Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?Het “bevestig mij positief” personage

 

Met veel kleine kinderen in mijn nieuwe woonplek geeft dat veel momenten van herkenning aangaande de opvoeding en soms kippenvel over de aanpak van anderen als mij in een ver verleden. Het geeft een moment van reflectie over hoe ik dat jaren terug zelf heb gedaan en hoe ik het nu zou aanpakken met het Desteni materiaal en tools. Zo zag ik wijkgenoten al klappend en juichend kinderen positief bevestigen wat bij mij de vraag triggerde of dat nu wel wenselijk gedrag is van ons ouders.

 

Positief bevestigen is het kind belonen met uitbundig positief gedrag door ons ouders waarin wij verbaal laten weten dat wij trots zijn op ons kind en non-verbaal uitzenden dat wij het kind waardig achten en accepteren. Dit wordt door ons gedaan om het kind zelfvertrouwen te geven en zo sterker in zijn schoenen te laten staan en de wereld aan te kunnen. De vraag is dan of een mens ZELFvertrouwen krijgt wanneer een ander dan ZELF verteld dat het waardig is en geaccepteerd wordt? Hoe kan ik in mijzelf gaan vertrouwen als ik dat zelf niet hoef te doen, maar geleerd krijg dat ik het buiten mijzelf moet zoeken. Dan creëren  we mensen zoals jij en ik, wij denken zelfvertrouwen te hebben maar zoeken in alle gaten en kieren naar positieve bevestiging om geaccepteerd te worden en als waardig lid gezien te worden. Hoe vaak zijn we niet onzeker en hebben we dus totaal geen vertrouwen in onszelf? Wanneer we iets op ons werk voor elkaar hebben gekregen/gepresteerd hebben dan verwachten wij een applaus en bedankjes en als dat uitblijft dan zijn we teleurgesteld, teleurgesteld in ZELF. Simpel omdat het ons niet geleerd is hoe op onszelf te vertrouwen door onze ouders en het onderwijssysteem. Dus waarom zouden wij als we weten waar deze weg heen leidt ook onze kinderen deze weg opsturen?

 

Waarom zouden we gaan joelen en klappen als onze peuter een vierkant blokje in het juiste gaatje stopt in plaats van er te zijn in het moment met ons kindje en samen te ontdekken hoe de vormpjes in de corresponderende gaatjes gaan. Waarbij het een ontdekken en een uitbreiden van mogelijkheden is en geen in competitie zoeken naar die positieve bevestiging. Dus het vierkante blokje in het ronde gaatje proberen te stoppen is een zaak van ervaren waar de fysieke mogelijkheden liggen en zou geen aanleiding moeten zijn voor de ouder om het handje van ons kind te pakken en naar het juiste gaatje te sturen om alsnog een positief energetisch moment te kunnen creëren. Ook kleine kinderen weten dat zij dat niet zelf deden en voelen zich gelimiteerd door ons gedrag zonder daar nog woorden aan te kunnen geven. Frustratie is dan dichterbij dan misschien verwacht en een simpel spelletje kan eindigen in een driftbui van onze peuter.

 

