uit onwetendheid of angst voor het onbekende wat zij vertegenwoordigen. Ik ben het die mijn eigen regie in handen heeft en ik besluit waar ik wel en niet in mee ga.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn schoonmoeder niet meer te maken dan mijzelf, maar in zelfoprechtheid mijzelf te delen met haar en dat te delen waar wij beiden wat aan hebben zonder daar emoties en gevoelens aan te hangen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijn lijf te compromitteren door winden tegen te houden omdat ik anders niet voldoe aan het plaatje dat ik door opvoeding en socialisatie van mijzelf als vrouw heb.

 

Dag 69 van 2555; het “koken om indruk te maken” personage

Dag 69 van 2555; het "koken om indruk te maken" personage  Gisteren ben ik begonnen om de personages bloot te leggen die ik mij heb aangeleerd/aangenomen in mijn relatie ten opzichte van mijn schoonmoeder. Het “ik ben teleurgesteld” personage beschouw ik als het hoofd personage waar alle anderen inhaken. Vandaag wil ik het ” koken om indruk te maken” personage aanpakken, samen met een herinnering die daarbij opkomt. Ik schrijf de herinnering zo op, zoals ik het toen beleefde.

 

Zo’n 10 jaar geleden nodigden mijn partner ik mijn schoonouders uit om op eerste kerstdag te komen dineren en de uitnodiging werd door mijn schoonmoeder aangenomen en aanvaard. De kinderen waren nog klein dus het was gemakkelijker voor mij om thuis te zijn en toch aan een verplichting van kerst en ouders/schoonouders te voldoen. Gedurende de week ervoor was ik bezig een menu samen te stellen en bij verschillende winkels mijn boodschappen te doen. Ongeveer 2 dagen van te voren begon ik met de eerste voorbereidingen voor het eten om niet al te druk te zijn op de dag zelf. Met mijn ouders was het gewoon om zulke uitgebreide etentjes te doen, maar met mijn schoonouders kwam het er nooit zo van. Zij genoten meer van het eten in een restaurant dan het uitgebreid eten in huiselijke sfeer.

 

Op eerste kerstdag melden mijn schoonouders zich op de afgesproken tijd en we zaten wat te kletsen in de woonkamer. Op een gegeven moment begon ik de eerste hapjes klaar te maken en rond te delen. Mijn schoonmoeder zei dat ik al die moeite niet had hoeven doen, maar ze vonden het allebei wel lekker. Ik melde dat dit nog maar het begin was van een vele gangen menu en beiden keken mij verschrikt aan. Zij melden dat zij met een 10 minuten zouden vertrekken, naar de familie van mijn schoonmoeder om met hen kerst te vieren en dat zij onmogelijk konden blijven en dat wij dat ook niet hadden afgesproken.

 

Ik voelde een woede in mij opkomen en de drang om mij te verdedigen. Ik had een afspraak gemaakt met mijn schoonmoeder en godvergeten veel tijd in dit etentje gestoken om het hen naar de zin te maken. Mijn schoonmoeder bleef volhouden dat zij niets had afgesproken met ons en mijn schoonvader duwde zijn verantwoordelijkheid af op mijn schoonmoeder en melde dat zij het misschien niet zo goed had geregeld als zij dacht. Mijn partner en ik zaten met teleurgestelde gezichten in de woonkamer en wij stamelden iets van oneerlijk en zonde van al het eten dat was ingekocht. Mijn schoonouders reageerden daar totaal niet op, er werd nog gemeld dat mijn schoonmoeder een sla had gemaakt voor het gezelschap waar zij heen gingen en dat ze die onmogelijk kon laten verleppen. Ik kookte van binnen en het niet al te positieve beeld dat ik van ze had werd zwart. Ik kreeg er bijna geen woord uit en de tranen stonden mij nader dan het lachen. Ik had geen behoefte om hen voorlopig nog te zien en was eigenlijk blij toen ze het huis verlieten. Vele dagen hebben we gegeten van het kerstmenu voor 4 volwassenen en 2 kinderen en nooit heb ik hen meer uitgenodigd voor kerst.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik thuis wilde zijn met kerst vanwege het gemak met kleine kinderen en mij niet te realiseren dat deze behoefte voortkwam uit het mij veiliger voelen/op mijn gemak voelen thuis dan ergens in het openbaar of bij mijn schoonouders thuis. Waarin ik mij realiseer dat ik mij niet op mijn gemak voelde in het bijzijn van mijn schoonouders door het constant moeten vertrouwen op mijn personages die een wit voetje zouden (kunnen) halen bij mijn schoonouders om zo als goed te worden gezien/gewaardeerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij binnen het “koken om indruk te maken” personage uit te sloven voor het etentje met mijn schoonouders dat het eerste uitgebreide etentje bij ons thuis zou zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch opgeladen te raken door het uitsloven en beter en mooier te willen koken en op te dienen om zo een bepaalde positieve indruk bij mijn schoonouders achter te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met dit “koken om indruk te maken” personage via mijn schoonouders ook indruk te maken op mijn partner om te laten zien hoe goed ik in de keuken ben en het waard ben om als partner te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onwaardig te voelen als partner van mijn partner en dus moet opbieden met behulp van bepaalde personages om mijn positie waar te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage nodig te hebben die indruk kan maken en waarin ik mij kan verliezen om zo niet te hoeven realiseren waarom ik ertegen op zie om met mijn schoonouders te dineren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zelf onwaardig te voelen voor de familie waar mijn partner uitkomt, doordat het milieu waar ik uit kom minder vermogend is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als lid van mijn familie te vergelijken met de familie van mijn partner en geld de doorslag te laten zijn voor het waardig zijn of het onwaardig zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om indruk te willen maken door te koken op mijn schoonfamilie die ik hoger/beter acht op financieel gebied en zo mijn toekomst te verzekeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te balen dat ik niet mijn kookkunsten kan inzetten om indruk op mijn schoonouders te kunnen maken en zo mijn toekomst te verzekeren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonouders te beschuldigen van het mij niet gunstig in de makt kunnen zetten als de partner van hun zoon en zo een verkeken kans te hebben om een wit voetje te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woedend te zijn op mijn schoonouders dat zij mij een kans ontnemen om mijzelf  op het niveau van waardig terecht te laten komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit waarin ik mijzelf als minder zie dan mijn schoonouders en alles uit de kast zal trekken om te stijgen in aanzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn schoonmoeder voor het aannemen van de uitnodiging en vervolgens niet te blijven eten en zodoende niet te doen wat zij zegt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn op het niet nakomen van een afspraak door mijn schoonmoeder en het als een afkeuring van mij als persoon te zien waarbij ik ervaar dat zij mij de kans ontneemt om te kunnen stijgen in aanzien en zo te kunnen overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woede in enkele minuten van reactie tot fysieke manifestatie te laten komen waardoor ik nauwelijks instaat ben om iets te zeggen tegen mijn schoonmoeder en ik een energetische brok in mijn keel krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schreeuwen om aandacht en positief gezien te worden door mijn schoonouders om zo geaccepteerd te worden en te mogen intappen op hun financiële middelen en mij belazerd te voelen wanneer zij mij afkeuren als persoon doordat ik dingen persoonlijk neem en denk afgekeurd te worden, zonder dat ik weet of dit zo is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het veranderlijke gedrag van mijn schoonmoeder als gevaarlijk te bestempelen en niet van op aan te kunnen als het gaat om indruk te maken op mijn schoonouders en mij beter te willen voordoen dan ik geloof wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet trouw aan mijzelf als leven te zijn en alleen mij bezig te houden met survival terwijl ik in een situatie verkeer die geen survival behoeft en zodoende mijzelf bedrieg en dingen voorhoud om mijn eigenlijke agenda van survival verborgen te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn als er geen gebruik van mijn kookkunsten wordt gemaakt en het als afwijzing te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “indruk maken door koken” personage in het moment van afwijzing te zien als wie ik ben en waar ik voor sta, om mij zo te beperken tot het bestaan uit 1 facet en mij niet meer te kunnen identificeren met mijzelf als geheel en als geheel met alles wat leeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “indruk maken door koken” personage de regie over mijn leven in handen te laten nemen en iet meer te handelen in het belang voor eenieder maar te handelen uit eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijnschoonmoeder als de motivator te zien achter het niet willen blijven eten met kerst en mij niet te realiseren hoe warrig/vergeetachtig mijn schoonmoeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wraakgevoelens te hebben voor het feit dat ik met duur eten blijf zitten en mijn schoonmoeder geen verantwoordelijkheid toont en mij zo in mijn opinie financieel het schip in laat gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van blij te zijn dat mijn schoonouders niet blijven eten en daarnaast teleurgesteld te zijn hierover. Terwijl ik mij niet realiseer dat eten met elkaar in het moment, eten is en geen verborgen agenda kent nog emoties en gevoelens om mij anders te voelen dan ik werkelijk ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het “koken om indruk te maken” personage niet meer te gebruiken, omdat het startpunt oneerlijkheid en eigen belang is en ik kan/mag zijn in het moment wie ik ben zonder personages om mij achter te verschuilen en mee te manipuleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet reactief te zijn ten opzichte van mijn schoonmoeder en het altijd terug te brengen naar Zelf om zo geen dingen in het leven te roepen waar ik de consequenties niet van kan overzien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een dubbele afspraak opnieuw afspraken te maken over hoe om te gaan met de situatie om er een situatie van te maken die in het belang van een ieder is.

