Dag 72 van 2555; het ” ik wil niet de schuld krijgen” personage

Dag 72 van 2555; het " ik wil niet de schuld krijgen" personage  Vandaag reed ik op de fiets met mijn dochter terug van de stad naar huis en op het fietspad langs een redelijk drukke weg zagen we een meerkoet liggen in een grote plas met bloed. De vogel lag te rollen en in rare bochten zijn nek te bewegen en was in mijn optiek in intense pijn en op het einde van zijn leven aangekomen. Ik dacht voor een moment dat hij geraakt was door een auto en op het fietspad was geslingerd. Het eerste wat door mij heen ging was, wij moeten hem uit zijn lijden verlossen. We moeten hem een genadeklap geven of de nek om draaien. En ja ik dacht in wij, want daar zat de bottleneck, in mijn hoofd had ik het wel gekund maar in de realiteit zag ik het mij niet doen en hoopte op mijn dochter of anderen om dit voor mij te doen. De vogel begon langzaam minder hard te spartelen en het leven trok weg uit zijn lijfje. Ik voelde mij beroerd, ik was in pure reactie, misselijk. Niet misselijk van de aanblik van de bloedende stervende vogel, maar misselijk van angst dat ik mijn verantwoordelijkheid niet wilde nemen voor het leven.

 

Het leven zien we natuurlijk graag als een verzameling van allemaal leuke dingen, wat maakt dat het onnodig lijden van een dier in stand houden geen leven is maar mishandeling.

 

Wij liepen om de meerkoet heen met de fiets naar een stilstaande mevrouw toe die ook naar de vogel keek. Ik benadrukte nogmaals dat we de vogel uit zijn lijden moesten bevrijden, maar de vrouw was duidelijk aangedaan en ging mijn vuile werk niet voor mij opknappen. Aangedaan vertelde ze dat de meerkoet door de groep werd opgejaagd en voor haar fietswiel terecht was gekomen en dat zij over zijn hoofd was gereden, ze had het zo niet gewild, maar zij begreep/voelde dat zij de moord van de meerkoet op haar geweten had. Ik begon nog even over het gedrag van de groep meerkoeten en voordat ik het wist had ik er een verontschuldiging uit in de trant van, de vogel was misschien zwak dat ze hem uit de groep wilden jagen. Maar dat sloeg natuurlijk nergens op en het vergoelijkte alleen maar de dood van de meerkoet, want ja hij/zij was toch al zwak en had niet lang meer te leven. Het leek een goede ticket om mijn schuldgevoel mee af te kopen, maar in de realiteit was het een ticket/opening voor de mevrouw om haar schuldgevoel te sussen toen zij zei: “ze zaten hem te pikken, wie weet hadden zij hem wel dood gepikt.” En daar scheiden onze wegen en ik dacht, ja zo werkt onze mind, altijd excuses bedenken om niet onze verantwoordelijkheid te hoeven nemen en niet te zien hoe reactief we zijn geweest en om welke redenen/motivaties wij reactief zijn en die aktie is meestal niet ontsproten aan nobele gedachten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een situatie, zoals met de meerkoet, in te schatten op basis van speculatie en scenario’s in de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de aanblik van de vogel meteen te vrezen om de schuld te krijgen als ik niet doortastend en adequaat reageer. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen, voor het oordeel dat ik vel over mijzelf, omdat ik mijzelf de schuld zal geven als ik niet volgens mijn verwachting reageer, wat betekent volgens de verwachting en plaatjes die ik in mijn mind heb en tracht te volgen om houvast in mijn leven te hebben zonder te zien dat ze meer angst opleveren dan wat anders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de schuld krijgen als zwaarder wegend te zien dan het lijden van de vogel en mij zo boven de vogel plaats als meerdere en als meer waardig als/in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet die fysieke handeling te kunnen doen van de nek omdraaien van de vogel en met vele excuses in mijn mind het als een slecht idee weg te wuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het doodgaan van de vogel op mijzelf als mens te betrekken en te gruwelijken van de dood en het weggenomen worden van de aarde en zodoende het doodgaan van de vogel tot een egotrip te maken en niet meer hier in het moment bij deze gebeurtenis te kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet als deel van het geheel te kunnen zien en plaatsen, maar sterallures mij in mijn mind doen verdwijnen ende realiteit niet aan te kunnen zonder energetiche beloningen die mij mijzelf beter doen voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op anderen te willen wachten en niet zelf de eerste te zijn die doet wat moet gedaan worden hoe dan ook, in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn misselijkheid toe te schrijven aan de nare situatie, terwijl ik wist dat het mijn angst was om fouten te maken bij het nek omdraaien en de schuld te krijgen van dierenmishandeling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dier dat dood is achter te laten en uit mijn bestaan te snijden als iets dat geen waarde meer heeft en daarmee geen waarde gehad heeft, alleen maar uit angst voor de dood en zelfmedelijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysieke reacties te accepteren en toe te staan en niet de reacties te stoppen op het moment dat het nog een plaatje in mijn mind is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid voor het leven te willen nemen en dat liever aan anderen over te laten en vervolgens de anderen te bekritiseren als zij het in mijn optiek niet goed doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouw als moordenaar te zien omdat zij de meerkoet onder haar wiel had gekregen, vervolgens overreden en ik dat als eenopluchting zag om ergens bij iemand de schuld en verantwoordelijkheid neer te kunnen leggen, en er zodoende zelf makkelijk van af te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken waarom de vogel al zwak zou zijn geweest en toch wel om het leven had gekomen en het niets met mij en mijn zelfverantwoordelijkheid van doen had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de excuses van de vrouw als erger te beschouwen dan die van mij omdat zij de moordenares is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om competitie met de vrouw aan te gaan over wie het meest kwaadaardig is, met als inzet het leven van de meerkoet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te ontwikkelen dat niet de schuld wil krijgen uit angst voor de straf die erop staat die ik niet ken, dus in het duister tast en zodoende het onbekende vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken hoe een vogel of ander dier uit zijn/haar lijden verlost kan worden en om te leren of het dier inderdaad op de rand van de dood staat of nog gered kan worden om zo adequaat te kunnen handelen en schuldgevoel van het fout doen niet meer een issue kan zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om emoties/gevoelens rond de dood aan te pakken en op te ruimen in mijn process om zo niet meer door de mind geleid te worden maar te kunnen staan als leven voor en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te stoppen in een situatie als vandaag met de meerkoet om de neergaande spiraal van competitie, beschuldigen en excuses niet aan te hoeven gaan omdat ik in dat geval kan zien/begrijpen/ mij realiseren dat zoiets nergens toe leidt dan tot consequenties.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

One thought on “Dag 72 van 2555; het ” ik wil niet de schuld krijgen” personage

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s