Dag 63 van 2555; het “gestructureerde” personage versus het “chaotische” personage

Dag 63 van 2555; het "gestructureerde" personage versus het "chaotische" personage  Het gestructureerde personage als mij, heeft alles onder controle en laat de zaken op rolletjes lopen zodat de dag zo effectief verlopen kan. Terwijl het chaotische personage als mij dingen vergeet en schema’s en tijdschema’s totaal in de soep kan laten lopen. In principe is mijn gestructureerde personage de dominante van de twee en het chaotische meer de consequentie van het niet aannemen van het gestructureerde personage. Beide personages maken deel uit van een polariteit waarbij ik als een magneet naar de gestructureerde kant gezogen wordt omdat ik die positief heb geladen. Er valt meer positieve energie te halen uit het gestructureerde personage dan het chaotische, het chaotische personage geeft negatieve energieën af als machteloosheid, falen, niet goed kunnen functioneren.

 

Vandaag moest ik 2 keer naar dezelfde winkel om boodschappen te doen, simpel en alleen omdat ik warrig en chaotisch was en niet in het hier en nu. Dat was dus duidelijk mijn chaotische personage. Onmiddellijk voelde ik mij niet op mijn plek, onwennig, nog niet overweg kunnend met mijn nieuwe woonsituatie, als heerlijke excuses om te zijn wie ik was in dat moment. Een interesante vraag is natuurlijk waarom ik in dit chaotische personage verval wanneer ik claim dat ik mij als een vis in het water voel binnen mijn gestructureerde personage? Eigenlijk heel simpel gezien binnen een polariteit. Ik ben gestructureerd omdat ik bang ben dat anders alles een janboel wordt als mijn ware aard aan het licht komt. Dus ik geloof dat ik in werkelijkheid chaotisch ben, maar aangezien beide personage niet zijn wie ik werkelijk ben heb ik niet altijd de energie en kracht om deze maskers op te houden, en zal zolang ik meedoe in deze polariteit, 1 van de 2 personages het roer overnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vereenzelvigen met en als personages zoals het gestructureerde en het chaotische personage alsof ik dat werkelijk ben wetende dat mijn echte zelf niet bestaat uit verschillende personage die allemaal hun eigen energetische agenda hebben, wat zou inhouden dat ik zou bestaan in en als eigenbelang en niet in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te identificeren met en als het gestructureerde personage, terwijl dat geen expressie is van mij als mijn echte zelf, maar een personage dat handelt uit angst om zo zijn dekmantel niet te verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gestructureerd zijn te labelen als positief en als een waardig streven te zien in het leven, mij niet realiserend dat dit een krampachtige wijze is om mij en mijzelf als mijn leven onder controle te houden en niet compleet gek te worden van mijzelf en de wereld als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chaotisch te labelen als negatief en het erg te vinden om zo gezien te worden of mijzelf zo te ervaren, en mij niet te  realiseren dat de chaos een weerspiegeling is van mijn innerlijke wereld, de mind, en een reflectie van de wereld om mij heen waar wij geaccepteerde chaos ons als kippen zonder kop doet voortbewegen. Pas wanneer ik als een kompas voor mijzelf ben en begrijp welke richting ik uit moet kan ik richting geven aan mijzelf als andere deeltjes die net als mij in complete chaos leefde/leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deel te nemen aan deze polarisatie van gestructureerd versus chaotisch terwijl ik kan zien en kan ervaren hoe ik van pool naar pool getrokken word en ik kan zien dat mijn deelname niets anders dan consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie te halen uit personages en mij zo een beter persoon te voelen, terwijl dit voelen alleen maar in mijn hoofd zich afspeelt en dus niet echt kan zijn als er geen daadwerkelijke verbetering in mij als mens plaats vindt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever gezien te willen worden als gestructureerd en iemand die haar zaakjes op orde heeft en voor het gemak vergeet dat het een chaos in mijn hoofd is met back chat, angsten en vergelijkingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het leven te gaan als een gestructureerde stapel ongestructureerde blaadjes en mij te ervaren als stabiel en de dirigent van mijn leven, terwijl binnen de structuur chaos heerst en ik vrees voor het niet in stand houden van de structuur en deze chaos zal doorbreken en woekeren als onkruid dat nooit vergaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik personages als de gestructureerde nodig heb om mijzelf aan te sturen en staande te houden in het leven dat ik voor mijzelf creëerde. Waarin ik mij niet realiseerde dat ik mijn eigen richtlijn in het leven ben en niets anders dan dat nodig heb om richting aan mijn leven te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te ontdoen van het gestructureerde en het chaotische personage als zijnde 1 en hetzelfde in de kern, omdat ik het niet nodig heb om mijn eigen richtlijn in het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer in een beter daglicht te stellen door aangemeten personages, zonder echt te hebben gewerkt aan het verbeteren van mijzelf in en als mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij van personages te ontdekken wie ik ben en vrij van angst door het ontdoen van personages om zo verandering in en als mij te omarmen.