Het is zaak ons kind in de eerste jaren te ondersteunen en niet te kneden door onze angsten en kennis, omtrent opvoeden die we absoluut niet hebben getest met gezond verstand. Wij zouden het ook niet leuk vinden wanneer wij op ons werk constant iemand naast ons zouden hebben die de back space toets van onze computer zou bedienen en zou gaan juichen wanneer wij geaccepteerd gedrag vertoonden. Zouden wij daar zekerder of meer zelfvertrouwen van krijgen of zou juist het tegenovergestelde bewerkstelligd worden? Als wij zelf niet leren op ons zelf te vertrouwen dan zullen wij tot in het einde der dagen blijven zoeken naar positieve bevestiging en heel ver gaan om dat te krijgen, als een junk die op zoek is naar zijn volgende shot. Aandacht vragend en energie slurpende wezens die in competitief gedrag met elkaar omgaan, wat precies het actuele beeld van kinderen heden ten dage is en het exacte beeld dat wij afkeuren in onze of andermans kinderen, terwijl wij het levende voorbeeld zijn van hoe dit gedrag zich evalueert binnen volwassenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging buiten mijzelf te zoeken en teleurgesteld te zijn wanneer ik die bevestiging niet krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik anderen nodig heb om positief bevestigt te worden en niet kan zijn met mijzelf in het moment met wat zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van onaardig gedrag als zij mij niet positief bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgewezen te voelen wanneer ik niet positief bevestigt word door anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energetische lading van positieve bevestiging te zien als een levens elixer dat nodig is om voort te bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aleen dan waardig te voelen als anderen mij zien als waardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verslaafd te zijn aan de energetische lading van positieve bevestiging en mijn leven zo in te richten dat ik van de ene positieve bevestiging in de andere ga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die dingen te doen waarvan ik zekere weet dat zij positieve bevestiging opleveren en zo mijn eigen leven manipuleer rondom positieve bevestiging en mij niet realiseer dat wanneer ik instaat ben mijn leven zodanig te manipuleren ik ook instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en te handelen in de beste interesse van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fijn gevoel in mijn solar plexus te ervaren bij positieve bevestiging en een false vorm van zijn als echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren en in de toekomst te projecteren hoe ik positieve bevestiging kan uitlokken bij anderen en mijzelf af te meten aan de mate van manipulatief gedrag als zijnde zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “bevestig mij positief” personage en mij niet te realiseren dat het slechts om een personage gaat en niets van doen heeft met echt leven en vertrouwen op mijzelf en de plek die ik wil innemen in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder mijn kinderen te hebben aangespoord door positieve bevestiging om hen te manipuleren in door mij gezien gewenst gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging te hebben gebruikt bij mijn eigen kinderen/kinderen in het algemeen om surrogaat zelfvertrouwen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een kind ZELFvertrouwen krijgt wanneer ik het aanmoedig en manipuleer met positieve energie en mij niet realiseer dat ik het kind limiteer in zijn/haar zelfexpressie en ontwikkeling van eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om kinderen positief te bevestigen omdat het een herinnering van een fijn gevoel, fysiek en mentaal, bij mij oproept wat ik het kind wil geven/gun.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet goed te weten hoe ik mij moet gedragen als ik het kind niet positief kan bevestigen en zelfs in mijn ogen negatieve situaties omkeer in positieve om zo alsnog positief te kunnen bevestigen en mij niet te realiseren dat ik een verknipte kinder persoonlijkheid co-creëer door een voorbeeld van manipulatie en beperking neer te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder te denken dat ik goed bezig ben, maar mijzelf niet te realiseren dat ik vanuit mijn mind handel en niet vanuit het fysieke, dat wat hier is in het moment in elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als liefdevolle ouder te zien en voor het gemak niet zie dat ik handel vanuit polariteit en dus mijn liefdevolle aanpak net zo goed een hatelijke/angstige aanpak is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging gezien wordt als een positieve benadering van een kind omdat we te bang zijn om echt te zien wat voor onzekere monsters we creëren door simpelweg naar onszelf te kijken en onze ouders, grootouders om te zien dat het tijd is om de cirkel te breken en echt te leven vanuit de kracht in onszelf als eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als normaal en als de norm wordt gezien om onze eigen angst om niet geaccepteerd te worden te overschreeuwen en wij niet bereidt zijn om te zien dat het niet werkt en het niet gewerkt heeft bij ons als kinderen en als volwassenen, maar het tegenovergestelde bereikt is en niemand op deze aarde echt zelfwaarde/zelfvertrouwen heeft als het erop aankomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als het medicijn tegen onzekerheid en gebrek aan zelfwaarde wordt gezien, maar in feite ons alleen maar fragieler en onzekerder maakt en toestaat dat wij verslavend gedrag aan positieve energie gaan vertonen ter compensatie van het nare gevoel van onzekerheid dat binnenin ons knaagt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Zelfwaarde en ZELFvertrouwen in mijzelf te zoeken door te staan als en voor het leven en niet langer dit buiten mijzelf te zoeken als een junk op zoek naar een shot.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kinderen niet positief nog negatief te bevestigen, maar te leren zijn in het moment met het kind om samen het leven te ontdekken en niet in te delen in vakjes van goed en slecht en zo niet de competitie met onszelf en anderen aan te gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door levend voorbeeld te zijn andere ouders zonder woorden/beter weet gedrag te laten zien hoe de omgang met een kind kan zijn als er niet positief of negatief bevestigd wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te zoeken naar het gevoel dat gepaard gaat met positieve bevestiging buiten mijzelf en mijn handelen niet centraal in het kader van dit gevoel te stellen.

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang  Nu ik zie hoe vrij mijn kinderen zijn nu we weer in Nederland wonen, hun eigen dingen doen en niet gelimiteerd worden door een situatie gecreëerd door hun ouders. Terugkijkend is alles zo eenvoudig en kan ik zien dat mijn eerdere keuzes gemaakt zijn in eigenbelang. Kinderen volgen nu eenmaal hun ouders en de optie om niet mee te emigreren naar Italië was er ook niet. Ik als ouder ben de verstrekker van eten en een leven binnen het systeem, als kind ben je loyaal aan je ouders, pas later als adolescent zie je dat iets niet goed was.

 

Ik vetrok met mijn gezin naar Italië, toen de kinderen nog klein waren, voor hen een feit voor mij een keuze om niet dat aan te gaan waarvoor ik weg wilde. We zijn nu weer terug met tiener kinderen die hebben mogen meebeslissen als gelijkwaardigen of zij ook terug naar Nederland wilden. De keuze was beïnvloed door geld, aangezien we geen geld meer verdienden in Italië en wij het wel konden gaan verdienen in Nederland.

 

