Dag 58 van 2555; het “ik word gek van buurgeluiden” personage

Dag 58 van 2555; het "ik word gek van buurgeluiden" personageDoor de jaren heen heb ik naast een x aantal lawaaierige buren gewoond. Het laatste huis in Italië was een vrijstaande villa, dus direct geluid van de buren binnen had ik niet. De jankende en gillende bovenbuur kinderen vond ik wel wat minder, maar bracht mij niet meer in die staat/bezetenheid als wanneer het geluid direct in mijn huis doordringt. Nu terug in Nederland wetende dat ik in  een een rijtjeshuis setting terecht kwam, had ik mijzelf voorgenomen om het storen aan buurgeluiden niet meer aan te gaan en gewoon geluid, geluid te laten zijn als het niet om echte overlast gaat.

 

Vanmorgen zat ik heerlijk rustig achter mijn computer te werken en plots begon het trommelgeroffel. Iemand in het gezin naast mij bespeelt van die Afrikaanse drums met de handen. Ik moet zeggen er wordt goed gespeeld, maar het is net of iemand naast je in jouw kamer begint te trommelen. Terwijl ik in gedachten verzonk over hoe trots ik op mijzelf ben dat ik hier geen punt meer van maak en mij niet stoor aan deze geluiden, moest ik toch toegeven dat het innerlijke gesprek dat ik hierover met mijzelf had toch een rode vlag was. Wanneer trommelgeluid slechts geluid is dat je hoort/waarneemt/ervaart en je vervolgens weer verder gaat met wat je aan het doen was, dat zou normaal gedrag zijn. Ik hoorde de eerste roffel en dacht: ” oh de trommeltjes weer” en gaf daarmee mijn “ik word gek van buurgeluiden” personage aandacht. Het “positieve” innerlijk gesprek wat daarop volgde met mijzelf was een back chat die moest verdoezelen dat het een back chat was, dus stopte ik het en besloot hierover te schrijven in mijn blog. Klaarblijkelijk zijn er nog punten die ik nog niet heb aangepakt dus neem ik dit personage nog eens onder de loep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geluid binnen mijn woonomgeving niet geluid te laten zijn maar in te moeten delen in irritant/vervelend of mooi/welkom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bekommeren over herhalend geluid dat ik bestempel als irritant/vervelend terwijl dat vaak op momenten is dat ik zaken zou gaan aanpakken die met het begrijpen/herontdekken/onder de loep nemen van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritant/vervelend gelabeld geluid als welkome afleider te gebruiken om zo niet aan mijzelf te hoeven werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het irritante/vervelende ervaren geluid te gebruiken om te “loopen” in mijn mind en deze mind loop te gebruiken om geen vooruitgang en verandering in werking te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en vooruitgang diep van binnen, uit angst voor het onbekende en zo het irritante/vervelende geluid te gebruiken als afleiding en mij een reden te geven om als slachtoffer uit de situatie te komen die medelijden behoort te krijgen terwijl ik eigenlijk een schop onder mijn kont zou verdienen voor het niet onder ogen zien van mijn eigen zaken/issues.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om innerlijke gesprekken te hebben die overduidelijk een afleiding zijn van mijzelf en dat wat er werkelijk toe doet in de wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat dit “ik word gek van buurgeluiden” personage vanzelf weggaat en geen bezetenheid bestempel als het hebben aangepakt en opgelost hebben van een personage, terwijl het zich aan het wortelen is in mijn persoonlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te snel te juichen over mogelijke vooruitgang terwijl ik via de achterdeur het personage binnenlaat zodat ik alles weer van voren af aan opnieuw beleef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind anderen zwart te maken over het geluid dat zij produceren door de muren heen, zodat ik het slachtoffer kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om harde geluiden te labelen als naar/vervelend/irritant.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al kijkende naar de fanfare die langskwam mij misselijk te voelen als de man van de grote trommel op zijn trommel sloeg. Dit geluid vibreerde helemaal door mij heen wat mij achterliet met een gevoel van misselijkheid en angst bij volgende keren om dit nare gevoel weer te moeten ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het harde drum geluid als herinnering overal terug te zien/horen en mijzelf dan vervolgens ellendig te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind een fysieke ervaring van geluid/trilling dat door mijn lijf ging niet te kunnen duiden en de fysieke consequentie in de vorm van misselijkheid te koppelen aan angst en daarmee te labelen als een nare staat van zijn, die een blauwdruk werd voor de rest van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor 70% uit water besta en water de vaste vorm van geluid is, dus ik besta uit geluid en met het vrezen van harde geluiden, vrees ik dus de harde kant in/van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “hard” te laden met emoties en gevoelens, totdat het een negatief geladen woord werd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als negatief te bestempelen wanneer ik in mijn ogen “hard” gedrag vertoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn volgende blog mijn zachte personage onder de loep te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geluid, geluid te laten zijn zonder het te laden in negatieve/positieve zin.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik geluid ben en daardoor mij niet kan separeren van geluid, maar mijzelf als geluid onder ogen zal moeten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik een rode vlag moment heb omtrent harde buurgeluiden, deze ervaring terug te brengen naar Zelf door mij terug te brengen d.m.v. mijn adem in de realiteit.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s