Advertenties

Dag 62 van 2555; het “ik zie er tegenop” personage

Dag 62 van 2555; het  "ik zie er tegenop" personageGisteren kwam ik uiteindelijk tot de conclusie in mijn blog dat ik mij aangetast voelde in mijn vrijheid wanneer ik weer een baan onder een baas zou nemen. Nu is dat een idee in mijn hoofd en moet ik mij afvragen wat die zogeheten vrijheid die ik nu dan wel heb waard is en hoe echt die is. Ik nam mij voor om eens te kijken bij uitzendbureaus wat mijn echte kansen op de arbeidsmarkt zijn, zodat ook dat niet een idee in mijn hoofd zou worden.

Dus vanmorgen stond ik bij Randstad en men vroeg mij op een bepaald moment naar mijn CV en een zwaar gevoel nam bijna ongemerkt meester van mij. Ik voelde mij enigszins schuldig om zo onvoorbereid bij hen voor bemiddeling aan te kloppen en een deuk in mijn perfect zijn natuurlijk wat resulteerde in een deuk in mijn ego. Enfin het maakte het allemaal zwaar en moeilijk, terwijl het gesprek licht en aangenaam was en mij enigszins perspectief bood. Ik kreeg een e-mail adres om mijn CV naar toe te sturen en ging weer naar huis.

Het zware gevoel kwam voort uit het er tegenop zien om die CV in elkaar te knutselen waar alle jaartallen moeten kloppen en alle relevante zaken in staan. Een blokkade van, ik wil misschien niet werken als dat mijn vrijheid kost, samen met hoe fiets ik een CV in elkaar gaven mij lood in mijn schoenen. Na dit even te hebben aangekeken besloot ik een eind aan dat zware gevoel te maken, het was allemaal gebaseerd op opinies en ideeën in mijn hoofd die absoluut niet aan mijn fysieke werkelijkheid waren getoetst. Dus even letten op mijn ademhaling en wat gas terug. Na 5 minuten zoeken op internet vond ik een passende template voor mijn CV en begon ik hem in te vullen. Het was eigenlijk zo gepiept, met de rekenmachine bij de hand heb ik nog wat jaartallen zitten doorrekenen of het allemaal klopte. Als extra check mailde ik de CV aan mijn partner om er even naar te kijken om zo de laatste puntjes op de i te zetten.