Ik heb door te handelen in eigenbelang mijn kinderen beperkt in hun ontwikkeling, emotioneel en sociaal en besef me dat nu pas echt, nu ik ze zie groeien en zelfstandig zie worden omdat het kan. Zo zou het moeten zijn dat ik als ouder mijn kind geen beperkingen voor de voeten werp, omdat ik zo nodig iets moet. Nee beperkingen zijn alleen fysieke beperkingen en dat is de enige uitzondering op de regel waarom een kind/mijn kind beperkt zou kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen ook de consequenties moeten dragen van mijn keuzen die niet gedaan worden in oprechtheid maar eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf beperkte door de keuze om te emigreren en geïsoleerd te willen wonen en daardoor tegelijkertijd mijn kinderen beperkte om zelfstandig te zijn en zaken zelf te kunnen doen zonder tussenkomst van een volwassene.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ver weg van alles te willen wonen vluchtgedrag is en het onmogelijk maakt om even snel iets te doen of ergens heen te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren geïsoleerd wonen een grote footprint op “tijd” heeft als het gaat om praktische zaken zoals boodschappen doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren ik niet kan vluchten voor het systeem als ik voor levensonderhoud afhankelijk ben van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in vluchtgedrag een voorbeeld ben voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouder zijn betekent 24/7 het levende voorbeeld zijn en ik niet even kan terugspoelen want de imprint is al gedaan op mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in zekere zin de toekomst van mijn kinderen kan maken en breken door het voorbeeld dat ik ben in de eerste jaren van hun leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren keuzes maken voor mijn kinderen niet iets is dat te licht genomen moet worden en niet gebaseerd kan zijn op mijn gevoelens/emoties, maar een reflectie is van wat er nu is en nu speelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het meegaan met mijn gevoelens van eigenbelang voelt als overleven, maar in weze een spel in mijn mind is en een vorm van consumentisme vertegenwoordigt dat meer slachtoffers maakt dan mij lief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de gevoelens, van niet te overleven als ik niet MIJN weg kies zonder het geheel in ogenschouw te nemen, niet echt zijn, niet fysiek zijn en niet meer dan energetisch voedsel voor mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kiezen voor mijzelf iets anders kan betekenen dan kiezen voor MIJZELF en de rest kan stikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik creëer niet uitgewist kunnen worden, maar als consequenties in mijn toekomst gelopen moeten worden en alleen zelf correctie kan mij behoeden voor herhaling van hetzelfde keer op keer weer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het schaamte en schuldgevoel is dat ik jegens mijn kinderen voel voor het beperken van hun leven en ik daardoor nu blijdschap ervaar nu ik ze zie groeien en zelfstandig zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn motivaties door te lichten met gezond verstand en de 1+1 optelsom om te zien alvorens ik handel of ik vanuit eigenbelang wordt gemotiveerd of het belang van iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik blijdschap ervaar ik snel kan beoordelen waar het gevoel blijdschap een polariteit van is  en mij te realiseren dat ik alle middelen in huis heb om een heldere deductie te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen geen strobreed in de weg te leggen als het gaat om hun emotionele en sociale groei door mijn ego/eigenbelang in de weg te laten zitten.

Dag 89 van 2555; mijn zoontje houdt van roze

Dag 89 van 2555; mijn zoontje houdt van roze Terwijl ik zat te wachten in het ziekenhuis ontvouwde zich een tafereeltje tussen een moeder een kleuter en een doktersassistente. De moeder stond voor het loket en de kleuter naast haar, terwijl de moeder de doktersassistente aankeek keek de kleuter tegen een muur aan, te klein om door het loket naar binnen te kijken. De kleuter stond stil naast zijn moeder en gedroeg zich perfect in matrix termen. Op een gegeven moment kwam er een pot door het loket gestoken met ballonnen en de vraag of het jongetje een ballon wilde uitzoeken. Waarop de moeder antwoordde dat zij al wist welke kleur haar zoon ging kiezen. De kleuter pakte een roze ballon en de moeder zei: “dat wist ik wel dat hij een roze ballon zou kiezen hij kiest altijd roze.” Dit werd op een toon gezegd zo van, ik ben hier ontzettend okay mee. Alsof dit nog niet genoeg was deed de moeder er nog een schepje bovenop en vertelde aan de doktersassistente dat hij ook roze sportschoenen had en weer met die “ik ben er totaal okay mee” houding. De vraag is natuurlijk dat wanneer ik als wild vreemde zie dat zij er niet okay mee is maar zichzelf wijs maakt dat zij er okay mee is, wat zal het kind hier dan van oppakken? Hij mag roze mooi vinden, maar zijn moeder heeft daar allerlei imprints vanuit opvoeding en maatschappij bij die haar doen belemmeren om een zoon die roze mooi vindt als okay te zien. Deze belemmering is terug te vinden in de woorden die zij gebruikt tesamen met haar expressie die haar kind onbewust zal oppakken en zal opslaan als niet geaccepteerd te zijn, zonder dat hij dat kan verklaren/uitleggen.

 