Dag 68 van 2555; het “ik ben teleurgesteld” personage

Dag 68 van 2555; het "ik ben teleurgesteld" personage  Al pratende van de week met J. ontdekte ik of bracht ik mijn fysieke wereld een punt dat ik wel wist dat het er zat maar waar ik nog niets mee wilde beginnen, omdat zoals ik tegen J. zei, ik er niet klaar voor ben. Waarop J. zei dat ik dus niet kon staan in dat punt als ik denk dat ik er niet klaar voor/aan toe ben. En ja dat is natuurlijk zo, maar wel een punt bovenop de berg met punten die er al liggen om aan te gaan. Soms word ik daar moedeloos van en soms zet ik mijn schouders eronder en begin ik, want zonder begin komt er ook geen eind aan.

 

Het punt waarover ik spreek is mijn verhouding/relatie met mijn schoonmoeder, die relatie is als een fysieke entiteit in mij gaan zitten. Zodra ik zijdelings met haar te maken heb reageer ik en reacties hebben is een mooie graadmeter om te zien dat ik absoluut niet sta op/in dit punt.

Jaren terug toen de verbittering in de relatie startte en ik niet meer diegene wilde zijn waarin ik mij geduwd voelde door mijn schoonouders, kon het zomaar zijn dat de gedachte aan hen mij al lieten hyperventileren. Na een uitgebreide mind construct op mijn schoonvader te hebben gedaan, begon ik te snappen wat de mechanismen waren tussen hem en mij die mij deden reageren en back chat ontwikkelen. Op mijn schoonmoeder heb ik nooit een mind construct gedaan, op 2 tijdslijnen in de mind construct van mijn schoonvader na. En eigenlijk zag ik toen al de teleurstelling die ik ervoer in relatie tot mijn schoonmoeder, maar realiseerde mij niet hoe diep dat zat en wat voor een eigen leven dat uiteindelijk is gaan leiden.

 

Als jonge vrouw die een partner kreeg en een schoonfamilie, probeerde ik mij aan en in te passen aan mijn schoonfamilie en realiseerde ik mij niet dat ik mijzelf weg cijferde en een geheel nieuw personage ontwikkelde voor mijn omgang met mijn schoonfamilie. Mijn schoonmoeder deed zich voor als vriendin en vraagbaak voor mij als jonge vrouw en ik was enthousiast dat ik het zo getroffen had met mijn schoonmoeder, en daar betrad ik een polariteit waarvan ik later de consequenties heb mogen ervaren. Elke keer wanneer ik haar raadpleegde en om hulp vroeg dan kreeg ik nul op het request. Wij raakten samen verwikkeld in de spiritualiteit/Reiki en ook daar voelde ik mij zwaar teleurgesteld en in de steek gelaten. Na een woelige periode met mijn schoonouders waarin ik en mijn partner besloten om ze een tijdje niet te zien of te spreken en de boel te laten bedaren/uit te zoeken, verweet mijn schoonmoeder mij van het hersenspoelen van haar zoon en werd ik vervolgens een jaar of 2 doodgezwegen, ik voelde mij totaal afgedankt en kon het niet opbrengen om toenadering te zoeken. Ik was bang voor mijzelf, ik zag dat ik niet kon staan en ik vreesde haar manipulatieve gedrag, dus sneed ik haar uit mijn leven. Zo opgeruimd, dacht ik. Maar ja zo makkelijk gaat zoiets niet, mijn fysieke realiteit blijft mijn fysieke realiteit ook als ik mijn ogen ervoor sluit.

 