Dus mijn “ik zie er tegenop” personage wordt geboren vanuit een blokkade die probeert het ertegenop zien instant te houden om zo niet dieper te hoeven graven naar de werkelijke redenen achter de redenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord CV  het beeld van ingevulde paperassen voor ogen te krijgen en een zwaar gevoel te ervaren dat mij in en als dat moment doet besluiten dat het realiseren van een CV moeilijk en zwaar is en iets is dat ik op de lange baan ga schuiven, enkel en alleen gebaseerd op de angst dat het schrijven van een CV verandering teweeg zou kunnen brengen en mij in het onbekende doet belanden in en als het gevoel van onmacht en geen controle meer te hebben over mijn eigen situatie. Terwijl ik de controle als zelfverantwoordelijkheid al had weggeven op het moment dat ik de gedachte aan paperassen toe liet als mij als de angst voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zware gevoel als mij te laten aanduren totdat het back chat genereerde die zei dat ik beter niet een CV kon schrijven, met als achter liggend gevoel dat ik dan mijn vrijheid zal kwijtraken. Wat tweestrijd in en als mijzelf in mij veroorzaakte waarbij ik mij aan de ene kant schuldig voelde om een mogelijke kans op geld verdienen te laten schieten en aan de andere kant niet te willen betalen met mijn vrijheid. Mij niet realiserend dat mijn keuzes gebaseerd waren op geld verdienen en geld kwijtraken en zodoende egoïsme en hebzucht in en als mij aanwakkerden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de uiteindelijke keuze om een baan te willen hebben te baseren op consumentisme, waarbij ik mij overtuig om een baan te nemen door te denken aan alle dingen die ik kan kopen als ik meer geld heb en dat als ik geen CV schrijf en geen baan zoek ik altijd zal blijven kampen met geld problemen. Waarbij ik mij niet realiseer dat ik mijzelf manipuleer door mijn socialisatie en opinies over het hebben van geld en het nemen van een baan niet meer een zuivere keuze is in het belang van een ieder, maar iets waarbij mijn behoefte aan het hebben van dingen en het kunnen doen van dingen als belangrijker in het leven worden gemaakt en daardoor het willen hebben mij laat zien dat ik een slaaf ben van het consumenten systeem en ik die vrijheid die ik zonder baan denk te hebben uiteindelijk helemaal niet heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen om geen CV te willen schrijven en direct bang te zijn voor gezichtsverlies en om gezien te worden als lui, wat mijn onderliggende oordeel over mijzelf is als het gaat over het feit dat ik liever niet werk onder een baas om zo mijn vrijheid niet te verliezen. Ik zie mijzelf als lui maar kleed dat aan met al de dingen die ik doe op een dag, terwijl ik het oordeel dat ik heb over mijzelf laat aanblijven en wegdruk. Luie mensen zijn niet waardig om te werken en kunnen nooit die perfectie halen in hun werk en zullen dus mislukken, wat de angst in mij aanwakkert om te mislukken alvorens te beginnen met een baan laat staan het schrijven van een CV.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om opinies over banen en CV’s te hebben die ik niet getoetst heb aan mijn fysieke werkelijkheid en doorslaggevend te laten zijn in mijn keuzevorming om zodoende niet open te willen staan voor de consequenties die dat met zich meebrengt en het leven te beschouwen als 1 en gelijk aan 1 nano seconde waarin ik dingen wil en daardoor mijzelf 1 en gelijk stel aan hebzucht en consumentisme en dat vervolgens verwordt in een soort van kinderlijke blijdschap waarbij de kinderhand snel gevuld is en ik dus genoegen neem met weinig en concessies doe, terwijl ik alles kan hebben in zelfoprechtheid en mij compromitteer voor 1 nano seconde van hebben en willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door positieve en negatieve gevoelens en het schrijven van een CV te labelen als een negatieve taak, door het hebben van een baan en niet meer ten allen tijden te kunnen doen wat ik wil te koppelen aan het schrijven van een CV. Waardoor ik mij limiteer en naar beneden haal en niet het beste uit mijzelf haal en niet het meeste potentieel uit mijn leven haal, waarin ik mij niet realiseer dat alles in onze huidige wereld is gebaseerd op het hebben van geld en geld een vrijbrief naar vrijheden hebben is. Dus mijzelf afzetten tegen het huidige stelsel is mij distantiëren van het systeem als mij, wat ik op vele wijzen al uitgeprobeerd heb en ondervonden heb dat het systeem mij eruit gooit als ik niet volgens de spelregels speel en een volwaardige speler wil blijven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering te begrijpen en te zien dat het de angst voor het onbekende is en het geloven in mijn preprogrammering dat verandering niet mogelijk is en dat verandering het einde van mij als systeem en als deel van het systeem is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het moment als de gedachte opkomt en blokkades aankondigt, in mijzelf te kijken en te begrijpen waardoor ik mij blokkeer en in het moment zacht of hardop zelfvergeving te doen om de blokkade als mij in en als het moment op te lossen om zo verandering toe te laten, te omarmen en niet als levensbedreigend te zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te dirigeren op basis van opinies en meningen die niet getoetst zijn aan de fysieke werkelijkheid, maar in plaats daarvan dat wat hier is in het moment te gebruiken om te zien hoe ik mij het beste kan veranderen/verbeteren in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uit het “ik zie er tegenop” personage te stappen zodra ik irreële gedachtes zie opkomen in mijn mind en blokkades/tegenwerking ervaar voor dat wat in het belang van een ieder is, maar ik niet wil zien vanuit een startpunt van egoïsme.

Dag 61 van 2555; het ” ik vind nooit een baan” personage

Dag 61 van 2555; het " ik vind nooit een baan" personage Gisteren en vandaag heb ik eens mijn licht opgestoken on-line om te zien wat er bij mij in de plaats zoal aan banen vrij is. Best veel banen, maar het lijkt wel of ik nergens in pas. Ik ben medisch/school maatschappelijk werker maar ben daar inmiddels al 16 jaar uit, dus ik ben geen medisch/school maatschappelijk werkster meer volgens mijn beroepsgroep. Daarnaast ben ik zelfstandige geweest de afgelopen 12 jaar, in Nederland en in Italië. Als binnenhuisarchitecte en kleermaakster/stoffen cadeauartikelen designer en maker. Tja vindt daar nou maar eens werk in.