Terwijl het gesprek aanduurde vanwege een complex aantal vervolgafspraken die er gemaakt moesten worden, begon de kleuter zich zichtbaar te vervelen van het al die tijd tegen de muur aanstaren. Het kind draaide wat heen en weer en begon zachtjes te neuriën. Dit duurde nog geen minuut of de moeder tikte het jongetje op het hoofd, het kind keek naar haar op, zij deed haar wijsvinger voor haar getuite lippen en het kind stopte met neuriën. Jemig dacht ik, een krappe 20 jaar geleden zou ik deze moeder als het voorbeeld hebben gezien van de perfecte manier van opvoeden. Een kind dat luistert en een moeder die dat bereikt met weinig tot geen woorden laat staan schreeuwen. Maar is dit nu wel zo’n happy tafereeltje? Want wat doet deze moeder in dat ene handgebaar naar haar kind? Zij leert hem dat het niet okay is om zichzelf te zijn en zijn zelfexpressie die als kind nog zo puur is helpt ze volkomen om zeep en ik zag het kind zichzelf onzichtbaar maken en het leven in hem onderdrukken. Dit is helaas de realiteit van onze opvoedkunsten, we dresseren onze kinderen als aapjes in het circus en ontdoen hen van elke millimeter leven om hen zo in de matrix te duwen en te overleven ter eer en glorie van de ouder. Daarnaast is er de ouderlijke drang van voortbestaan door onze kinderen heen en de angst om niet te overleven als wij niet door onze kinderen verzorgd kunnen worden wij onze kinderen doen pushen om te slagen binnen de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinderen de zoet en braaf zijn als fijne kinderen te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit kinderen zijn waar het leven uit gehaald is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoete en brave kinderen als ideaal beeld te zien door mijn eigen opvoeding en socialisatie in de maatschappij en mijzelf niet af te vragen of het zoet en braaf zijn ergens ten koste van gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij generatie op generatie het leven uit de nieuwe generatie halen om zo in te passen in de matrix en geen angst te hoeven hebben over het voortbestaan van de matrix en ons leven daarin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet terug te durven kijken naar hoe het leven uit mijzelf is gehaald en ik pas nu in proces instaat ben om terug te kijken en te zien wat de consequenties zijn van zoet en braaf zijn vanuit een startpunt van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik hetzelfde heb gedaan met mijn kinderen als dat wat werd gedaan met mij en niet instaat was te veranderen uit angst dat mijn kinderen niet zullen overleven of inpassen in de matrix en tot aan mijn dood moeten terug vallen op mij wat kan betekenen dat ook ik niet overleef in de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de kleur roze bij jongens direct koppelen aan homofilie en als afwijkend gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het erg vinden wanneer onze kinderen homo’s of lesbies zijn uit angst om niet door te leven door onze kinderen en de opvolgende kinderen en te vrezen dat de familie niet wordt voortgezet door homofilie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij vrezen niet te zullen overleven als ons kind homo/lebies is en ons niet het eeuwige leven kan geven door voor nazaad te zorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons schamen voor het hebben van een homofiel kind en ons afvragen wat wij hebben gedaan om dit te verdienen, zonder ons te realiseren dat het kind een reflectie van onszelf is en op velerlei manieren kan aangeven als er iets niet goed zit in onze eigen relatie met onze partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de kleur roze expliciet voor meisjes hebben gereserveerd en blauw voor jongetjes om zo onze kinderen met een juist kleurnummer de matrix in te kunnen duwen als slaven van en aan de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij geen kinderen maar een ideaalbeeld willen koesteren en grootbrengen zonder de angst dat ons ideaalbeeld niet geaccepteerd wordt in en door de matrix en zo minder kansen tot overleven heeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen als een reflectie van mijzelf te blijven zien om zo te kunnen toetsen waar ik nog mank ga en waar ik mij kan corrigeren en verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleuren als kleuren te zien zonder associaties vanuit mijn opvoeding en de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoete kinderen geïndoctrineerd door angst van de ouders niet meer als een ideaalbeeld te zien en tegelijkertijd niet in een polariteit te schieten, maar kinderen te waarderen voor wie ze zijn los van de ouderlijke plas/beïnvloeding die over hen heen gegaan is en ze tot zoete of stoute kinderen heeft gemaakt.

Dag 88 van 2555; de confrontatie

Dag 88 van 2555; de confrontatie  Daar gingen we dan in de auto op naar een familie reünie van mijn partners kant van de familie. Al weken ben ik stukjes aan het ontleden in de relatie tussen mij en mijn schoonmoeder en was nu het moment aangebroken om te zien of ik in mijn fysieke realiteit stabiel kon zijn of in het moment mijzelf kon corrigeren. Net voordat wij aankwamen begon ik wat nerveus te worden maar niet zoals vroeger als echte fysieke stress, maar meer het spannend vinden. Toen we de oprit opreden zag ik mijn schoonvader spullen uit de auto laden en mijn schoonmoeder stond aan een verkeerde deur te trekken, om daar naar binnen te gaan waar de reünie niet was. Direct daarna verscheen mijn zwager met partner en ontstond er een kleine familie reünie op de oprit van mijn partners directe familie. Mijn schoonouders begroeten ons alsof er nooit wat had plaatsgevonden (na 6 jaar in de clinch te hebben gelegen met elkaar) en sloten wij ons aan bij de rest van het gezelschap.

 

Gedurende die paar uur heb ik getracht met iedereen die er open voor stond een gesprekje aan te knopen, ik ken deze familie eigenlijk amper, dus het was om het even geweest als men mij in een groep wildvreemden had gezet. Ik heb even kort een paar keer een gesprekje met mijn schoonmoeder gehad, maar toch vond ik het een rare gewaarwording dat zij het contact gewoon weer oppakte zoals het was, waarbij ik dat nu juist niet trachte te doen, wetende dat ik dan weer in dezelfde patronen zou vervallen als vroeger en dat heeft niet tot veel goeds geleidt dan consequenties die ik heb moeten lopen. Voor het eerst voelde ik mij niet minder en niet gemanipuleerd, wel was ik op mijn hoede om te zien wanneer ik vreesde gemanipuleerd te worden, maar dat moment brak niet aan.