Nu zit er een familiereünie aan te komen in September en ook mijn schoonmoeder zal daar zijn en ik ben eigenlijk mijzelf al aan het opfokken over hoe dat zal zijn en of ik kan staan in haar/hun aanwezigheid. Ik vrees de test om het zo maar te zeggen, om te zien of ik sta in mijn fysieke realiteit met hen, omdat ik denk/vrees dat ik niet zal staan, want ik heb het hele punt nog niet voldoende doorgewerkt. De komende tijd zal ik in mijn blogs mijn schoonmoeder onder de loep nemen en de personages die een rol spelen in onze relatie onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te tasten als jonge vrouw welke personage ik moet aannemen binnen mijn relatie met mijn schoonmoeder, om zo goed uit de bus te komen en mijn schoonfamilie en mijn partner gunstig gestemd te laten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevecht met mijn schoonmoeder goter te maken in mijn mind, waardoor ik het als steeds zwaarder ga ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie mijn drijfveer te laten zijn om een nieuwe relatie tot stand te laten komen en mij niet te realiseren dat ik in oneerlijkheid niet kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeker plaatje van mijzelf neer te zetten ten opzichte van mijn schoonmoeder wat niet is wie ik ben en vervolgens mijn schoonmoeder te beschuldigen van naar gedrag op het moment dat ik mijn plaatje wilde wijzigen in een meer waarheidsgetrouw plaatje en haar illusie van mij aan diggelen gooide.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de teleurstelling in mijzelf voor het niet staan als wie ik ben en niet te staan in het belang van een ieder, maar alleen eigen belang hoog in het vaandel te houden, te projecteren op mijn schoonmoeder en teleurgesteld te zijn in de ondersteuning die ik niet van haar kreeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om keer op keer toch weer te hopen op ondersteuning van mijn schoonmoeder, als een soort van erkenning van mijzelf, terwijl ik door ervaring wist dat zij die ondersteuning niet kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondersteuning in een ander te zoeken als erkenning voor wie ik ben en zo mijn zelf-verantwoordelijkheid om mijzelf te ondersteunen en mijzelf als waardig te beschouwen uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ego getast te zijn als mijn schoonmoeder mij niet ondersteunde en het persoonlijk te nemen en als een aanval op mij als totaliteit te zien, zonder mij te realiseren dat dit punt van geen ondersteuning kunnen bieden als het erop aan komt een punt van mijn schoonmoeder is en niets met mij van doen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diep van binnen te weten dat het niet kunnen ondersteunen een punt van mijn schoonmoeder is, maar haar toch te blijven zien als meer en als verlosser van mijn issues/vragen en mijn plaatje van haar niet aan te passen aan mijn bevindingen in het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op mijn schoonmoeder, met verstarring en hyperventilatie, zodra ik teleurstelling bespeur en de angst heb om niet te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gemanipuleerd te worden door mijn schoonmoeder in zaken die ik niet wil omdat ik er niet voor kan staan in het belang voor een ieder. Terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet gemanipuleerd kan worden door een ander tenzij ik besluit mij te laten manipuleren, dus moet ik staan en duidelijk voor ogen hebben wat in het belang van een ieder is en waar ik de grens moet trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor mijn schoonmoeder en haar als zodanig te labelen terwijl ik bang ben voor mijzelf en mijn houding in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn schoonmoeder heb teleurgesteld, terwijl ik vind dat ik mijzelf heb teleurgesteld maar die pijn fysiek/mentaal niet wil voelen en het zodoende op haar afschuif.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met mijn schoonmoeder om mijzelf zo meer te voelen en niet beroerd als de mindere en incompetente schoondochter die ik van mijzelf heb gemaakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al te reageren op mijn schoonmoeder alvorens zij iets heeft kunnen zeggen door al vooruit te lopen in mijn mind en te denken dat ik weet wie zij is in haar totaliteit door een facet over/van haar eruit te lichten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die mijn schoonmoeder spreekt/schrijft persoonlijk te nemen en zodoende niet meer in het hier en nu te kunnen zijn en in plaats daarvan in mijn mind mijzelf terug te trekken en te reageren met angst en back chat als de enige manier om dit te overleven en mij niet te realiseren dat wanneer ik mij in het hier en nu plaats ik de volledige regie over mijn leven in mijn handen heb endoor zelf verantwoordelijkheid bepaal wat acceptabel is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn partner niet zonder familie komt en mij niet te realiseren dat mijn kinderen niet vrij van de download van mijn schoonfamilie zijn en ik hen dus niet kan bannen uit mijn bestaan. Het is de manier waarop, die ik mij moet meester maken om te snappen dat ik diegene ben die mijn beslissingen neemt en dat die beslissingen altijd okay zijn als ze gemaakt zijn in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in het belang van een ieder en mij niet bij voorbaat al bang te maken met het feit dat ik niet kan staan in het bijzijn van mijn schoonmoeder. Ik zal mij realiseren dat er niets te verliezen valt, ik kan alleen verliezen als ik in oneerlijkheid denk/spreek/handel omdat ik dan mijn regie weggeef aan polariteit en competitie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de regels die ik stel in mijn relatie tot mijn schoonmoeder, die gemaakt zijn in het belang van een ieder, om die niet te vieren of over boord te gooien maar te staan voor leven en zelfoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat angst voor mijn schoonmoeder angst voor mijn eigen houding in en als het leven is en dat ik die relatie met mijzelf moet herstellen alvorens ik de relatie met mijn schoonmoeder kan herstellen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke keer als ik reageer fysiek/in de mind om even te stoppen en diep adem te halen om te zien wat ik mijzelf en de ander als mijzelf aan doe en zo kostbare tijd verdoe omwille van oneerlijkheid en ongegronde angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik kan staan als en in mijzelf in het belang van een ieder en dat er niets is wat daar tussen kan komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relatie met mijzelf te herstellen door zelf intimiteit/zelfwaarde en het werken aan mijzelf door middel van schrijven en te snappen hoe ik en de wereld om mij heen als mij in elkaar steekt.

 

 

 

Dag 67 of 2555; het “geïrriteerd zijn door andermans gedrag” personage

Dag 67 of 2555; het "geïrriteerd zijn door andermans gedrag" personageVandaag wandelde ik met mijn ouders over een voetgangerspad naar een zandverstuiving in Noord-Brabant. Alpratende liepen wij over het pad toen er een fietsbel achter ons klonk die ons waarschuwde aan de kant te gaan, mijn vader reageerde verbolgen op de fietsers die ons passeerden. Na de fietsers volgde er eenbrommer en nog een 4-tal fietsers. Het voetpad had om de 3 meter een bord met voetbad, kleine bordjes met verboden te fietsenen een echt fietspad dat paralel aan het voetpad liep, dus de boodschap zou duidelijk moeten zijn. Mijn vader begon zich steeds meer te irriteren en eerst tegen ons zijn back chat te ventileren totdat hij fietsers ging naroepen dat ze fout bezig waren. Ik probeerde hem te confronteren met het feit dat hij zo reageerde om een reden, maar deze boodschap kwam niet aan en de irritatie ging over in boosheid.

 

Ik keek in mijzelf om te zien of ik mij in zijn schoenen kon verplaatsen en of ik een dergelijk voorval kon terug halen uit mijn eigen leven. En ja er zat een herinnering die die dezelfde lading en origine had.

 