 

Na meerdere pagina’s te hebben bekeken, kwam er een zwaar gevoel over mij heen en zag ik mij in allerlei baantjes, die leuk zijn als zomerbaan wanneer je student bent, terecht komen. Gevolgd door natuurlijk de nodige back chat, zoals: wat kun jij nu eigenlijk, je kan niets beters dan lullige baantjes krijgen, je kan wel een HBO denkniveau hebben maar wie wil jou nu. Enfin, maar even diep adem gehaald en besloten dat ik de komende dagen bij wat uitzendbureaus zal informeren naar passend werk om te zien hoe hopeloos mijn case is of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gedachten te volgen tot aan de back chat en niet mijzelf te stoppen toen het zware gevoel over mij heen kwam wat een duidelijk signaal was voor het instappen in dit personage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere neer te zetten als het aankomt op mijn inzetbaarheid op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor te houden dat ik realistisch ben en niet een doemdenker als aankomt op mijn kansen op de arbeidsmarkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen werken in een baan ver onder mijn kunnen voor een paar lullige centen terwijl er zoveel andere zaken ook gedaan moeten worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om herinneringen van niet passend werk dat ik door de jaren heen gedaan heb als angstbeeld voor mijn toekomst te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in allerlei bochten te wringen om te zien of ik toch niet vanuit huis iets kan doen, zodat ik alles wat ik belangrijk vind in het leven kan blijven combineren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ervaren dat ik het zoeken naar werk niet in het moment kan doen zonder mijzelf te irriteren met herinneringen of doemscenario’s.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik niet wil werken onder niet aantrekkelijke omstandigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat een baan die ik niet ambieer mij tegen gaat staan en zich tegen mij zal keren om zodoende elke keer met lood in de schoenen naar mijn werk te moeten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het werken in de meeste banen als vrij nutteloos te zien, als een soort van werkverschaffing dan dat het werkelijk een steentje bij draagt aan de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als enige motivatie voor het werken in een baan het ondersteunen van mijn partner, die nu de broodwinner is, in het binnen brengen van voldoende financiële middelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij een buitenaards wezen te voelen nu ik wil terugkeren op de Nederlandse arbeidsmarkt na velen jaren eruit te zijn geweest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doen van een studie om beter op de arbeidsmarkt inzetbaar te zijn als appetijtelijker te zien dan het vinden van het eerste de beste baantje, terwijl het baantje mijn partner ondersteunt en een studie alleen maar geld vraagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voorop te stellen en niet te willen kijken naar het geheel als familiesysteem uit angst om ongelukkig te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in ongelukkigheid als iets dat van buitenaf mij overkomt en niet iets dat ik zelf accepteer en toesta om zo niet te hoeven ervaren wie ik ben in mijn leven en in mijn baan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet uitdagend en geestdodend werk moet gaan verrichten en zo mijzelf zal verliezen in een storm van emoties en gevoelens en mij zal opsluiten in de mind om de dagen door te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk als iets opgelegd te zien dat ik tegen mijn wil moet doen om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als benauwend te ervaren om iets opgelegd te krijgen waarbij ik mij als mindere moet opstellen om genoeg financiële middelen te hebben om te overleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik verdwijn en opga in het niets van de nevelen van het zijn, wanneer ik mij laat dwingen en als mindere moet opstellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de regie over mijn eigen leven in handen te hebben maar mijn ego de vrije loop te laten die bang is te worden ingeperkt en zijn vrijheid zal verliezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijn vrijheid te zullen verliezen na jaren lange “vrijheid”, gedefinieerd door de mind, te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als 1 en gelijk aan mijn ego mijn vrijheid niet te willen inwisselen voor een slavenbaan, waarin ik mij tegelijkertijd schuldig voel dat ik zodoende dus geen financieel steentje kan bijdragen bij mijn partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om werk niet als iets praktisch te kunnen beschouwen dat binnen onze samenleving de enige manier is om je kop boven water te houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet op voorhand te dwarsbomen als het gaat om het vinden van een baan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om werk te nemen voor wat het is en daarna altijd kan zoeken voor verbetering of bij/omscholing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te laten verleiden om het ” ik vind nooit een baan” personage aan te nemen.

