Dag 61 van 2555; het ” ik vind nooit een baan” personage

Dag 61 van 2555; het " ik vind nooit een baan" personage Gisteren en vandaag heb ik eens mijn licht opgestoken on-line om te zien wat er bij mij in de plaats zoal aan banen vrij is. Best veel banen, maar het lijkt wel of ik nergens in pas. Ik ben medisch/school maatschappelijk werker maar ben daar inmiddels al 16 jaar uit, dus ik ben geen medisch/school maatschappelijk werkster meer volgens mijn beroepsgroep. Daarnaast ben ik zelfstandige geweest de afgelopen 12 jaar, in Nederland en in Italië. Als binnenhuisarchitecte en kleermaakster/stoffen cadeauartikelen designer en maker. Tja vindt daar nou maar eens werk in.

 

Na meerdere pagina’s te hebben bekeken, kwam er een zwaar gevoel over mij heen en zag ik mij in allerlei baantjes, die leuk zijn als zomerbaan wanneer je student bent, terecht komen. Gevolgd door natuurlijk de nodige back chat, zoals: wat kun jij nu eigenlijk, je kan niets beters dan lullige baantjes krijgen, je kan wel een HBO denkniveau hebben maar wie wil jou nu. Enfin, maar even diep adem gehaald en besloten dat ik de komende dagen bij wat uitzendbureaus zal informeren naar passend werk om te zien hoe hopeloos mijn case is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gedachten te volgen tot aan de back chat en niet mijzelf te stoppen toen het zware gevoel over mij heen kwam wat een duidelijk signaal was voor het instappen in dit personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere neer te zetten als het aankomt op mijn inzetbaarheid op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor te houden dat ik realistisch ben en niet een doemdenker als aankomt op mijn kansen op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen werken in een baan ver onder mijn kunnen voor een paar lullige centen terwijl er zoveel andere zaken ook gedaan moeten worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen van niet passend werk dat ik door de jaren heen gedaan heb als angstbeeld voor mijn toekomst te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in allerlei bochten te wringen om te zien of ik toch niet vanuit huis iets kan doen, zodat ik alles wat ik belangrijk vind in het leven kan blijven combineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ervaren dat ik het zoeken naar werk niet in het moment kan doen zonder mijzelf te irriteren met herinneringen of doemscenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik niet wil werken onder niet aantrekkelijke omstandigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat een baan die ik niet ambieer mij tegen gaat staan en zich tegen mij zal keren om zodoende elke keer met lood in de schoenen naar mijn werk te moeten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werken in de meeste banen als vrij nutteloos te zien, als een soort van werkverschaffing dan dat het werkelijk een steentje bij draagt aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als enige motivatie voor het werken in een baan het ondersteunen van mijn partner, die nu de broodwinner is, in het binnen brengen van voldoende financiële middelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij een buitenaards wezen te voelen nu ik wil terugkeren op de Nederlandse arbeidsmarkt na velen jaren eruit te zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doen van een studie om beter op de arbeidsmarkt inzetbaar te zijn als appetijtelijker te zien dan het vinden van het eerste de beste baantje, terwijl het baantje mijn partner ondersteunt en een studie alleen maar geld vraagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voorop te stellen en niet te willen kijken naar het geheel als familiesysteem uit angst om ongelukkig te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in ongelukkigheid als iets dat van buitenaf mij overkomt en niet iets dat ik zelf accepteer en toesta om zo niet te hoeven ervaren wie ik ben in mijn leven en in mijn baan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet uitdagend en geestdodend werk moet gaan verrichten en zo mijzelf zal verliezen in een storm van emoties en gevoelens en mij zal opsluiten in de mind om de dagen door te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk als iets opgelegd te zien dat ik tegen mijn wil moet doen om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als benauwend te ervaren om iets opgelegd te krijgen waarbij ik mij als mindere moet opstellen om genoeg financiële middelen te hebben om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik verdwijn en opga in het niets van de nevelen van het zijn, wanneer ik mij laat dwingen en als mindere moet opstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de regie over mijn eigen leven in handen te hebben maar mijn ego de vrije loop te laten die bang is te worden ingeperkt en zijn vrijheid zal verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijn vrijheid te zullen verliezen na jaren lange “vrijheid”, gedefinieerd door de mind, te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als 1 en gelijk aan mijn ego mijn vrijheid niet te willen inwisselen voor een slavenbaan, waarin ik mij tegelijkertijd schuldig voel dat ik zodoende dus geen financieel steentje kan bijdragen bij mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk niet als iets praktisch te kunnen beschouwen dat binnen onze samenleving de enige manier is om je kop boven water te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet op voorhand te dwarsbomen als het gaat om het vinden van een baan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om werk te nemen voor wat het is en daarna altijd kan zoeken voor verbetering of bij/omscholing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te laten verleiden om het ” ik vind nooit een baan” personage aan te nemen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s