Al zittend op mijn balkon in Italië keek ik neer op de begane grond waar op het plein een kinderverjaardag voor het jongerencentrum werd gevierd. De kinderen liepen rond te rennen en te schreeuwen, cadeaus werden bij aankomst direct gegeven, het papier werd er wild vanaf gescheurd en van zich af gegooid. Vervolgens werd dit papier opgepakt door andere kinderen en in de bosjes gegooid, wat voor mij van bovenaf zeer zichtbaar was. In dat moment had ik diezelfde verbolgenheid die ik ook bij mijn vader zag vandaag. Ik kon er niet bij dat om geen reden papier zomaar in de bosjes verdween en deze kinderen klaarblijkelijk niet waren opgevoed om zodoende het papier in een prullenmand te gooien. Iets irriteerde mij mateloos, iets confronteerde mij met mijzelf, maar ik wilde niet naar binnen kijken om te zien wat het was. Ik bleef steken in het niet weten waarom mij dit zo raakte en ik raakte er niet over uitgepraat tegen mijn partner die ook op het balkon zat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van schreeuwende en rond rennende Italiaanse kinderen een scala van herinneringen open te trekken die ik als negatief had gearchiveerd en mij nu mijn hoofd doen schudden in afkeuring van het losbandige gedrag van het Italiaanse kind dat ik als slecht opgevoed label en iets waar ik mij van distantieer als Nederlandse.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het open scheuren van cadeaus als hebberig en onbehouwen te labelen door mijn eigen socialisatie en opvoeding, zonder daar zelf een echt idee over te hebben gevormd en zodoende mijn programmering klakkeloos  op te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze kinderen zonder dat ik ze ken te zien als slecht opgevoede kinderen die, mijn rust op mijn balkonnetje komen verstoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het papier in de bosjes gooien als een daad van onverschilligheid door slechte opvoeding te beschouwen en mij als opvoeder op de borst te kunnen slaan dat mijn kinderen niet zo onverschillig zijn als het gaat om milieu en vervuiling op kleine schaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waar de wereld heen moet wanneer jonge kinderen nog geen papier in een prullenbak kunnen gooien en moedwillig het rondstrooien en troep maken, terwijl ik mij in dat moment separeer van het feit dat ik net zoveel aandeel heb in het “waar moet de wereld heen gaan” als ik/wij dit gedrag vertonen en tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan het troep maken en onverantwoordelijk omgaan met spullen, terwijl ik weet hoe ik strijd met mijn eigen kinderen om het besef van netjes omgaan met je spullen en geen troep maken op plekken waar we met z’n allen moeten leven en dit zodoende geen happy moment is om aan herinnerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie naar anderen te hebben over zaken die ik binnenshuis zelf ook niet op orde heb met mijn eigen kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan slechte opvoeding terwijl ik zelf onzeker ben over de opvoeding die ik mijn kinderen geef en vrees dat ik het niet goed doe en met hun levens fuck.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn back chat de kinderen onopgevoed en vervuilers te noemen en mij niet te realiseren dat zij naar alle waarschijnlijkheid nooit een goed voorbeeld hebben gehad om te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze kinderen als verdorven en mislukt te beschouwen in mijn back chat en niet te realiseren dat dit maar een facet is van deze kinderen terwijl ik hen oordeel als een geheel, als vervuilers,  in het licht van dit voorval.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn irritatie een uiting is van een reactie in mijzelf en een schrikbeeld van mijzelf als slechte opvoeder dat ik het liefst niet onder ogen zie en daardoor mijzelf limiteer en niet de kans geef om te onderzoeken of het gegrond is dat ik een slechte opvoeder ben of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op te vreten van binnen door  1 en gelijk met de irritatie te zijn en te worden en niet meer instaat te zijn in dat moment om gezond verstand op de situatie los te laten en het te zien voor wat het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie in mij of in anderen als een alarm te zien voor het mij afsluiten van de werkelijkheid en mij alleen nog maar bezig te houden met de irritatie om zo niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet geconfronteerd te willen worden met het feit dat ik mogelijk een slechte opvoeder ben en vrees voor mijn imago naar de buitenwereld toe dat ik zo positief mogelijk wil houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze vorm van irritatie als een trigger point te zien en een manier om te kunnen groeien door naar mijzelf te kijken en te leren van mijzelf in plaats van dicht te slaan en niet te willen zien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in een punt van irritatie uit angst voor het onbekende en uit angst voor verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook de irritatie van anderen te gebruiken om naar binnen te kijken en te zien of ik mij in hun schoenen kan verplaatsen en kan leren van hun ervaringen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 66 van 2555; het “woordenzoek” personage

Day 66 van 2555; het "woordenzoek" personageIn gesprek met familieleden/vrienden/onbekenden heb ik de neiging om wanneer iemand zoekt naar woorden het woord voor hen in te vullen. Sinds ik proces doe ben ik wel rustiger geworden en heb minder de neiging om mijn mind op volle toeren te laten draaien. Doordat ik 9 van de 10 keer het juiste woord raadde en mensen zoiets hadden van “ja dat is het”, werd ik alleen maar aangemoedigd om dit personage uit de kast te blijven trekken. Er spelen een aantal beloningssystemen binnen dit personage zoals controle, competitie, goed voelen, meer voelen/beter voelen, spiritueel voelen en onmisbaar voelen. Genoeg dus om het instant te houden bij een lage zelfdunk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nodig ben als woordenzoeker voor de mensen die ik ontmoet om zo een doel in mijn leven te hebben waar ik goed in ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het idee te hebben dat wanneer ik instaat ben de verbale output van anderen te redigeren ik “on top of the world” ben en totaal in controle over de situatie, om mij vervolgens niet te realiseren dat mijn leven en het leven uit meer bestaat dan woorden aanvullen en ik dus maar controle heb over een zeer klein deel van mijn leven. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven als stuurloos te ervaren, waar ik nagenoeg geen controle over heb en zodoende mij fixeer op dat kleine stukje waar ik wel controle op denk te kunnen uitoefenen om de moed erin te houden en mij als positief en goed te kunnen ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in competitie te gaan met de mensen die niet op een woord kunnen komen en sneller dan hen het woord te vinden zodat ik mij als winnaar kan ervaren en zo een goed gevoel te hebben over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die gezocht worden vrij subtiel aan te dragen, zodat ik het ego van de ander niet kietel om zo in business te kunnen blijven als woordenzoeker. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de situatie en de andere persoon te manipuleren om mij een goed gevoel te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinderlijke blijdschap te ervaren als ik het juiste woord aandraag en tegelijkertijd een golf van energie in mijn lijf te ervaren en dat als een soort van drug te nemen om mij al te verheugen op de volgende gelegenheid waar ik eenwoord kan zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zoeken naar eengoed gevoel terwijl ik in werkelijkheid niet echt een goed gevoel over mijzelf en het leven heb, maar dit angstvallig wil bedekken met het genot van positiviteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij beter/meer te voelen dan diegene die zoekt naar een woord in een gesprek en mij zo in een polariteit met de ander te plaatsen en in een vicieuze cirkel terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet uit de polariteit te willen stappen omwille van het niet kwijtraken van de energie kick en het positieve gevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kunnen vinden van woorden van anderen als een spiritueel gebeuren te ervaren en instaat te zijn om aan te voelen door sensitiviteit wat de ander wil zeggen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet genoeg te vinden om woorden goed te raden waar anderen niet op kunnen komen, maar ook nog gezien wil worden als een spiritueel begaafde die weet wat de ander bedoeld en mij niet te realiseren dat mijn ego zich opblaast tot zijn uiterste grote en ik op een totale ego trip ben beland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo’n lage dunk van mijzelf te hebben dat ik het woordzoeker personage nodig heb om alle nare gevoelens over mijn lage zelf dunk weg te vagen en mij niet te realiseren dat ik mijn leven in eigen handen heb en kan veranderen daar waar het in het belang van een ieder is en er geen reden is om slecht over mijzelf te denken zolang ik durf te veranderen in een verbeterde versie van mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een woord voor iemand aan te vullen, wanneer iemand er echt niet opkomt en ik vrij van energie verslaving op dit punt ben, om zo iemand te ondersteunen als mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een lage zelfdunk niet langer te compenseren met de polariteit ervan en meer consequenties te generen dan nodig en meer dan ik mijzelf kan /wil realiseren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zijn en niet allerlei franjes aan mijzelf te maken in de vorm van personages om mijzelf niet te hoeven aanschouwen voor wie ik ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om leven te omarmen en daarmee het leven mij te laten omarmen en te staan voor een fatsoenlijk leven voor iedereen op deze aarde.

