Dag 67 of 2555; het “geïrriteerd zijn door andermans gedrag” personage

Dag 67 of 2555; het "geïrriteerd zijn door andermans gedrag" personageVandaag wandelde ik met mijn ouders over een voetgangerspad naar een zandverstuiving in Noord-Brabant. Alpratende liepen wij over het pad toen er een fietsbel achter ons klonk die ons waarschuwde aan de kant te gaan, mijn vader reageerde verbolgen op de fietsers die ons passeerden. Na de fietsers volgde er eenbrommer en nog een 4-tal fietsers. Het voetpad had om de 3 meter een bord met voetbad, kleine bordjes met verboden te fietsenen een echt fietspad dat paralel aan het voetpad liep, dus de boodschap zou duidelijk moeten zijn. Mijn vader begon zich steeds meer te irriteren en eerst tegen ons zijn back chat te ventileren totdat hij fietsers ging naroepen dat ze fout bezig waren. Ik probeerde hem te confronteren met het feit dat hij zo reageerde om een reden, maar deze boodschap kwam niet aan en de irritatie ging over in boosheid.

 

Ik keek in mijzelf om te zien of ik mij in zijn schoenen kon verplaatsen en of ik een dergelijk voorval kon terug halen uit mijn eigen leven. En ja er zat een herinnering die die dezelfde lading en origine had.

 

Al zittend op mijn balkon in Italië keek ik neer op de begane grond waar op het plein een kinderverjaardag voor het jongerencentrum werd gevierd. De kinderen liepen rond te rennen en te schreeuwen, cadeaus werden bij aankomst direct gegeven, het papier werd er wild vanaf gescheurd en van zich af gegooid. Vervolgens werd dit papier opgepakt door andere kinderen en in de bosjes gegooid, wat voor mij van bovenaf zeer zichtbaar was. In dat moment had ik diezelfde verbolgenheid die ik ook bij mijn vader zag vandaag. Ik kon er niet bij dat om geen reden papier zomaar in de bosjes verdween en deze kinderen klaarblijkelijk niet waren opgevoed om zodoende het papier in een prullenmand te gooien. Iets irriteerde mij mateloos, iets confronteerde mij met mijzelf, maar ik wilde niet naar binnen kijken om te zien wat het was. Ik bleef steken in het niet weten waarom mij dit zo raakte en ik raakte er niet over uitgepraat tegen mijn partner die ook op het balkon zat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van schreeuwende en rond rennende Italiaanse kinderen een scala van herinneringen open te trekken die ik als negatief had gearchiveerd en mij nu mijn hoofd doen schudden in afkeuring van het losbandige gedrag van het Italiaanse kind dat ik als slecht opgevoed label en iets waar ik mij van distantieer als Nederlandse.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het open scheuren van cadeaus als hebberig en onbehouwen te labelen door mijn eigen socialisatie en opvoeding, zonder daar zelf een echt idee over te hebben gevormd en zodoende mijn programmering klakkeloos  op te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze kinderen zonder dat ik ze ken te zien als slecht opgevoede kinderen die, mijn rust op mijn balkonnetje komen verstoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het papier in de bosjes gooien als een daad van onverschilligheid door slechte opvoeding te beschouwen en mij als opvoeder op de borst te kunnen slaan dat mijn kinderen niet zo onverschillig zijn als het gaat om milieu en vervuiling op kleine schaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waar de wereld heen moet wanneer jonge kinderen nog geen papier in een prullenbak kunnen gooien en moedwillig het rondstrooien en troep maken, terwijl ik mij in dat moment separeer van het feit dat ik net zoveel aandeel heb in het “waar moet de wereld heen gaan” als ik/wij dit gedrag vertonen en tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan het troep maken en onverantwoordelijk omgaan met spullen, terwijl ik weet hoe ik strijd met mijn eigen kinderen om het besef van netjes omgaan met je spullen en geen troep maken op plekken waar we met z’n allen moeten leven en dit zodoende geen happy moment is om aan herinnerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie naar anderen te hebben over zaken die ik binnenshuis zelf ook niet op orde heb met mijn eigen kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan slechte opvoeding terwijl ik zelf onzeker ben over de opvoeding die ik mijn kinderen geef en vrees dat ik het niet goed doe en met hun levens fuck.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn back chat de kinderen onopgevoed en vervuilers te noemen en mij niet te realiseren dat zij naar alle waarschijnlijkheid nooit een goed voorbeeld hebben gehad om te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze kinderen als verdorven en mislukt te beschouwen in mijn back chat en niet te realiseren dat dit maar een facet is van deze kinderen terwijl ik hen oordeel als een geheel, als vervuilers,  in het licht van dit voorval.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn irritatie een uiting is van een reactie in mijzelf en een schrikbeeld van mijzelf als slechte opvoeder dat ik het liefst niet onder ogen zie en daardoor mijzelf limiteer en niet de kans geef om te onderzoeken of het gegrond is dat ik een slechte opvoeder ben of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op te vreten van binnen door  1 en gelijk met de irritatie te zijn en te worden en niet meer instaat te zijn in dat moment om gezond verstand op de situatie los te laten en het te zien voor wat het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie in mij of in anderen als een alarm te zien voor het mij afsluiten van de werkelijkheid en mij alleen nog maar bezig te houden met de irritatie om zo niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet geconfronteerd te willen worden met het feit dat ik mogelijk een slechte opvoeder ben en vrees voor mijn imago naar de buitenwereld toe dat ik zo positief mogelijk wil houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze vorm van irritatie als een trigger point te zien en een manier om te kunnen groeien door naar mijzelf te kijken en te leren van mijzelf in plaats van dicht te slaan en niet te willen zien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in een punt van irritatie uit angst voor het onbekende en uit angst voor verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook de irritatie van anderen te gebruiken om naar binnen te kijken en te zien of ik mij in hun schoenen kan verplaatsen en kan leren van hun ervaringen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s