Dag 57 van 2555; het “ik ben een betere ouder” personage

Dag 57 van 2555; de "ik ben een betere ouder" personageHet valt mij na 6 jaar weg te zijn geweest zo op dat de Nederlandse moeder niet echt weet wat te doen met het grote aantal kinderen dat ze heeft/wenste. Elke keer wanneer ik in de stad loop dan hoor ik moeders tegen een koor van 3 tot 4 kinderen roepen dat ze geïrriteerd is, het niet meer leuk vindt of gaat dreigen tot ze erbij neervalt. Dat is het moment waarbij de gedachte “ik kan het beter” als een flits door mijn mind gaat. Vervolgens komt er de back chat die aangeeft in detail waarom deze moeders zulke zuurpruimen zijn of ik start een vergelijkend warenonderzoek in mijn mind met de Italiaanse moeder die niet opvoed totdat ze oma is. Het resultaat is dat ik fysiek zwaar verder loop na zo’n observatie en mijzelf afvraag waar dat heen moet als we zo met onze kinderen omgaan en vervolgens ben ik blij dat ik nu dat soort problemen niet face als moeder en mij dus door vergelijking opkrik aan de onmacht/ellende van een ander. Dit gedrag van mij is niet echt acceptabel en komt niet voort uit de realiteit maar uit gevoelens/emoties/angsten die gefabriceerd zijn in mijn mind met mijn eigen goedkeuring.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te oordelen als slechte ouder en mijzelf buitenschot te houden binnen deze vergelijking, maar de ander te vergelijken met het ideaalbeeld dat ik heb van een goede ouder in mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag gezien te willen worden als goede ouder om me zo beter te voelen dan ik in werkelijkheid doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer ik als goede ouder wordt geroemd, omdat ik vind dat ik niet voldoe aan dat label.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen en niet weten hoe het aan te pakken, als iets slechts te beoordelen in een ander, terwijl ik niet beter ben dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een andere moeder zwart te maken met mijn back chat om zo mijzelf beter uit de bus te laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van 3 of meer kinderen te zien als onverantwoordelijk gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te oordelen om het geven van een slechte opvoeding, terwijl ik niet weet of mijn opvoeding de tand des tijds doorstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter kan opvoeden terwijl ik niet in de schoenen van de ander sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de consequenties die andere ouders generen, terwijl ik weet dat ook ik als ouder consequenties genereer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onacceptabel te vinden dat ouders dreigen/chanteren terwijl ik in het verleden dat vast en zeker ook gedaan zal hebben en dus meer een schuldgevoel ervaar dat gecamoufleerd moet worden met gevoelens van beter zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind mij een beter ouder te voelen maar niet kijk wat ik in de praktijk zelf waard ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als ouder af te rekenen op het gedrag dat ze vertonen terwijl ik weet dat het mij ook heel wat tijd heeft gekost om enigszins richting te geven aan mijzelf als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn als ik andere ouders met jengelende kinderen te zien, wetende dat ik niet meer in die fase zit van kleine kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer een kind huilt meteen denk dat er slecht wordt opgevoed, terwijl ik zelf een dochter heb die heel lang om van alles en nog wat gehuild heeft wat niet altijd direct te maken had met opvoeding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om als goede ouder uit de bus te komen om zo mijn gevoel van falen en schuldgevoel naar de opvoeding die ik mijn kinderen heb gegeven niet onder ogen hoef te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvoeding en de beelden die ik zie van de opvoedingsresultaten van een ander niet meteen met de grond gelijk te maken, maar te relativeren en te snappen waar het mis ging en naar binnen te kijken waar ik mis ging om zo door de ander te leren van mijn fouten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zien dat het zien van slechte opvoedpraktijken zaken bij mij triggeren en de angst doet aanwakkeren dat ik gefaald heb als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik beter uitgerust ben om kinderen op te voeden dan ouders die niet in proces zijn, terwijl iedereen in proces zit en iedereen zijn/haar proces loopt op zijn/haar eigen tempo.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te streven om de beste moeder van de wereld te zijn maar een mens te zijn die beslissingen in het belang van een ieder kan nemen en daardoor niet alleen voor mijn kinderen wat kan betekenen maar voor een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een voorbeeld te zijn voor andere ouders, daar waar ik al door bepaalde punten ben heengegaan in de opvoeding en zodanig een voorbeeld in kan zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als ouder niet meer te vergelijken in mijn mind, wat tot niets leidt dan consequenties, maar in plaats daarvan in gesprek te gaan met anderen over opvoeding en zo ervaringen te kunnen uitwisselen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s