Dag 65 van 2555; ik begrijp het eindelijk

Dag 64 van 2555; ik begrijp het eindelijk I finally understand, een song geschreven door Fidelis Spies, zang Matti Freeman en Esteni de Wet

What keeps food on the table?
Money or God
What keeps me from starving?
Money or God
What keeps war from blowing over?
Money or God
What beats us all down into the ground?
Money or God, God, Money or God

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

Money, God
Haven’t got the money need the money to survive
It is the reason why I’m still alive
No need waiting for Jesus to arrive

Money holds the key to life
No need hoping to be saved
With money I can save myself

What are we living for?
What keeps me alive?
What are we fighting for?
Why is life a strife?

I finally understand
That money is my god
Without money, I die
Without god, I am fine

No need hoping for god to save me
Praying for god to take me
Away from here this world will still be the same

With money I can save me
With money I can make me
A life without pain where everything is obtained

The question needs to be asked
Forbidden question
What is more important in life, money or god?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet als het belangrijkste in mijn leven te willen zien, eenvoudigweg omdat ik geld had en ik er mij zodoende niet echt mee bezig hoefde te houden en ik mij met dat geld kon vermaken en afleiden van het feit dat geld bepaald wie je bent in deze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld het laatste oordeel te laten vellen over leven en dood en mij daar niet over te bekommeren zolang ik het niet zelf ben en degenen die het niet halen omwille van geen geld mensen zijn die ik niet en en nooit gezien heb en mij zodoende niet emotioneel raken, terwijl ik wel een angst voel en God op mijn blote knieën dank dat ik het niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen te verwijten van nul empathie en medeleven toen het mij niet voor de wind ging en ik met mijn gezin moest leven van de giften van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet te zien als de olie die de machine die we maatschappij noemen te laten draaien totdat ik zelf geen olie/geld meer had en angstig moest toezien hoe alles wat ik voor normaal had aangenomen mij langzaam werd afgenomen omdat ik geen olie/geld had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder het te ervaren niet te willen inzien/geloven dat geldzorgen door armoede van een mens neemt en ik nu heb gezien/meegemaakt hoe een armoedig leven mijn lichaam deed aftakelen en het heel wat tijd neemt om weer gezond te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door opvoeding God als mijn redder te zien, maar in momenten van angst en geen geld was er geen God die afdaalde en alles in orde maakte. De God die ik voor echt hield gaf niet thuis en geeft niet thuis aan al die miljoenen mensen die op de rand van de dood staan na een leven met geen of bijna geen geld, niemand wordt gered door God, we moeten elkaar helpen en in elkaars schoenen kunnen staan om te zeggen WE PIKKEN HET ZO NIET LANGER, leven op aarde moet op de schop en dan zal echte zelf gewilde naastenliefde ons brengen naar een humane wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen inzien dat geld het is dat mijn fysieke leven leidt/stuurt en niet mijn geloof in God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geloof in God te hebben gebruikt om mijzelf af te leiden en te verdoven om zo niet te hoeven zien dat de wereld al zo lang niet okay is, waar de sterkste overleeft op basis van geld, geld, geld, geld…

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd te vechten voor geld in tijden van overvloed en tijden van schaarste, om zodoende mij in een egoïstisch wezen te vormen/modeleren die altijd berekenend is uit overlevingsdrang om geld te hebben of te krijgen, wat mijn leven in een strijd maakt en totaal aan mij voorbij gaat wanneer ik in angst zit om geldtekorten of in een fantasiewereld leef wanneer er genoeg geld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien maar op de harde manier heb moeten ervaren dat geld mijn God/master is en dat daar geen ontkomen aan is, er is geen vrije wil, er is alleen maar het slaaf zijn aan geld als mijn God.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om het niet hebben van geld en niet te eten te zullen hebben, niet altijd warm water te hebben, te slapen in vrieskou in de winter, weg te stoppen om te kunnen overleven, terwijl de pijn van binnen bestaat in de vorm van emoties en gevoelens. Ik begrijp nu hoeveel impact het op mij heeft gehad en ben blij dat ik weer in het land van de levende ben met geld, maar ik zie dat ik ook aan deze kant geen vrije wil heb en ik nog altijd wordt geleidt door geld als mijn God.

De vraag is natuurlijk waarom mag ik nu wel geld hebben en zovelen anderen niet, waarom houden we een systeem op zijn plaats dat geld laat beslissen over leven en dood. Het ergste is nog wel dat wij allen het systeem zijn zolang we het accepteren en toestaan verder te bestaan. Wij hebben allemaal bloed aan onze handen, terwijl we weten diep van binnen dat het echt wel anders kan, maar onze angst voor verandering en eventuele vermindering van onze rijkdom maakt het mogelijk om de dood van miljoenen op onze naam te hebben. Kunnen we daar mee leven? Wat doet die schuld met ons? Hoe vreet het schuldgevoel aan ons als diegenen die aan de goede kant van de streep staan? Kijk eens naar onze ouderen en zie hoe leeg hun ogen zijn en hoe zij hun leven niet meer kunnen/willen herinneren, want stuk voor stuk weten we dat wij niet goed bezig zijn en dat schuld ons uitvreet en doet sterven, wat wij sterven van ouderdom noemen is sterven omdat er niets meer over is aan waardigheid. Zijn wij het leven wel waardig in de hoedanigheid waarin wij leven? Vul dat zelf maar in, we weten allemaal hoe onwaardig we ons van tijd tot tijd voelen en dat dan snel wegstoppen om die pijn niet te willen voelen. Sta op en laat van je horen en BEGRIJP EINDELIJK dat geld onze God is, maar dat we kunnen veranderen… Zie de voorstellen voor een Gelijkheids Geld Systeem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen waarom geld mijn God is en waarom ik in de problemen kom al ser niet genoeg geld is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties die nog steeds van binnen zitten te verwerken middels zelfvergeving om zo te leren van mijn verleden en niet in cirkeltjes hoef rond te draaien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iedereen die het wil horen bewust te maken van het principe Geld is God.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet normaal te vinden dat Geld oordeelt overleven en dood en zal er alles aan doen om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en anderen doen beseffen dat we een optie hebben zodra we Geld als onze God los laten en leven in het belang van een ieder.

Dag 64 van 2555; het “falende” personage

Dag 64 van 2555; het "falende" personage  Wanneer ik terug kijk naar mijzelf als falend persoon, het punt waarop ik mijzelf zag als iemand die faalde, dan was dat zo rond de leeftijd van 6-7 jaar oud. Voor die leeftijd was het niet zozeer falen of falend hoe ik mij ervoer, maar meer als een slecht kind waarop haar ouders boos moesten worden als ik dingen deed die niet werden gewaardeerd of verwacht door mijn ouders. Dat heet opvoeden, maar in de realiteit betekent dit dat jij jouw kind de puzzelstukjes aanreikt om zich te realiseren dat het gefaald heeft. De communicatie die ouders met hun kind hebben is er 1 van dat heb je goed gedaan en dit slecht. En dit gevoel neemt het kind mee op zijn reis door het leven. Waarbij het eerst alleen een gevoel was en het niet waarmaken van de verwachtingen van de volwassenen, wordt het later het teleurstellen van onszelf wanneer wij niet voldoen aan de verwachtingen en verlangens die wij in ons hoofd hebben. Wie we ook teleurstellen we nemen het als een algehele teleurstelling van onszelf, wij als persoon hebben gefaald. In plaats van te zien dat het gaat om een specifieke taak die we niet konden volbrengen. En hier blijft het niet bij, in ons hoofd worden al onze falende ervaringen verzameld en zodra we iets moeten doen dan plopt er een herinnering van falen op en hebben wij als het ware al gefaald voordat wij aan de nieuwe taak konden beginnen. we gaven onszelf geen faire kans om elke taak te ervaren als een nieuwe taak zonder herinneringen van falen, zonder ons als minder te ervaren en niet instaat om dingen te doen waar wij geen positieve ervaringen op hebben verzameld.