 

Dag 60 van 2555; het “als dat financieel maar goed gaat” personage

Dag 60 van 2555; het "als dat financieel maar goed gaat" personage Vanavond werd er aangebeld door een man die zich niet voorstelde en zei dat hij een briefje had. Hij opende een envelope haalde een stapeltje aanéén geniete papieren eruit. Hij wees er wat op en zei dat ik een schuld bij de ABN-Amro had. Ik vertelde hem dat ik geen ABN-Amro rekening heb en vroeg hem of dit een gedateerd verhaal was. Nee, zei hij dit is recent. Ik snapte er niets van en haalde mijn partner erbij, maar het zat mij niet lekker. Uiteindelijk bleek dat de ABN-Amro ons dagvaard vanwege een openstaand bedrag op een opgeheven bankrekening nummer. Dit bankrekening nummer hebben we vrij kort na onze emigratie naar Italië opgeheven, niet in de wetenschap dat er een tekort opstond. Over al die jaren heen is er rente voor rood staan bijgekomen en nu ook gerechtsdeurwaarder kosten. De ABN-Amro zou ons meerdere brieven hierover hebben gestuurd, maar wij hebben er nooit 1 mogen ontvangen. Adreswijzigingen hebben wij hen gestuurd zolang wij nog een bankrekening nummer bij hen hadden, daarna logischer wijs niet meer. Maar als een goede bank betuigt hebben ze ons na een maand in Nederland te wonen toch gevonden. We gaan ervan uit dat het nog niet verjaart is, anders zouden zij er niet zoveel energie in steken, maar we zullen het uitzoeken. We werden door de man verwezen naar een advocaten bureau om ons verhaal te doen en hulp te zoeken. De vraag is of wij het een zaak willen laten worden en proceskosten ook nog eens te moeten betalen naast advocaatkosten. Wat een luttel bedrag waarschijnlijk is geweest dat openstond, is met woekerrente in een x aantal jaren opgelopen tot bedragen waar je toch even van schrikt. Tja dat is een leuk welkom in Nederland na jaren buitenland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij financiële onduidelijkheid/tegenslag te gaan piekeren en meteen de meeste nare scenarios te bedenken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een wee gevoel in mijn buik te ervaren alsof ik iets ernstig verkeerd heb gedaan bij financiële tegenslagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om me machteloos te voelen in financiële zaken , omdat mijn partner en ik ieder bepaalde taken hebben binnen het huishouden en ik niet de financiën doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een flits toch te denken dat er iets financieels gebeurd is waar ik niet van op de hoogte ben, maar nu wel van op de blaren moet zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bank koud en berekenend te vinden en niet te zien dat wij nooit hun berichten hebben gehad en na het afsluiten van de bankrekening ook niet meer online de rekening konden checken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij het slachtoffer te voelen van een log bankwezen dat alleen geïnteresseerd is in mijn geld en niet mijn verhaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen afzetten tegen dit onrecht vanuit mij standpunt bezien en slechts geld terugvorderen vanuit het standpunt van de bank bekeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zenuwachtig te worden als er geldproblemen zijn en ik het gevoel heb daar niets aan te kunnen veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er van te balen dat wij nu op een zwartlijst staan als wanbetalers wat allerlei financiële consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval even te voelen als tegenwerking en mij af te vragen hoeveel financiële ellende er er nog meer voor ons in petto is, nu we het net financieel een beetje op een rijtje hebben na 3 jaar armoede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit voorval met de ABN-Amro persoonlijk te nemen terwijl ik voor de bank slechts een nummer ben die ik geld verschuldigd ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen distantiëren van financiële zaken om zo mijn “als dat financieel maar goed gaat” personage niet uit de kast te hoeven halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door te piekeren en te stressen mijn aandacht afleidt en zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te gaan verdiepen in onze financiële situatie zodat ik als dat nodig is die taak kan overnemen of in te springen op momenten dat zoiets handig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om financiën niet als iets engs te zien maar simpel als cijfers die op een wiskundige wijze gevolgd kunnen worden om zo mijn acties te kunnen afstemmen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te stressen over deze zaak met de ABN-Amro, maar het hoofd koel te houden en dat uit te zoeken wat nodig is om af te wegen of er een proces moet komen of betaald voor de gestelde datum met een verklaring aan de kantonrechter hoe deze zaak in elkaar steekt.