 

Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder over een neef te spreken die er niet was en dat het oneerlijk naar zijn ouders toe was dat hij er niet was. De neef had hier bij ons moeten zijn want daar hoorde hij en niet bij de familie van zijn vrouw en hoe zielig zijn moeder was dat hij er niet was door geen karakter te tonen van zijn kant etc.etc. Ik zei tegen mijn schoonmoeder dat ik niet kon zeggen over de situatie aangezien ik de neef en de familie niet goed ken, maar mijn schoonmoeder bleef aanhouden over hoe oneerlijk het van de neef was. Toen schoot het door mij heen dat zij waarschijnlijk ook zo heeft lopen praten over ons in de tijd waarin wij in de clinch lagen en heeft medegedeeld aan zwagers en schoonzussen hoe zielig zij was. Een aantal keken mij even scheef aan alvorens een babbeltje te maken wat ik ietwat vreemd vond. Dit maakte mij lichtjes nerveus en ik wilde het gesprek stoppen, niet meer meedoen en liep naar een ander groepje samen met mijn schoonmoeder om zo van onderwerp te kunnen veranderen.

 

Achteraf bedacht ik mij dat ik dit gesprek niet had hoeven accepteren en toestaan, het was roddel en onoprechtheid waarin ik niet wilde participeren maar door niet te staan en niets te doen deed ik automatisch mee. Dat voelde niet echt leuk, want ik wilde niet meedoen ik wilde mij distantiëren, dus verschuilen voor het feit dat ik niet stond en zei: stop, ik ga niet mee in jouw roddelpraat en het persoonlijk nemen van zaken die helemaal niet persoonlijk zijn. Dus dat is de volgende stap in het proces om voet bij stuk te houden ten opzichte van mijn schoonmoeder in het belang van een ieder.

 

Uiteindelijk nodigde mijn schoonmoeder zichzelf uit bij ons thuis volgende week, maar dit liet ik bewust gebeuren om zo eens met hen alleen te kunnen zijn en door mijn gedrag en als dat nodig is ook in woorden de nieuwe spelregels toe te lichten waarop ik contact met hen kan onderhouden, zonder dat iemand zich hoeft te onderdrukken/wegcijferen omwille van het bewaren van de lieve vrede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om lichte nerveusheid te voelen net voor aankomst bij de reünie als een soort van plankenkoorts en toch even die twijfel of ik kan staan ten opzichte van mijn schoonmoeder/schoonouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toch licht gekwetst te zijn dat mijn schoonmoeder de draad weer oppakte alsof er niets gebeurd was na al die jaren vol stress en geruzie en verlangde ik in zekere zin naar een excuus van haar kant voor haar onacceptabele gedrag, terwijl ik haar gedrag geaccepteerd en toegestaan had zodat het zover kon komen in de eerste plaats.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden hoe mijn schoonmoeder over de neef sprak waar zij eigenlijk niets mee te maken had, maar het persoonlijk maakte en ik het op mijn beurt persoonlijk maakte en vreesde over hoe zij heeft geroddeld over mij binnen de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren dat het gezelschap wellicht door een gekleurde bril naar mij keek na aanleiding van de verhalen van mijn schoonouders oer mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van het gezelschap naar mijzelf te kijken en te denken dat ik een vreemde eend in de bijt was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan en het gesprek/geroddel niet te stoppen en uit te leggen dat ik zoiets niet kan accepteren en toestaan binnen mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor een seconde gemanipuleerd te voelen in het roddel gesprek en het probeerde af te wenden door een nuchtere opmerking te maken terwijl ik wist en zag dat mijn schoonmoeder bezeten was van dit voorval en dus niet ging stoppen tenzij ik mijn participatie stopte en er dus geen ruimte meer was voor deze roddel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als onaangenaam te ervaren om mee te (moeten) doen aan roddel en achterklap.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment mijn schoonmoeder haar roddelparade te stoppen en te kortsluiten door niet te participeren en mij daar vervelend over te voelen alsof ik faalde en de roddel niet kon stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uiteindelijk toch minder te voelen als mijn schoonmoeder en niet de roddel durfde te stoppen resoluut en in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te zijn voor het maken van een afspraak met mijn schoonouders, maar alvast op voorhand met mijzelf af te spreken dat ik mij niet zal laten manipuleren en dat ik het ben die de regels stelt voor mijzelf, terwijl ik mij niet realiseer dat deze toekomst projectie gebaseerd is in angst en dus minder voelen en niet durven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens/verwijten en plots opkomende angsten in contact met mijn schoonmoeder vertraagd en in en als de adem te beleven om te kunnen zien wat er daadwerkelijk aan de hand is en zo adequaat te kunnen reageren/handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dat over mij af roep wat ik zelf creëer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om contact/confrontatie met mijn schoonmoeder niet uit de weg te gaan, maar  het aan te gaan om zo in de praktijk mijn  zelf-corrigerende afspraken te toetsen en te zien hoe dingen anders kunnen lopen wanneer ik sta en de volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor dit contact.

Dag 87 van 2555; de super vagina

Dag 87 van 2555; de super vagina  Ik wist het niet maar ik schijn net als alle vrouwen met mij een vagina met super krachten tussen mijn benen te hebben. De Amerikaanse republikein Todd Akin stelt dat een vagina zichzelf uitschakelt wanneer we worden verkracht. Zo leer je nog eens wat over je eigen lichaam, de vraag is natuurlijk wel wanneer het een legitieme verkrachting is zoals Akin’s dat noemt en hoe weet mijn vagina dat het gaat om een legitieme verkrachting? Een legitieme verkrachting zou dan zoiets zijn als vastgebonden aan een bed SM spelletjes doen en vervolgens ruwe sex met je partner te hebben terwijl je roept dat je het niet wilt?