1 van mijn vroegste herinneringen op het gebied van falen is het niet kunnen meekomen op school met de rekenlessen, slechte cijfers te halen en vervolgens in een speciaal groepje te worden gestopt om beter te leren rekenen. Ik had gefaald als persoon en voelde mij er beroerd onder. Mijn vader besloot mij te helpen door thuis oefeningen met mij te doen. Mijn startpunt bij het ontvangen van zijn hulp was falen. Ik begreep niets van wat hij uitlegde, want ik stond stijf van angst om ook hierin te falen en niets aan gezond verstand kwam nog binnen. Dit frustreerde mijn vader mateloos dat hij het mij niet kon uitleggen en dat ik het niet begreep. Wat aan mij weer een boodschap afgaf dat ik hem had teleurgesteld en dus slecht moest zijn en falend in mijn leven als totaliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf nu ik in een groepje ben gezet met kinderen die ook niet goed kunnen rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn door in een groepje te zijn gezet met kinderen die nergens goed in zijn terwijl ik alleen slecht ben in rekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met de andere kinderen om zo beter over mijzelf te denken en het falen in het rekenen te kunnen verzachten voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom ik slecht ben in rekenen en daarin niet te snappen waarom ik slecht ben en tegeloven dat ik iets misdaan heb om dit te verdienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij naar te voelen over het feit dat ik zo slecht ben in rekenen dat ik extra hulp nodig heb, terwijl ik mij niet realiseer dat mij extra hulp wordt geboden om mijzelf te kunnen verbeteren en niet als een straf voor het slecht/falend zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn dat ik ook met de extra hulp het rekenen niet zal begrijpen en mij niet te realiseren dat ik mijn angst in de toekomst projecteer en zo mijn toekomst manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te ontwikkelen bij het idee aan rekenen en het zullen gaan falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als een mislukkeling te voelen nu mijn vader extra bijlessen zal geven om mij het rekenen bij te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als falend te zien alvorens mijn vader mij bijlessen gaat geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  niet open te staan voor de hulp die mijn vader mij biedt, maar het als een straf te zien en als tijdsverspilling omdat ik mijzelf zie als falend in rekenen en falend in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frustratie die mijn vader ervaart bij het lesgeven in rekenen aan mij als persoonlijk te nemen en mijzelf te labelen als een slecht kind dat haar vader doet irriteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rekenen te labelen als iets negatiefs en iets dat ik nooit onder de knie zal krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om later in mijn leven rekenen uit de weg te gaan daar waar het kon om mij niet als falend te hoeven ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zeer angstig te zijn met de wetenschap dat ik een baan ga vervullen waarbij ik geld moet teruggeven aan klanten en ik niet vetrouw op mijn rekenkwaliteiten omdat ik mijzelf zie als falend op rekengebied.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen in het leven te maken op basis van ervaringen die mij mijzelf hebben doen ervaren als falend,

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet begrijpen van rekenen niet te hebben aangegrepen om mijzelf te ontwikkelen en te verbeteren in rekenen, in plaats daarvan ben ik het slachtoffer van mijn eigen opinie/geloof gebleven en bestond ik als falen in mijn totaliteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn vroegste ervaringen met falen niet als startpunt te gebruiken voor al de nieuwe dingen die ik onderneem/aanpak in mijn leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om elke nieuwe uitdaging te ervaren als neutraal en niet als een negatieve ervaring uit het verleden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn falen op een specifiek onderdeel niet als een aanval op mij persoonlijk te nemen, maar als iets wat ik nog niet onder de knie heb en waar ik nog wat oefening op nodig heb.

 

Dag 63 van 2555; het “gestructureerde” personage versus het “chaotische” personage

Dag 63 van 2555; het "gestructureerde" personage versus het "chaotische" personage  Het gestructureerde personage als mij, heeft alles onder controle en laat de zaken op rolletjes lopen zodat de dag zo effectief verlopen kan. Terwijl het chaotische personage als mij dingen vergeet en schema’s en tijdschema’s totaal in de soep kan laten lopen. In principe is mijn gestructureerde personage de dominante van de twee en het chaotische meer de consequentie van het niet aannemen van het gestructureerde personage. Beide personages maken deel uit van een polariteit waarbij ik als een magneet naar de gestructureerde kant gezogen wordt omdat ik die positief heb geladen. Er valt meer positieve energie te halen uit het gestructureerde personage dan het chaotische, het chaotische personage geeft negatieve energieën af als machteloosheid, falen, niet goed kunnen functioneren.

 

Vandaag moest ik 2 keer naar dezelfde winkel om boodschappen te doen, simpel en alleen omdat ik warrig en chaotisch was en niet in het hier en nu. Dat was dus duidelijk mijn chaotische personage. Onmiddellijk voelde ik mij niet op mijn plek, onwennig, nog niet overweg kunnend met mijn nieuwe woonsituatie, als heerlijke excuses om te zijn wie ik was in dat moment. Een interesante vraag is natuurlijk waarom ik in dit chaotische personage verval wanneer ik claim dat ik mij als een vis in het water voel binnen mijn gestructureerde personage? Eigenlijk heel simpel gezien binnen een polariteit. Ik ben gestructureerd omdat ik bang ben dat anders alles een janboel wordt als mijn ware aard aan het licht komt. Dus ik geloof dat ik in werkelijkheid chaotisch ben, maar aangezien beide personage niet zijn wie ik werkelijk ben heb ik niet altijd de energie en kracht om deze maskers op te houden, en zal zolang ik meedoe in deze polariteit, 1 van de 2 personages het roer overnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vereenzelvigen met en als personages zoals het gestructureerde en het chaotische personage alsof ik dat werkelijk ben wetende dat mijn echte zelf niet bestaat uit verschillende personage die allemaal hun eigen energetische agenda hebben, wat zou inhouden dat ik zou bestaan in en als eigenbelang en niet in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te identificeren met en als het gestructureerde personage, terwijl dat geen expressie is van mij als mijn echte zelf, maar een personage dat handelt uit angst om zo zijn dekmantel niet te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gestructureerd zijn te labelen als positief en als een waardig streven te zien in het leven, mij niet realiserend dat dit een krampachtige wijze is om mij en mijzelf als mijn leven onder controle te houden en niet compleet gek te worden van mijzelf en de wereld als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chaotisch te labelen als negatief en het erg te vinden om zo gezien te worden of mijzelf zo te ervaren, en mij niet te  realiseren dat de chaos een weerspiegeling is van mijn innerlijke wereld, de mind, en een reflectie van de wereld om mij heen waar wij geaccepteerde chaos ons als kippen zonder kop doet voortbewegen. Pas wanneer ik als een kompas voor mijzelf ben en begrijp welke richting ik uit moet kan ik richting geven aan mijzelf als andere deeltjes die net als mij in complete chaos leefde/leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deel te nemen aan deze polarisatie van gestructureerd versus chaotisch terwijl ik kan zien en kan ervaren hoe ik van pool naar pool getrokken word en ik kan zien dat mijn deelname niets anders dan consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie te halen uit personages en mij zo een beter persoon te voelen, terwijl dit voelen alleen maar in mijn hoofd zich afspeelt en dus niet echt kan zijn als er geen daadwerkelijke verbetering in mij als mens plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever gezien te willen worden als gestructureerd en iemand die haar zaakjes op orde heeft en voor het gemak vergeet dat het een chaos in mijn hoofd is met back chat, angsten en vergelijkingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het leven te gaan als een gestructureerde stapel ongestructureerde blaadjes en mij te ervaren als stabiel en de dirigent van mijn leven, terwijl binnen de structuur chaos heerst en ik vrees voor het niet in stand houden van de structuur en deze chaos zal doorbreken en woekeren als onkruid dat nooit vergaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik personages als de gestructureerde nodig heb om mijzelf aan te sturen en staande te houden in het leven dat ik voor mijzelf creëerde. Waarin ik mij niet realiseerde dat ik mijn eigen richtlijn in het leven ben en niets anders dan dat nodig heb om richting aan mijn leven te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van het gestructureerde en het chaotische personage als zijnde 1 en hetzelfde in de kern, omdat ik het niet nodig heb om mijn eigen richtlijn in het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer in een beter daglicht te stellen door aangemeten personages, zonder echt te hebben gewerkt aan het verbeteren van mijzelf in en als mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij van personages te ontdekken wie ik ben en vrij van angst door het ontdoen van personages om zo verandering in en als mij te omarmen.