 

Dag 59 van 2555; het “zachte” personage

Dag 59 van 2555; het "zachte" personage  In mijn blog van gisteren opende zich een nieuw punt en ik ging met mijzelf de verbintenis aan om dit punt verder in een blog onder de loep te nemen. Met name 1 zelfvergevingszin sprong eruit en die zal ik hier citeren:

 

“Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage. ”

 

Eigenlijk heb ik mijzelf altijd als een zachte persoonlijkheid/personage gevoeld en met name door de feedback die ik van anderen ontving werd dat nog eens bevestigd. Wat er achter de schermen zich afspeelde in mijn mind, was alles behalve zacht, simpel als consequentie van het participeren in deze polariteit die zich manifesteerde in een personage.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als zacht te ervaren en mij niet te realiseren dat zoiets consequenties heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zacht personage te hebben gecreëerd omwille van het verbloemen van mijn werkelijke harde personage en te geloven dat de zachte kant echt is wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen aannemen dat ik ook de creator ben van mijn harde kant en er alles aan doe om mijn gelijk te halen en aan te tonen dat mijn harde kant niet is wie ik werkelijk ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al geconditioneerd te zijn dat alles wat zacht is fijn/aangenaam is. Het aaien van een jong dier, het knuffelen met speelgoedbeesten, zacht haar en er altijd gewaarschuwd werd voor harde dingen, niet zulk hard lawaai maken, kijk uit de vloer is hard als je valt, harde snoepjes die je niet kunt doorbijten, hard fietsen is gevaarlijk en ga zo maar door. Ouders en je omgeving laden de woorden hard en zacht alvast voor je met negatieve en positieve lading waar jij als kind dan verder mee aan de slag kan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verder te borduren op deze conditionering en mij nooit heb afgevraagd of dat wel juist was, of dat wel iets diende om zo deze woorden op te laden en consequenties te laten uitspelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwelen bij de gedachte dat ik een hard personage zou zijn, uit angst dat niemand mij meer zou accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het hard zijn in mijn mind binnen de intimiteit van mijn schedelpan en te geloven dat het geen kwaad kon om anderen te oordelen/veroordelen/belachelijk te maken en tegelijkertijd een vriendelijke lach op mijn gezicht te toveren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om roddelen te veroordelen terwijl ik zelf in mijn mind aan 1 stuk door roddelde om zo mijn zachte personage naar de buitenwereld instand te kunnen houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deelnam aan een polariteit waar ik op elk gewenst moment uit kon stappen door niet meer te participeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als overleven te benaderen en zodoende altijd bezig te zijn met goed overkomen en nooit mijn venijnige staart te laten zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zacht en vriendelijk te willen zijn, maar niet vanuit eigen regie en vrije wil, maar vanuit een gedwongen situatie om anders als hard en onaardig te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn harde personage in stand te willen houden omdat het mij de nodige mind energie oplevert wat ik als overleven bestempel, maar eigenlijk niet meer dan een zombie staat is of machonettepop van de polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te bestempelen wanneer er geen stiekeme roddel in mijn mind zich meer afspeelt, alsof er een speeltje wordt afgepakt en te geloven dat ik het verdien om hard te mogen zijn in mijn mind en daar niemand mee te schaden. Dit alles om een energiespel in stand te houden dat niemand dient en alleen maar schaad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om destructief te zijn uit eigenbelang en mij als slachtoffer op te stellen terwijl ik de dader en het slachtoffer van mijzelf ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij los te maken van de polariteit zacht versus hard.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om los te komen van mijn verslaving aan de mind en specifiek gedachten in de mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer bezig te houden hoe ik wordt ervaren door de ander, zolang ik handel in het belang van een ieder en anderen behandel zoals ik zelf behandeld wil worden is dat okay.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven zonder te oordelen.

 

 

 

 

 

 

 

Dag 58 van 2555; het “ik word gek van buurgeluiden” personage

Dag 58 van 2555; het "ik word gek van buurgeluiden" personageDoor de jaren heen heb ik naast een x aantal lawaaierige buren gewoond. Het laatste huis in Italië was een vrijstaande villa, dus direct geluid van de buren binnen had ik niet. De jankende en gillende bovenbuur kinderen vond ik wel wat minder, maar bracht mij niet meer in die staat/bezetenheid als wanneer het geluid direct in mijn huis doordringt. Nu terug in Nederland wetende dat ik in  een een rijtjeshuis setting terecht kwam, had ik mijzelf voorgenomen om het storen aan buurgeluiden niet meer aan te gaan en gewoon geluid, geluid te laten zijn als het niet om echte overlast gaat.

