Dag 75 van 2555; het “ik doe niets goed” personage

Dag 75 van 2555; het "ik doe niets goed" personage  Dit  “ik doe niets goed” personage neem ik onder de loep in relatie tot mijn schoonmoeder en een specifieke herinnering die een diepe impact had op mij als jonge vrouw. Mijn schoonmoeder was toentertijd zeer verdiept in een bepaalde bewegingsleer die haar was aangeraden voor haar specifieke fysieke houdingsproblemen. Zij raakte laaiend enthousiast over deze leer en droeg het als een religie uit aan een ieder die haar de mond niet snoerde. Achteraf bekeken zou je kunnen zeggen dat zij er bezeten van was en dat haar wereld draaide om dit ene ding.  In die periode leerde ik haar kennen en ik was natuurlijk aan de beurt, maar zag dat in die tijd niet aankomen. Mijn schoonmoeder begon elke keer als wij elkaar ontmoeten opmerkingen over mijn houding, mijn manier van bewegen, mijn lopen te maken. Het maakte mij ontzettend onzeker en ik kwam op een punt terecht waar ik niet meer automatisch het ene been voor het andere kon zetten maar elke stap beleefde als “ik doe iets niet goed”. Ik voelde mij mislukt in mijn leven, vanwege het feit dat ik niet eens kon lopen op zo’n manier dat het goed voor mijn lijf was.

 

Ik nam de informatie van mijn schoonmoeder voor zoete koek aan en realiseerde mij totaal niet dat mijn schoonmoeder haar problematiek op anderen aan het projecteren was en met een stelligheid de informatie bracht dat ik aannam dat zij wist waar zij het over had. Ik voelde mij een log monster dat niet kon lopen en ik vroeg mij af waarom mijn fysiotherapeut nooit had gezien dat ik zo beroerd liep. Als kind werd ik gediagnosticeerd met scoliose en heb ik jaren lang fysiotherapie gehad en oefeningen moeten doen, wat ik als tiener niet altijd leuk vond. Dit hele gevoel van antipathie tegen oefeningen doen kwam ook weer omhoog nu mijn schoonmoeder mij allerlei oefeningen voorschreef en mij checkte of ik het wel deed.

 

