Dag 73 van 2555; het “ik heb leiding nodig” personage

Dag 73 van 2555; het "ik heb leiding nodig" personage  Nog steeds in relatie tot mijn schoonmoeder kijk ik naar herinneringen van mijzelf terug en vandaag met betrekking tot het willen geleid worden door anderen zoals mijn schoonmoeder, omdat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wilde/kon nemen.

 

Rond haar 4e jaar zag ik mijn dochter afglijden in haar gedrag van een open en leergierig kind naar een gesloten angstig kind dat niet meer open stond voor de wereld om haar heen. We hebben ons heil via de huisarts bij een psychiatrische inrichting gezocht, wat toentertijd de enige weg was om te bewandelen. Ik zag vrij direct dat het niet de plek was om antwoorden te krijgen, maar kon geen richting geven aan mijzelf nog de situatie. Totdat ik van mijn schoonmoeder te horen kreeg dat mijn dochter misschien was zoals zij, omdat mijn dochter uiterst sensitief en spiritueel was, mijn schoonmoeder zei dat als kind ook te hebben doorgemaakt. Hoe meer ik in de spiritualiteit dook des te spiritueler werd mijn dochter en dit maakte de situatie eerder moeilijker dan begrijpbaar/behapbaar.

 

Nu terug kijkend op het geheel heb ik mijn schoonmoeder altijd verweten dat zij toen wij binnen de psychiatrie aan het aanmodderen waren nooit heeft gesproken over haar spiritualiteit als kind en over haar vermoeden dat mijn dochter hetzelfde doorliep. Ik voelde mij teleurgesteld en expres in het duister gehouden. Het moment dat ik mij ging verdiepen in de spiritualiteit en mijn dochter als spiritueel kind zag, heb ik nooit steun van mijn schoonmoeder ervaren, die ik wel verwachte, omdat zij de boel had aangeslingerd. Waarbij allerlei herinneringen van eerdere jaren, waar ik mij in de steek gelaten voelde of niet ondersteunt door mijn schoonmoeder, omdat zij kennis had en mij kon helpen maar het niet deed, omhoog kwamen. Ik nam dit hoog en persoonlijk op en verloor stap voor stap het vertrouwen in mijn schoonmoeder, als ouder iemand die mij kon bijstaan met haar ervaring, maar het niet deed. Ik beleefde het alsof zij mij liet vallen in een diepe put en niet eens meer omkeek nadat zij wegliep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen/begrijpen waarom ik mijn schoonmoeder niet meer kon vertrouwen door de jaren heen, omdat het een pijnlijk punt zou bloot leggen, n.l. het punt van geen zelfverantwoordelijkheid nemen en ik door een ander door mijn leven heengeleid/geloodst wilde worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als stuurloos te ervaren als jonge ouder die het zelf moest uitzoeken, omdat gezond verstand en praktisch advies niet voor handen was binnen de helpende instanties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het stuurloze gevoel te hebben geaccepteerd als iets dat nu eenmaal zo was en waar ik geen verandering in aan kon brengen, mij niet realiserende dat ik de situatie in mijn werkelijkheid gecreëerd had en daardoor dus ook kon oplossen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vast te klampen aan mijn schoonmoeder als redder die het wel moest weten aangezien zij al die zaken al gelopen had, mij niet realiserende dat er van alles in mijn schoonmoeder om zal zijn gegaan en zij de keuze heeft gemaakt om mij niet te ondersteunen op basis van haar persoonlijke motieven/beweegredenen die niets met mij van doen hadden dus de hele situatie kon ik ook niet persoonlijk nemen, het was het persoonlijke innerlijke gevecht dat mijn schoonmoeder voerde los van mij of wie dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet ondersteunen van mijn schoonmoeder als een bewuste aanval op mij als persoon te zien om mij dwars te zitten om redenen die ik niet begreep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder mij niet meer aardig/leuk zou vinden en redenen bedacht om dat aan mij duidelijk te maken door dit treiter gedrag van mij niet willen ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hulp van mijn schoonmoeder al gevisualiseerd te hebben en bij het uitblijven van de fysieke hulp in mijn werkelijkheid voelde het alsof er mij iets werd afgenomen wat in de realiteit nog niet aan mij gegeven was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te voelen als een kind dat een speelgoedje wordt ontzegt, alleen ging het hier om ondersteuning van mij als jonge moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het uitblijven van ondersteuning die ik keer op keer verwachte, een gevoel ontwikkelde dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen was en er een eigen agenda op na hield. Mij niet realiserend dat ikzelf een agenda erop nahield n.l. iemand voor mijn karretje spannen om mijn zelfverantwoordelijkheid in het leven als het leven voor mij waar te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn schoonmoeder dat ik eerst door diepe shit heen moest om eindelijk van haar te horen hoe het zat, ik zag dat als een soort van afstraffing van mij door mijn schoonmoeder voor wie ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gebullied te voelen door mijn schoonmoeder haar gedrag terwijl ik wel zag dat zij onzeker was en niet wist hoe zich te verhouden in deze situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als slachtoffer gezien te willen worden in deze situatie met mijn schoonmoeder om zo de aandacht af te wenden dat ik geen zelfverantwoordelijkheid wilde nemen en niet in gezond verstand en het belang van een ieder wilde/kon onderzoeken wat er nu werkelijk gaande was met mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kind mij as ouder altijd volgt, dus hoe onstabieler ik werd hoe onstabieler mijn dochter werd, hoe spiritueler ik werd des te spiritueler werd mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst stabiliteit in mijzelf te vinden alvorens met de problemen van mijn dochter aan de haal te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik als ouder mijzelf begrijp ik ook mijn kind kan begrijpen als kloon/verlengde van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat oudere mensen mij het beste kunnen bijstaan en mij niette realiseren dat mijn schoonmoeder wel net zo onstabiel als ik was in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als beter en meer te beschouwen en zo haar een rol in de schoot te werpen die ik alleen in de mind met mijzelf had afgesproken maar waar zij niets vanaf wist endus ook niet naar handelde in onze gezamenlijke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie in handen heb van mijn leven en mijnkind afhankelijk is van mij tot op een zekere leeftijd en er dus niets aan heeft om te zien hoe haar moeder verbitterd raakt van haar oma en raar/argwanend gedrag vertoont ten opzichte van haar oma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder woorden mijn dochter te laten ervaren howe ik over mijn schoonmoeder dacht en zo een bevooroordeeld beeld van mijn schoonmoeder aan mijn dochter mee te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om issues met/in/als mijzelf terug te brengen naar Zelf om zo anderen niet te misbruiken voor de tekortkomingen die ik zie in mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/weten/begrijpen dat ik de regie over mijn leven heb en zodra ik mij stuurloos en alleen voel ben ik het die mijzelf heeft opgegeven en niet wil ondersteunen en zal ik de regie moeten terugnemen om zo weer als/met het leven te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te beschuldigen van niet ondersteunend gedrag wanneer ik zelf een verborgen agenda draai.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien dat ik meer schade maak met het schieten in de slachtoffer rol dan wat ik kan overzien in dat moment omdat ik in dat moment oneerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies en niet in het hier en nu ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s