 

Vanmorgen zat ik heerlijk rustig achter mijn computer te werken en plots begon het trommelgeroffel. Iemand in het gezin naast mij bespeelt van die Afrikaanse drums met de handen. Ik moet zeggen er wordt goed gespeeld, maar het is net of iemand naast je in jouw kamer begint te trommelen. Terwijl ik in gedachten verzonk over hoe trots ik op mijzelf ben dat ik hier geen punt meer van maak en mij niet stoor aan deze geluiden, moest ik toch toegeven dat het innerlijke gesprek dat ik hierover met mijzelf had toch een rode vlag was. Wanneer trommelgeluid slechts geluid is dat je hoort/waarneemt/ervaart en je vervolgens weer verder gaat met wat je aan het doen was, dat zou normaal gedrag zijn. Ik hoorde de eerste roffel en dacht: ” oh de trommeltjes weer” en gaf daarmee mijn “ik word gek van buurgeluiden” personage aandacht. Het “positieve” innerlijk gesprek wat daarop volgde met mijzelf was een back chat die moest verdoezelen dat het een back chat was, dus stopte ik het en besloot hierover te schrijven in mijn blog. Klaarblijkelijk zijn er nog punten die ik nog niet heb aangepakt dus neem ik dit personage nog eens onder de loep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geluid binnen mijn woonomgeving niet geluid te laten zijn maar in te moeten delen in irritant/vervelend of mooi/welkom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bekommeren over herhalend geluid dat ik bestempel als irritant/vervelend terwijl dat vaak op momenten is dat ik zaken zou gaan aanpakken die met het begrijpen/herontdekken/onder de loep nemen van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritant/vervelend gelabeld geluid als welkome afleider te gebruiken om zo niet aan mijzelf te hoeven werken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het irritante/vervelende ervaren geluid te gebruiken om te “loopen” in mijn mind en deze mind loop te gebruiken om geen vooruitgang en verandering in werking te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en vooruitgang diep van binnen, uit angst voor het onbekende en zo het irritante/vervelende geluid te gebruiken als afleiding en mij een reden te geven om als slachtoffer uit de situatie te komen die medelijden behoort te krijgen terwijl ik eigenlijk een schop onder mijn kont zou verdienen voor het niet onder ogen zien van mijn eigen zaken/issues.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om innerlijke gesprekken te hebben die overduidelijk een afleiding zijn van mijzelf en dat wat er werkelijk toe doet in de wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat dit “ik word gek van buurgeluiden” personage vanzelf weggaat en geen bezetenheid bestempel als het hebben aangepakt en opgelost hebben van een personage, terwijl het zich aan het wortelen is in mijn persoonlijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te snel te juichen over mogelijke vooruitgang terwijl ik via de achterdeur het personage binnenlaat zodat ik alles weer van voren af aan opnieuw beleef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind anderen zwart te maken over het geluid dat zij produceren door de muren heen, zodat ik het slachtoffer kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om harde geluiden te labelen als naar/vervelend/irritant.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind al kijkende naar de fanfare die langskwam mij misselijk te voelen als de man van de grote trommel op zijn trommel sloeg. Dit geluid vibreerde helemaal door mij heen wat mij achterliet met een gevoel van misselijkheid en angst bij volgende keren om dit nare gevoel weer te moeten ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het harde drum geluid als herinnering overal terug te zien/horen en mijzelf dan vervolgens ellendig te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind een fysieke ervaring van geluid/trilling dat door mijn lijf ging niet te kunnen duiden en de fysieke consequentie in de vorm van misselijkheid te koppelen aan angst en daarmee te labelen als een nare staat van zijn, die een blauwdruk werd voor de rest van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik voor 70% uit water besta en water de vaste vorm van geluid is, dus ik besta uit geluid en met het vrezen van harde geluiden, vrees ik dus de harde kant in/van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “hard” te laden met emoties en gevoelens, totdat het een negatief geladen woord werd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als negatief te bestempelen wanneer ik in mijn ogen “hard” gedrag vertoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hard voor mijzelf te zijn, vanuit een polariteit en daardoor mijn zachte kant als favoriet te bestempelen en altijd te streven om bij mijn zachte kant uit te komen, terwijl mijn innerlijke woorden hard zijn ten tijde van mijn zachte personage.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn volgende blog mijn zachte personage onder de loep te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geluid, geluid te laten zijn zonder het te laden in negatieve/positieve zin.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik geluid ben en daardoor mij niet kan separeren van geluid, maar mijzelf als geluid onder ogen zal moeten komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik een rode vlag moment heb omtrent harde buurgeluiden, deze ervaring terug te brengen naar Zelf door mij terug te brengen d.m.v. mijn adem in de realiteit.