Ik wilde mijn relatie met mijn schoonmoeder goed houden, maar een zekere aversie begon er te ontstaan ten opzichte van haar en haar dwingende adviezen. Ik voelde mij in een wurggreep, zeggen dat ik die oefeningen niet ging doen durfde ik niet, ik vreesde om zo mijn partner zijn moeder af te vallen en mijn partner te verliezen of niet geaccepteerd te worden binnen de familie, maar ik deed de/haar oefeningen niet uit verzet tegen het moeten en het gemanipuleerd voelen. Ik voelde mij gewoon belabberd, tot het moment dat mijn schoonmoeder weer naar het buitenland vetrok waar zij toentertijd woonden en ik het gevoel had weer te kunnen ademen. Het resultaat was dat ik mijn schoonmoeder vreesde om haar manipulatieve gedrag en ik vreesde mijzelf omdat ik wist dat ik niet zou staan uit angst voor wat ik dan zou verliezen. De angst voor het verlies was zo groot dat ik mijzelf onderdrukte en mij in zulke bochten wrong dat ik iedereen tevreden probeerde te houden en mijzelf ervoer als iemand die niets goed doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niets goed doe of niets goed kan doen als een afweermechanisme voor de angst dat ik niet geaccepteerd zal worden als wie ik in dat moment ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet geliefd te worden voor wie ik ben en hoe ik ben in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst om niet geaccepteerd te worden door mijn schoonmoeder geen grenzen te stellen ten opzichte van mijn schoonmoeder en als het ware over mijzelf heen te laten walzen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie over mijn leven heb en mag zeggen tegen een ander tot hier en niet verder net zoals ik dat tegen mijzelf zeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen grenzen te stellen naar mijn schoonmoeder toe in de hoop om geaccepteerd te worden en zo gefrustreerd te raken over de zaken die ik tolereerde en had kunnen stoppen in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder te verwijten van het over mij heen walzen en het niet respecteren van mij als persoon, terwijl ik geen zelfverantwoordelijkheid nam om te zeggen stop tot hier en niet verder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van mijn schoonmoeder als misbruik te ervaren en mij niet te realiseren dat ik het misbruik toeliet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bezetenheid van mijn schoonmoeder met een bepaalde lichaamsleer als een persoonlijke aanval te zien op mij als fysiek lichaam en daardoor het geloof aan te nemen dat ik raar liep en raar was en zodoende niet geaccepteerd kon worden als wettelijke partij voor haar zoon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben dat mijn schoonmoeder mij zou manipuleren in het doen van oefeningen om minder gedrochtelijk te worden terwijl ik moest opboksen tegen de herinneringen over oefeningen doen voor mijn scoliose waardoor ik mij ook gedrochtelijk en anders voelde en angst had om niet geaccepteerd te worden vanwege deze afwijking.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als een afwijking van het normale door mijn scoliose en het niet prettig vond om deze emotionele achtbaan weer op te moeten ratelen na de vele opmerkingen van mijn schoonmoeder over mijn houding en loopje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de niet verwerkte emoties/gevoelens rond mijn scoliose weer op te zien bloeien nu mijn schoonmoeder vond dat ik niet goed liep e nik terug schiet in de tijd en alles weer herbeleef door de ogen van de herinnering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet anders te willen zijn dan anderen om zodoende uit de boot te kunnen vallen en het niet te maken in het systeem war anders zijn wordt afgestraft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nukkig en rebellerend te zijn omtrent de oefeningen die mijn schoonmoeder mij wilde laten doen om mij zo af te zetten tegen het feit dat ik geen grenzen had gesteld en ik niet kon staan binnen het punt van mijzelf te accepteren en mijzelf te erkennen voor wie ik ben in totaliteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder de schuld te geven voor het niet kunnen staan en mijzelf te kunnen accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet stop te kunnen zeggen en mijzelf liet misbruiken door gebrek aan zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om t geloven dat ik warme gevoelens voor mijn schoonmoeder zou moeten hebben terwijl ik haar vreesde net zoals ik mijzelf vreesde voor wat ik instaat was mijzelf aan te doen als mijzelf of door anderen als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al had bepaald dat ik anders was en misschien niet zou passen in het geheel en mijn schoonmoeder dit alleen maar versterkte met haar gedrag maar niet veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat mijn schoonmoeder mijn partner van mij af zou pakken als ik niet zou gehoorzamen en zou doen wat zij mij vroeg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder super krachten toe te delen als een ontsnapping aan de werkelijkheid en zo niet te hoeven nadenken dat ik bang ben voor wat ik mijzelf aankan doen als ik niet sta voor wie ik ben als leven in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn schoonmoeder haar eigen issues heeft die ik niet als persoonlijke aanval kan nemen omdat ze niets van doen hebben met mij en zodoende alleen reacties van mij kunnen zijn op het gedrag van mijn schoonmoeder die aantonen dat ik nog niet sta in dat punt van zelf regie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik leven ben en zodoende niet door het leven afgewezen kan worden, omdat het leven niet separeert maar is in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben om niet geaccepteerd te worden door mijn schoonmoeder, omdat zoiets niet aan mij is, ik kan alleen mijzelf accepteren voor wie ik ben in elke adem in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de acceptatie van een ander niet meer zwaarder te laten wegen als mijn eigen acceptatie van mijzelf en zo mijn regie in handen leg van de ander om geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen en te kunnen afgeven op de ander wanneer de ander mij niet accepteert.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf ten opzichte van mijn schoonmoeder nooit meer te onderdrukken en zo misbruik in de hand te werken, waarbij wij samen consequenties creëren die we niet kunnen overzien en vervolgens niet aan willen gaan en een time loop creëren om elkaar zo jaren lang gevangen te houden in een web van angst.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s