Dag 55 van 2555; het “zwijgzame” personage

Dit is een personage dat niet lijkt te passen als een jasje, het brengt altijd gevoelens/emoties van ongemakkelijkheid met zich mee. De stilte die ik naar buiten toe uitdraag wordt in balans gehouden met het innerlijke gebabbel van binnen. Wanneer ik dit personage aanneem ben ik bijna altijd ook aan het worstelen om mij er tegelijkertijd van te bevrijden. Toch is het “zwijgzame” personage een soort van “comfort zone” en zal dat altijd zwaarder wegen dan het mij daadwerkelijk bevrijden van dit personage in zelfoprechtheid en zelfverantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vinden dat wanneer ik in gezelschap ben ik daadwerkelijk iets te melden moet hebben dat de toehoorder amuseert of tot nadenken zet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel druk op mezelf te zetten zodat ik in gezelschap een waardevolle aanvulling kan zijn, waardoor ik dichtklap en niet meer weet wat ik moet zeggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat wanneer ik niets te melden heb ik beter mijn mond kan houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te zwijgen in conversaties en mijzelf terug te trekken in mijn mind, en mij niet te realiseren dat ik mij terugtrek van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om achteraf wanneer ik conversaties afspeel in mijn mind alleen maar juiste dingen weet te melden en de conversatie waar ik niet aan deelnam omkeer in 1 waar ik de hoofdrol heb en waardevolle momenten creëer voor de andere gesprekspartners.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een soort “God” weg te zetten in mijn mind en daardoor mij als de “master” van conversaties af te schilderen, om zo mijn tekortkomingen als gesprekspartner op te heffen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een goede gesprekspartner te willen zien, maar in de werkelijkheid het “zwijgzame” personage aan te nemen wat mij de mogelijkheid verleent om als waarnemer het gesprek te volgen en alleen actief mee te doen inmijn mind door innerlijk gebabbel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als opgesloten in de mind te voelen wanneer ik “zwijgzaam” ben, terwijl ik zelf elke keer de keuze maak om mij terug te trekken in mijn mind om zo beter uit de bus te komen dan wanneer ik daadwerkelijk participeer in gesprekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het conflict in mijzelf van het mij niet willen ontdoen van het “zwijgzame” personage als een conflict in mijZelf te ervaren, terwijl het zich allemaal afspeelt in mijn mind door het uitspelen van gevoelens/emoties en dit niets te maken heeft met de regie over mijn leven in eigen handen nemen en te zien dat “God” spelen in mijn mind niets met de realiteit van doen heeft en dit conflict in mijn mind alleen dient voor het generen van energieën die mij helpen om verder van mijzelf af te gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het “zwijgzame” personage aan te nemen mijzelf uit de realiteit te plaatsen en zo op non-actief te zetten en mij een vals gevoel van geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit “zwijgzame” personage 1 grote egotrip is om mijzelf te overtuigen hoe goed ik wel niet ben op het gebied van conversatie, terwijl in werkelijkheid ik vrees voor deelname aan gesprekken wanneer ik in dit personage zit en enigszins benauwd wordt hoe langer het duurt voordat ik iets kan zeggen of zal zeggen, wat mij het idee geeft dat ik gevangen zit in mijzelf en er niet meer uit kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo “laag” en “negatief” over mijzelf te denken op het gebied van conversatie dat ik dit “Goddelijke zwijgzame” personage in het leven moest roepen om mij “beter”  en “positiever” te voelen, terwijl dit allemaal om te beginnen al een illusie was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf personages aan te meten om te overleven in mijn zelf gecreëerde wereld en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijn wereld had geschapen in het voordeel van een ieder ik geen personages nodig had gehad, maar simpel had geweten wie ik werkelijk was en wie ik kon zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin zwijgen als een deugd wordt gezien als we kijken naar gezegden zoals “spreken is zilver, zwijgen is goud” en ons niet realiseren dat spreken als 1 en gelijk aan alles nog zilver nog goud is, maar ons de verbintenis toont die wij met alles hier op aarde hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin spreken wordt gezien als het veroveren van je plekje in de maatschappij om zo hoger op de sociale ladder te komen en beter te kunnen overleven dan diegenen die je hebt vertrapt op weg naar boven op de ladder van succes.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin conversatie/discussie/debat vanuit ego, wordt gezien als waardevol en de kwaliteiten van iemand weergeeft, terwijl het ons alleen maar de oneerlijkheid in de mensen toont die aan het woord zijn en waar wij ons leven in handen van zulke mensen leggen door op ze te stemmen in de politieke arena. En ons niet te realiseren dat wanneer wij zwijgen en niet op staan, wij de sponsors zijn van deze nep “Goden” en medeplichtig zijn aan het helpen van de samenleving/wereld naar zijn verdoemenis.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van dit “zwijgzame” personage door te vertrouwen op de adem als mijzelf en die woorden te spreken die in het belang van iedereen zijn, om zo geen conflicten in mijn mind aan te gaan en zo mijzelf te verliezen in polariteiten tussen positieve en negatieve ladingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als “God” neer te zetten in mijn mind en mijzelf zo te zien als de winnaar van de conversatie door achteraf een beter scenario uit te denken dan het in werkelijkheid inhield.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als startpunt te nemen dat ik niets zinnigs te melden heb, maar daadwerkelijk te participeren in een conversatie en zodoende altijd te kunnen spreken vanuit eenheid en gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zwijgen niet te laden met negatieve nog positive gedachten/opinies/gevoelens/emoties en zwijgen te laten bestaan als een moment van bezinning gelijk aan de adem en niet als een personage.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s