Dat zouden we natuurlijk wel willen geloven dat verkrachting eigenlijk geen verkrachting is dus in zekere zin bestaat er dan ook geen verkrachting, in één adem hebben we zo verkrachting weg geredeneerd en kijk eens hoe gelegen ons dat komt en zeker de republikeinen in Amerika die pro leven zijn. Nu ben ik ook pro leven, maar niet vanuit religie, maar in het belang van een ieder. Wat betekent, dat het houden van een kind door verkrachting niet in het belang van de moeder is en niet in het belang van het kind dat met DNA door het leven moet van een verkrachter, het is ook niet in het belang van de verkrachter dat hij vader wordt van zijn zoveelste verkrachting, en het is eigenlijk alleen in het belang van zeer gelovige mensen die pro leven hebben uitgevonden als een mind realiteit en dit niet zullen willen praktiseren wanneer hun dochter wordt verkracht en het nazaad van de familie is besmet met het DNA van een verkrachter. Dus eigenlijk kan ik stellen dat het houden van een kind uit een verkrachting in niemands belang is en dus ook niet gepraktiseerd zou moeten worden. Gelukkig trok de senaatskandidaat Akin zijn uitspraak snel weer in en hoeven de Amerikanen zich geen zorgen te maken, maar het was maar weer op het randje van de waanzin.

En ook een teleurstelling want trekt Akin het legitiem verkrachten in als woord of het feit dat wij super vagina’s hebben?  Dat zou dan wel weer een teleurstelling zijn om te horen dat ik niet een James Bond gaget tussen mijn benen heb zitten. Een zelf opererende vagina zou niet onhandig zijn, want als de vagina buiten werking gaat bij verkrachting zou die het ook kunnen doen bij seksueel overdraagbare ziekten of wanneer je eigenlijk geen kind wil en ook de verantwoordelijkheid van anti-conceptie niet op je wil nemen. Dit zou wel organische evolutie zijn, wat je niet eens hoeft te kopen want je hebt het al, misschien wat upgrades voor seksueel overdraagbare ziekten en ongewenste zwangerschappen binnen een relatie, maar dat is het dan wel. Akins zou nog eens beroemd kunnen worden met zo’n ontdekking, misschien moeten we de vagina voortaan dan ook maar gewoon Akin gaan noemen of Todd. Zo van, mijn todd doet zeer na die legitieme verkrachting, maar gelukkig zal er niets aan de hand zijn want het is per slot van rekening een Akins.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar de waarde die wordt gegeven aan pro leven als term, meer waarde heeft dan het leven zelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar pro leven wordt gepraktiseerd als een éénwegscommunicatie  en alleen wordt beleeft vanuit de eigen perceptie zonder inlevingsvermogen van de pro leven aanhanger in het leven van een ander die heeft moeten ervaren wat voor impact verkrachting op een vrouw haar leven heeft laat staan zwangerschap door verkrachting.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zo niet in contact staan met onze lichamen dat we superkrachten toebedelen aan onze geslachtsorganen om ons geloofssysteem in ere te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij geloven dat een vagina een zwangerschap kan voorkomen terwijl er zoveel ongewenste zwangerschappen zijn in onze fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen vanuit oneerlijkheid het geloof hebben dat de vagina zwangerschap kan voorkomen bij verkrachting en zo’n super uitvinding dan vervolgens niet willen benutten om te zien wat dat praktisch betekent en wat ermee gedaan kan worden in het dagelijks bestaan, simpel omdat men weet dat men oneerlijk is en niet verder de vingers wil branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar lichaamsfuncties duidelijk zo’n raadsel zijn voor ons dat wij onszelf dingen laten geloven die in gezond verstand in één adem lek te prikken zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij anderen willen meesleuren/manipuleren in onze oneerlijkheid en de ander willen doen geloven dat b.v. super vagina’s mogelijk zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men gelooft in super vagina’s die zwangerschap na verkrachting voorkomen vanuit het oogpunt van religie, terwijl vanuit Afrikaanse tradities/geloofsovertuigingen de super vagina van kinderen/maagden hen af helpt van AIDS en dat er niemand is die achter zijn oor krabt en de boel niet vertrouwt en doeltreffende acties onderneemt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar sex niet wordt begrepen en nog altijd in het geniep gebeurd, zodat wij er geen verantwoordelijkheid voor willen nemen wat er allemaal voor consequenties door dit gedrag de wereld inkomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij graag in sprookjes willen geloven ook als dat ten koste gaat van een ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sex niet als iets te zien dat in het geniep moet gebeuren en zodoende de consequenties van back chat die gemanifesteerd wordt te beperken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pro leven ook echt pro leven te laten zijn in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om leven boven oneerlijkheid en eigen belang te stellen om zo leven te bezien in het licht van het belang van een ieder en mij niet te laten verlagen tot opinies/geloofsovertuigingen die het leven niet eren.

Dag 86 van 2555; manna uit de lucht

Dag 86 van 2555; manna uit de lucht  Vandaag liep ik tegen een citaat aan van Mahatma Gandhi die mij even liet huiveren:

 

 

 

“There are people in the world so hungry, that God cannot appear to them except in the form of bread” ~ Mahatma Gandhi

“Er zijn mensen in de wereld die zo hongerig zijn, dat God niet aan hen kan verschijnen, behalve in de vorm van brood.”