 

Dag 57 van 2555; het “ik ben een betere ouder” personage

Dag 57 van 2555; de "ik ben een betere ouder" personageHet valt mij na 6 jaar weg te zijn geweest zo op dat de Nederlandse moeder niet echt weet wat te doen met het grote aantal kinderen dat ze heeft/wenste. Elke keer wanneer ik in de stad loop dan hoor ik moeders tegen een koor van 3 tot 4 kinderen roepen dat ze geïrriteerd is, het niet meer leuk vindt of gaat dreigen tot ze erbij neervalt. Dat is het moment waarbij de gedachte “ik kan het beter” als een flits door mijn mind gaat. Vervolgens komt er de back chat die aangeeft in detail waarom deze moeders zulke zuurpruimen zijn of ik start een vergelijkend warenonderzoek in mijn mind met de Italiaanse moeder die niet opvoed totdat ze oma is. Het resultaat is dat ik fysiek zwaar verder loop na zo’n observatie en mijzelf afvraag waar dat heen moet als we zo met onze kinderen omgaan en vervolgens ben ik blij dat ik nu dat soort problemen niet face als moeder en mij dus door vergelijking opkrik aan de onmacht/ellende van een ander. Dit gedrag van mij is niet echt acceptabel en komt niet voort uit de realiteit maar uit gevoelens/emoties/angsten die gefabriceerd zijn in mijn mind met mijn eigen goedkeuring.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te oordelen als slechte ouder en mijzelf buitenschot te houden binnen deze vergelijking, maar de ander te vergelijken met het ideaalbeeld dat ik heb van een goede ouder in mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag gezien te willen worden als goede ouder om me zo beter te voelen dan ik in werkelijkheid doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer ik als goede ouder wordt geroemd, omdat ik vind dat ik niet voldoe aan dat label.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen en niet weten hoe het aan te pakken, als iets slechts te beoordelen in een ander, terwijl ik niet beter ben dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een andere moeder zwart te maken met mijn back chat om zo mijzelf beter uit de bus te laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van 3 of meer kinderen te zien als onverantwoordelijk gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te oordelen om het geven van een slechte opvoeding, terwijl ik niet weet of mijn opvoeding de tand des tijds doorstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter kan opvoeden terwijl ik niet in de schoenen van de ander sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de consequenties die andere ouders generen, terwijl ik weet dat ook ik als ouder consequenties genereer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onacceptabel te vinden dat ouders dreigen/chanteren terwijl ik in het verleden dat vast en zeker ook gedaan zal hebben en dus meer een schuldgevoel ervaar dat gecamoufleerd moet worden met gevoelens van beter zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind mij een beter ouder te voelen maar niet kijk wat ik in de praktijk zelf waard ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als ouder af te rekenen op het gedrag dat ze vertonen terwijl ik weet dat het mij ook heel wat tijd heeft gekost om enigszins richting te geven aan mijzelf als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn als ik andere ouders met jengelende kinderen te zien, wetende dat ik niet meer in die fase zit van kleine kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer een kind huilt meteen denk dat er slecht wordt opgevoed, terwijl ik zelf een dochter heb die heel lang om van alles en nog wat gehuild heeft wat niet altijd direct te maken had met opvoeding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om als goede ouder uit de bus te komen om zo mijn gevoel van falen en schuldgevoel naar de opvoeding die ik mijn kinderen heb gegeven niet onder ogen hoef te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvoeding en de beelden die ik zie van de opvoedingsresultaten van een ander niet meteen met de grond gelijk te maken, maar te relativeren en te snappen waar het mis ging en naar binnen te kijken waar ik mis ging om zo door de ander te leren van mijn fouten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zien dat het zien van slechte opvoedpraktijken zaken bij mij triggeren en de angst doet aanwakkeren dat ik gefaald heb als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik beter uitgerust ben om kinderen op te voeden dan ouders die niet in proces zijn, terwijl iedereen in proces zit en iedereen zijn/haar proces loopt op zijn/haar eigen tempo.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te streven om de beste moeder van de wereld te zijn maar een mens te zijn die beslissingen in het belang van een ieder kan nemen en daardoor niet alleen voor mijn kinderen wat kan betekenen maar voor een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een voorbeeld te zijn voor andere ouders, daar waar ik al door bepaalde punten ben heengegaan in de opvoeding en zodanig een voorbeeld in kan zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als ouder niet meer te vergelijken in mijn mind, wat tot niets leidt dan consequenties, maar in plaats daarvan in gesprek te gaan met anderen over opvoeding en zo ervaringen te kunnen uitwisselen.