Dag 62 van 2555; het “ik zie er tegenop” personage

Dag 62 van 2555; het  "ik zie er tegenop" personageGisteren kwam ik uiteindelijk tot de conclusie in mijn blog dat ik mij aangetast voelde in mijn vrijheid wanneer ik weer een baan onder een baas zou nemen. Nu is dat een idee in mijn hoofd en moet ik mij afvragen wat die zogeheten vrijheid die ik nu dan wel heb waard is en hoe echt die is. Ik nam mij voor om eens te kijken bij uitzendbureaus wat mijn echte kansen op de arbeidsmarkt zijn, zodat ook dat niet een idee in mijn hoofd zou worden.

Dus vanmorgen stond ik bij Randstad en men vroeg mij op een bepaald moment naar mijn CV en een zwaar gevoel nam bijna ongemerkt meester van mij. Ik voelde mij enigszins schuldig om zo onvoorbereid bij hen voor bemiddeling aan te kloppen en een deuk in mijn perfect zijn natuurlijk wat resulteerde in een deuk in mijn ego. Enfin het maakte het allemaal zwaar en moeilijk, terwijl het gesprek licht en aangenaam was en mij enigszins perspectief bood. Ik kreeg een e-mail adres om mijn CV naar toe te sturen en ging weer naar huis.

Het zware gevoel kwam voort uit het er tegenop zien om die CV in elkaar te knutselen waar alle jaartallen moeten kloppen en alle relevante zaken in staan. Een blokkade van, ik wil misschien niet werken als dat mijn vrijheid kost, samen met hoe fiets ik een CV in elkaar gaven mij lood in mijn schoenen. Na dit even te hebben aangekeken besloot ik een eind aan dat zware gevoel te maken, het was allemaal gebaseerd op opinies en ideeën in mijn hoofd die absoluut niet aan mijn fysieke werkelijkheid waren getoetst. Dus even letten op mijn ademhaling en wat gas terug. Na 5 minuten zoeken op internet vond ik een passende template voor mijn CV en begon ik hem in te vullen. Het was eigenlijk zo gepiept, met de rekenmachine bij de hand heb ik nog wat jaartallen zitten doorrekenen of het allemaal klopte. Als extra check mailde ik de CV aan mijn partner om er even naar te kijken om zo de laatste puntjes op de i te zetten.

Dus mijn “ik zie er tegenop” personage wordt geboren vanuit een blokkade die probeert het ertegenop zien instant te houden om zo niet dieper te hoeven graven naar de werkelijke redenen achter de redenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord CV  het beeld van ingevulde paperassen voor ogen te krijgen en een zwaar gevoel te ervaren dat mij in en als dat moment doet besluiten dat het realiseren van een CV moeilijk en zwaar is en iets is dat ik op de lange baan ga schuiven, enkel en alleen gebaseerd op de angst dat het schrijven van een CV verandering teweeg zou kunnen brengen en mij in het onbekende doet belanden in en als het gevoel van onmacht en geen controle meer te hebben over mijn eigen situatie. Terwijl ik de controle als zelfverantwoordelijkheid al had weggeven op het moment dat ik de gedachte aan paperassen toe liet als mij als de angst voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zware gevoel als mij te laten aanduren totdat het back chat genereerde die zei dat ik beter niet een CV kon schrijven, met als achter liggend gevoel dat ik dan mijn vrijheid zal kwijtraken. Wat tweestrijd in en als mijzelf in mij veroorzaakte waarbij ik mij aan de ene kant schuldig voelde om een mogelijke kans op geld verdienen te laten schieten en aan de andere kant niet te willen betalen met mijn vrijheid. Mij niet realiserend dat mijn keuzes gebaseerd waren op geld verdienen en geld kwijtraken en zodoende egoïsme en hebzucht in en als mij aanwakkerden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uiteindelijke keuze om een baan te willen hebben te baseren op consumentisme, waarbij ik mij overtuig om een baan te nemen door te denken aan alle dingen die ik kan kopen als ik meer geld heb en dat als ik geen CV schrijf en geen baan zoek ik altijd zal blijven kampen met geld problemen. Waarbij ik mij niet realiseer dat ik mijzelf manipuleer door mijn socialisatie en opinies over het hebben van geld en het nemen van een baan niet meer een zuivere keuze is in het belang van een ieder, maar iets waarbij mijn behoefte aan het hebben van dingen en het kunnen doen van dingen als belangrijker in het leven worden gemaakt en daardoor het willen hebben mij laat zien dat ik een slaaf ben van het consumenten systeem en ik die vrijheid die ik zonder baan denk te hebben uiteindelijk helemaal niet heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen om geen CV te willen schrijven en direct bang te zijn voor gezichtsverlies en om gezien te worden als lui, wat mijn onderliggende oordeel over mijzelf is als het gaat over het feit dat ik liever niet werk onder een baas om zo mijn vrijheid niet te verliezen. Ik zie mijzelf als lui maar kleed dat aan met al de dingen die ik doe op een dag, terwijl ik het oordeel dat ik heb over mijzelf laat aanblijven en wegdruk. Luie mensen zijn niet waardig om te werken en kunnen nooit die perfectie halen in hun werk en zullen dus mislukken, wat de angst in mij aanwakkert om te mislukken alvorens te beginnen met een baan laat staan het schrijven van een CV.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opinies over banen en CV’s te hebben die ik niet getoetst heb aan mijn fysieke werkelijkheid en doorslaggevend te laten zijn in mijn keuzevorming om zodoende niet open te willen staan voor de consequenties die dat met zich meebrengt en het leven te beschouwen als 1 en gelijk aan 1 nano seconde waarin ik dingen wil en daardoor mijzelf 1 en gelijk stel aan hebzucht en consumentisme en dat vervolgens verwordt in een soort van kinderlijke blijdschap waarbij de kinderhand snel gevuld is en ik dus genoegen neem met weinig en concessies doe, terwijl ik alles kan hebben in zelfoprechtheid en mij compromitteer voor 1 nano seconde van hebben en willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door positieve en negatieve gevoelens en het schrijven van een CV te labelen als een negatieve taak, door het hebben van een baan en niet meer ten allen tijden te kunnen doen wat ik wil te koppelen aan het schrijven van een CV. Waardoor ik mij limiteer en naar beneden haal en niet het beste uit mijzelf haal en niet het meeste potentieel uit mijn leven haal, waarin ik mij niet realiseer dat alles in onze huidige wereld is gebaseerd op het hebben van geld en geld een vrijbrief naar vrijheden hebben is. Dus mijzelf afzetten tegen het huidige stelsel is mij distantiëren van het systeem als mij, wat ik op vele wijzen al uitgeprobeerd heb en ondervonden heb dat het systeem mij eruit gooit als ik niet volgens de spelregels speel en een volwaardige speler wil blijven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering te begrijpen en te zien dat het de angst voor het onbekende is en het geloven in mijn preprogrammering dat verandering niet mogelijk is en dat verandering het einde van mij als systeem en als deel van het systeem is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment als de gedachte opkomt en blokkades aankondigt, in mijzelf te kijken en te begrijpen waardoor ik mij blokkeer en in het moment zacht of hardop zelfvergeving te doen om de blokkade als mij in en als het moment op te lossen om zo verandering toe te laten, te omarmen en niet als levensbedreigend te zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te dirigeren op basis van opinies en meningen die niet getoetst zijn aan de fysieke werkelijkheid, maar in plaats daarvan dat wat hier is in het moment te gebruiken om te zien hoe ik mij het beste kan veranderen/verbeteren in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uit het “ik zie er tegenop” personage te stappen zodra ik irreële gedachtes zie opkomen in mijn mind en blokkades/tegenwerking ervaar voor dat wat in het belang van een ieder is, maar ik niet wil zien vanuit een startpunt van egoïsme.