 

Voor sommigen lijkt dit misschien een uitspraak vol compassie, maar ik zie een God die een schepping heeft geschapen waarin het mogelijk is dat de een met een volle buik naar bed gaat en de ander op sterven na dood is. Dat is een God die niet te omschrijven is als één van compassie en mededogen, maar één van sadisme en het veroorzaken van ongelijkheid binnen zijn schepping, een schepping in polariteit. Een God die alom wordt geprezen zou toch geen God kunnen zijn die de hongerigen der aarde niet onder ogen kan komen en dan zijn aanwezigheid te claimen door het zijn van brood? En tellen al die mensen die ook geen brood hebben als nog lager in rangorde, zodat God in het geheel niet kan verschijnen aan deze mensen? Is God de manna die uit de lucht komt vallen? Maar wat is manna dan? Bommen in een oorlog, pillen om onszelf te verdoven, geld om te kunnen consumeren? En hoe verschijnt God dan aan de mensen die niet hongerig zijn? In de vorm van geld?

 

Dus wellicht moeten we dit citaat geheel anders lezen en vertegenwoordigt de honger de drang/behoefte aan consumeren? Dat God alleen kan spreken tot de consument door het geld te zijn dat als manna uit de lucht komt vallen? Maar dat zou net zo goed een kwalijke zaak zijn, want ook hier gaat het om ongelijkheid. De enige manier om contact met de consument te krijgen is door geld. Een consument die door God geschapen is om geconsumeerd te zijn met dat wat hem afleidt van de echte zaken die er toe doen in het leven en een consument is die in het gareel meeloopt uit angst de boot te missen, maar in realiteit het leven mist en niet kan zien dat God niet liefde is, maar een uit de hand gelopen scheppingsdrang.

 

We zijn beter af wanneer wij onze eigen God zijn en een wereld scheppen waarin we aan iedereen kunnen verschijnen, omdat we weten dat we hebben gehandeld in het belang van een ieder en wij aansturen op een beter wereld waar ongelijkheid verleden tijd is en zelfverantwoordelijkheid onze werkelijke natuur is. Geven zoals wij zouden willen ontvangen, dan is er niemand zonder brood/geld. Het is allemaal niet zo moeilijk zodra we onze bubbelmentaliteit kunnen loslaten en snappen dat wij met z’n allen in hetzelfde schuitje zitten, we kunnen het schuitje laten zinken of we varen af op een betere toekomst voor ons allemaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties van huivering en ongeloof te hebben bij het lezen van dit citaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verschrikkelijk te vinden dat mensen een God aanbidden in totale onwetendheid en hem goedheid en puurheid toeschrijven terwijl de fysieke realiteit laat zien wat God’s scheppende handelen teweeg brengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook ik in de goedheid van God wil geloven, maar het niet kan door de ellende die de wereld mij voorschotelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven in goedheid en een sprookjesachtige realiteit, maar mij te realiseren/begrijpen/zien dat zulke woorden horen bij een mindrealiteit en niet bij onze fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het lekker gemakkelijk is om te geloven dat sommige mensen het nu eenmaal minder hebben dan anderen, zodat er geen aanleiding meer is om op te staan en te werken naar gelijkheid en eenheid in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord God als een positief geladen woord te beschouwen door opvoeding en socialisatie en tegelijkertijd frictie te voelen tussen geloof en werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het idee van een goede God waardevoller is dan het recht op leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het normaal vinden dat wij zo nu en dan worden geconfronteerd met de minder bedeelden maar hier geen conclusies uit trekken anders dan ons te vergelijken met hen en God op onze blote knieën te danken dat wij het niet zijn die in een benarde situatie leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in een God geloven die het voor ons beter gaat maken en bij het uitblijven hierover teleurgesteld zijn dat ons gebed niet verhoort is als een kind dat zijn snoep wordt ontzegt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij beter af zijn dan anderen en daardoor ons niet willen afvragen waarom de anderen minder af moeten zijn uit angst voor het wisselen van de rollen wetende dat God een God is van wraak en onvoorspelbare wreedheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op voorhand in de goedheid van God te geloven maar vraagtekens te zetten bij de wereld die hij schiep om zo te kunnen zien waar ongelijkheid heerst en waar wij nog niet handelen in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te informeren over de ware aard van dat wat wij God noemen voor diegenen die eraan toe zijn om te luisteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een Gelijkheids Geld Systeem onder de aandacht te brengen en te laten zien dat dit onze manier is om een God te kunnen zijn van mededogen die een fatsoenlijk leven voor iedereen voor ogen heeft.

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan  Het “ik vind het vies als kinderen smeren met hun eten” personage

 

Buiten voor mijn huis ving ik een gesprekje op van een moeder met haar dochter en de oma van het kind. Het kindje is 2 jaar en haar moeder vertelde aan haar moeder dat het kindje stout was geweest tijdens de maaltijd, zij was stout met kaas geweest zei het kindje. Ook vertelde zij zonder blikken of blozen dat zij in de hoek had gestaan omdat zij stout was geweest. Ja, dacht ik dat was zo’n punt in de opvoeding die ik mijn kinderen gaf dat ik er altijd op lette dat ik niet zei je bent stout, maar de handeling afkeurde als die onacceptabel was, om zo het kind in zijn totaliteit niet af te keuren, maar de handeling. Nu terug kijken dis het verschil tussen die twee voor een kind niet veel verschillend, het kind pakt het sowieso als een afkeuring van zichzelf op.

