Dag 56 van 2555; het adremme personage

dag 56 van 2555; het adremme personageKomend uit een familie waar men altijd een woordje klaar had, leerde ik al vroeg hoe ik rake opmerkingen moest maken. Als tiener zag ik hoe ik in aanzien steeg als ik rake opmerkingen maakte, het rolde er automatisch uit en als ik het een kwetsende opmerking vond dan moest ik moeite doen om hem niet uit mijn mond te laten rollen. Kwetsen van de ander vond ik niet kunnen, alhoewel mijn snedige antwoorden best weleens als kwetsen over zullen zijn gekomen wanneer ik met grote ego’s te maken had. Weerwoord kreeg ik eigenlijk zelden en dat gaf mij als tiener een zekere vorm van “machtig voelen”. Ironie was 1 van de ingrediënten die ik veelvuldig gebruikte.

 

Mijn afgelopen jaren in Italië waar ik de taal niet in die mate beheerste dat ik snedige opmerkingen kon maken, maakte dat mijn lust voor adrem zijn afnam. Daarnaast kent de Italiaan geen ironie, dus dat was tegen dovemans oren of ze keken mij aan met een vraagteken gezicht. Ook in deze periode startte mijn proces en zag ik in dat ironie niet het antwoord was om een betere wereld te creëren. Dus langzaamaan verdween de behoefte aan dit personage, ik hoefde mij niet meer te bewijzen als tiener en ik had geen aansluiting wanneer ik het gebruikte in Italië.

 

De enige momenten waar dit personage nog van zich liet/laat horen is wanneer ik in situaties met mijn familie of mijn partner’s broer ben. Toch is dit nu niet meer iets vanzelfsprekends, maar eerder iets onwennigs dat wel op de automatische piloot draait maar niet meer geolied is. Naar dit soort ego boost verlang ik niet meer, ik win er niets meer bij om dit personage te behouden ik zie nu alleen maar de consequenties die het met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage als de adremme personage nodig heb om iemand te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder te voelen zonder het adremme personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verschuilen achter snedige opmerkingen en zo lekker vingertje kan wijzen en niet naar mijzelf hoef te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie te halen uit het grappig en snedig zijn wanneer ik werd aangemoedigd door mijn “publiek”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als God over mijn creatie te voelen op een golf van energie wanneer ik in deze toestand van het adremme personage verkeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het heerlijk te vinden als mensen dingen zeggen die ik kan gebruiken om grappig te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel directer te zijn binnen mijn adremme personage en meer durf te zeggen dan wanneer ik een andere personage aanneem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die ik genereer met het adremme personage als een soort van ruggesteun te duiden en mij zo zekerder te voelen dan dat ik denk te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij in het publiek alleen staande kan houden als het adremme personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om adremheid als overlevingstactiek te gebruiken als tiener om zo niet gepest te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als cool te willen worden gezien en daarom mijn adremme personage te ontwikkelen en uit te werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen aan het lachen te willen maken als het adremme personage en zo niet terug te hoeven vallen op het zwijgzame saaie personage door gebrek aan praatstof of teveel van mijzelf te moeten laten zien wat ik niet wil prijsgeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het adremme personage te gebruiken uit angst om mijzelf bloot te moeten geven en te geloven dat ik niet zelf in de hand heb waar ik over praat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen als het gaat om het delen van mijzelf met/aan anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mezelf te leren kennen en op voorhand al angst te hebben dat ik eigenlijk een saaie persoon ben met geen enkele speciale kwaliteit om trots op te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om adremheid als iets positiefs te labelen en zwijgzaamheid als negatief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit adrem versus zwijgzaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mate van gelukkig voelen af te meten aan het succes van mijn adremme personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere tieners adremme uitspraken in te fluisteren, zodat zij die uitspraken zouden zeggen in de klas en zij gestraft zouden worden voor wat ik bedacht had, wat ik niet durfde te zeggen uit angst voor straf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het influisteren van adremme uitspraken en zo andere tieners te manipuleren in ruil voor populariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te identificeren met het adremme personage en dat mijn echte Zelf te noemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik dit adremme personage heb ontwikkeld uit angst om mijzelf in het gezicht te moeten kijken en daarom te zien dat ik mijzelf in het gezicht kan kijken en mag zien wie ik werkelijk ben na het strippen van al mijn personages. Ik mag kijken zonder angst te hebben en hoef mij zodanig niet stoer voor te doen, door te kijken kan ik leren van mijzelf en zien dat ik ineffectief heb geleefd wat niet wegneemt dat ik mijzelf kan verbeteren om te leven in het belang van een ieder, zonder het leven in het belachelijke te hoeven trekken. Het leven is waar ik deel vanuit maak en daarom niet iets om te verloochenen door uit angst ontsproten opmerkingen mijn lelijke gezicht aan de wereld te tonen, dat minder cool is dan ik altijd heb gedacht.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik leef in tijden waar de wereld zich als het omgekeerde afspeelt dan ik denk/ervaar. Snedige opmerkingen zijn niet cool, maar laten het verdriet en de angst van mijn wezen zien dat niet instaat is zichzelf diep in de ogen te kijken en alles onder ogen durft te komen wat zich aanbiedt uit de doos van Pandora.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stoer zijn door adremheid om te buigen naar stoer zijn door te staan voor het leven, waarbij ik mijzelf meeneem in de optelsom, waarin ik zelf als de ander een onmisbaar deel ben om tot de oplossing/uitkomst te komen van de optelsom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s