Dag 61 van 2555; het ” ik vind nooit een baan” personage

Dag 61 van 2555; het " ik vind nooit een baan" personage Gisteren en vandaag heb ik eens mijn licht opgestoken on-line om te zien wat er bij mij in de plaats zoal aan banen vrij is. Best veel banen, maar het lijkt wel of ik nergens in pas. Ik ben medisch/school maatschappelijk werker maar ben daar inmiddels al 16 jaar uit, dus ik ben geen medisch/school maatschappelijk werkster meer volgens mijn beroepsgroep. Daarnaast ben ik zelfstandige geweest de afgelopen 12 jaar, in Nederland en in Italië. Als binnenhuisarchitecte en kleermaakster/stoffen cadeauartikelen designer en maker. Tja vindt daar nou maar eens werk in.

 

Na meerdere pagina’s te hebben bekeken, kwam er een zwaar gevoel over mij heen en zag ik mij in allerlei baantjes, die leuk zijn als zomerbaan wanneer je student bent, terecht komen. Gevolgd door natuurlijk de nodige back chat, zoals: wat kun jij nu eigenlijk, je kan niets beters dan lullige baantjes krijgen, je kan wel een HBO denkniveau hebben maar wie wil jou nu. Enfin, maar even diep adem gehaald en besloten dat ik de komende dagen bij wat uitzendbureaus zal informeren naar passend werk om te zien hoe hopeloos mijn case is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gedachten te volgen tot aan de back chat en niet mijzelf te stoppen toen het zware gevoel over mij heen kwam wat een duidelijk signaal was voor het instappen in dit personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere neer te zetten als het aankomt op mijn inzetbaarheid op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor te houden dat ik realistisch ben en niet een doemdenker als aankomt op mijn kansen op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen werken in een baan ver onder mijn kunnen voor een paar lullige centen terwijl er zoveel andere zaken ook gedaan moeten worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen van niet passend werk dat ik door de jaren heen gedaan heb als angstbeeld voor mijn toekomst te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in allerlei bochten te wringen om te zien of ik toch niet vanuit huis iets kan doen, zodat ik alles wat ik belangrijk vind in het leven kan blijven combineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ervaren dat ik het zoeken naar werk niet in het moment kan doen zonder mijzelf te irriteren met herinneringen of doemscenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik niet wil werken onder niet aantrekkelijke omstandigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat een baan die ik niet ambieer mij tegen gaat staan en zich tegen mij zal keren om zodoende elke keer met lood in de schoenen naar mijn werk te moeten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werken in de meeste banen als vrij nutteloos te zien, als een soort van werkverschaffing dan dat het werkelijk een steentje bij draagt aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als enige motivatie voor het werken in een baan het ondersteunen van mijn partner, die nu de broodwinner is, in het binnen brengen van voldoende financiële middelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij een buitenaards wezen te voelen nu ik wil terugkeren op de Nederlandse arbeidsmarkt na velen jaren eruit te zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doen van een studie om beter op de arbeidsmarkt inzetbaar te zijn als appetijtelijker te zien dan het vinden van het eerste de beste baantje, terwijl het baantje mijn partner ondersteunt en een studie alleen maar geld vraagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voorop te stellen en niet te willen kijken naar het geheel als familiesysteem uit angst om ongelukkig te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in ongelukkigheid als iets dat van buitenaf mij overkomt en niet iets dat ik zelf accepteer en toesta om zo niet te hoeven ervaren wie ik ben in mijn leven en in mijn baan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet uitdagend en geestdodend werk moet gaan verrichten en zo mijzelf zal verliezen in een storm van emoties en gevoelens en mij zal opsluiten in de mind om de dagen door te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk als iets opgelegd te zien dat ik tegen mijn wil moet doen om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als benauwend te ervaren om iets opgelegd te krijgen waarbij ik mij als mindere moet opstellen om genoeg financiële middelen te hebben om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik verdwijn en opga in het niets van de nevelen van het zijn, wanneer ik mij laat dwingen en als mindere moet opstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de regie over mijn eigen leven in handen te hebben maar mijn ego de vrije loop te laten die bang is te worden ingeperkt en zijn vrijheid zal verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijn vrijheid te zullen verliezen na jaren lange “vrijheid”, gedefinieerd door de mind, te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als 1 en gelijk aan mijn ego mijn vrijheid niet te willen inwisselen voor een slavenbaan, waarin ik mij tegelijkertijd schuldig voel dat ik zodoende dus geen financieel steentje kan bijdragen bij mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk niet als iets praktisch te kunnen beschouwen dat binnen onze samenleving de enige manier is om je kop boven water te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet op voorhand te dwarsbomen als het gaat om het vinden van een baan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om werk te nemen voor wat het is en daarna altijd kan zoeken voor verbetering of bij/omscholing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te laten verleiden om het ” ik vind nooit een baan” personage aan te nemen.