 

Het gaat natuurlijk niet over een stout kind, maar over een ouder die reacties heeft op het gedrag van het kind. In dit geval ging het over het smeren/knoeien met eten wat niet werd getolereerd door de moeder. Waar natuurlijk van alles meespeelt zoals, getver nu moet ik die smeerboel weer opruimen, waarom doet ze niet wat ik zeg, hoe kan ik haar afleren om dit gedrag te vertonen, wat zullen anderen zeggen van mij als moeder als ik dit toesta en zij het ook bij anderen of met visite doet, waarom is opvoeden zo moeilijk, waarom faal ik als ouder enz. enz.

 

Door het kind als stout te benoemen help je het kind een personage te creëren. Naar alle waarschijnlijkheid wordt dit een personage dat ingezet wordt om te rebelleren tegen de restricties van het gevormd worden in het systeem van de samenleving. Het personage zal er positieve energie uit halen om dit gedrag te vertonen. Lekker stout, lekker spannend om te zien hoever de tralies van de gevangenis opgerekt kunnen worden. Ons niet realiserend dat het kind in separatie van zichzelf gaat al op zo’n jonge leeftijd en leert om bepaalde dingen binnen bepaalde personages te moeten doen, want ja, jong geleerd is oud gedaan.

 

Toch hoeven dit soort zaken helemaal niet zo moeilijk te zijn, als jij als ouder hier in het moment met jouw kindje bent en het die aandacht kan geven die het nodig heeft in dat moment, het eten zo aanbied dat er niet onnodig geknoeid wordt of jouw kindje te laten experimenteren ermee zonder daar heftig op te reageren en het een neutrale ervaring voor je kindje te laten zijn. Door nog het kind aan te moedigen van hoe goed het wel niet is en nog in je gedrag te laten merken dat je het vies vindt en eigenlijk afkeurt. Dit doe je niet zomaar als ouder, dit kun je alleen wanneer je snapt waarom je erin staat zoals je doet en bereidt bent te kijken naar jezelf als ouder. Op die manier snap je de mechanismen en je eigen patronen die je gebruikt om door bepaalde situaties met je kind heen te komen om zo je eigen angsten af te dekken. Opvoeden gaat over onszelf en het kind is er om je erop attent te maken en het is aan ons ouders om hier wat mee te doen of niet. Doen we er niets mee dan scheppen wij een kind dat niet anders in zijn gedrag zal zijn dan alle voorgaande generaties en jouw fouten zal blijven herhalen. Durven wij naar onszelf te kijken als ouder en doen we wat met de reflectie die ons kind ons geeft, dan zijn wij instaat om de cycles van de zonden der voorvaderen te stoppen en een wereld te creëren waar leven op nummer 1 staat, als gelijk aan en als het leven in eenheid met en als het leven.

 

De volgende vergevingszinnen gaan over de periode dat ikzelf moeder van kleine kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vies te bestempelen als mijn kind en zijn directe omgeving onder het eten gekliederd zit en ik mij separeer van de situatie om er in mijn mind geen deel vanuit te hoeven maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te manipuleren of te beperken om zo geen geklieder te veroorzaken met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een emotionele lading te hebben bij het zien van geklieder met eten en deze reactie niet achterwege laat, maar gebruik om mijn kind af te keuren, terwijl ik diegene ben die zich stout voelt door opgevoed te zijn dat smeren met eten niet mag en alleen stoute kindjes dit proberen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst gedreven te worden om heftig te reageren op geknoei met eten uit een vroegere angst om als stout gezien te worden en dat nu verplaats van stout kind naar stout/falende ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het knoeien met eten van mijn kind te zien als vies en slecht door de ogen van mijn eigen angst om hiervoor bestraft te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er alles aan te doen dit gevoel van afkeuring niet te hoeven herbeleven door mijn kind, terwijl ik mij niet realiseer dat dit de opening is om door deze angst heen te werken en mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben te worden bestraft als ik knoei met mijn eten en daardoor angst heb voor consequenties als mijn kind knoeit met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om middels emoties en gevoelens het knoeien met eten een generatie voort te zetten als zijnde stout/slecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgewezen te worden door stout gedrag te vertonen en door angst niet instaat ben om in het moment met mijn kind te zijn en het kind te laten experimenteren met het eten zonder dat het wordt afgekeurd en een stout personage zal ontwikkelen om met de situaties om te kunnen gaan die ik aanslinger en instand houdt als de zonde van de voorvaderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te leren dat personages noodzakelijk zijn om door het leven te komen en vooral niet te ontdekken wie het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn gedrag te laten zien aan mijn kind dat ik veel waarde hecht aan personages en in elke situatie mijn kind weer een ander personage toon met een andere angst als basis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze angst en dit personage doorzet vanuit een zeer lange familie traditie, maar dat ik degene kan zijn die het kan stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geknoei met eten niet meer te koppelen aan stout zijn en de consequenties daarvan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind als stout te bestempelen nog in woorden nog in mijn mind, maar in plaats daarvan te snappen wat er ten grondslag ligt aan het gedrag dat het kind heeft en de wisselwerking die er tussen mij en het kind is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind het voorbeeld te geven hoe personages aan te meten, maar in plaats daarvan laat ik het kind zijn en kijk ik eerst naar mijn eigen reacties die woorden teweeg brengen die een kind aanzetten tot het generen van een personage, en neem zodoende de situatie terug naar mijzelf om zo mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.