Dag 77 van 2555; het “beschuldigende” personage

Dag 77 van 2555; het "beschuldigende" personage  Ik realiseerde vandaag ineens hoe sommige situaties in mijn leven anders hadden uitgepakt wanneer ik niet anderen had beschuldigd met de bijbehorende back chat, maar simpel het levende voorbeeld was geweest. Er zit zoveel meer actie in het levend voorbeeld zijn en het is zoveel krachtiger, want mensen gaan voor zich zelf over dingen nadenken en beslissen dan hoe zij erin staan.

 

Ik fietste vandaag op de brug, wat een nieuwe brug voor mij is in mijn nieuwe woonplaats. Dat maakt dat je meer oplet hoe dingen gaan en geregeld zijn. De eerste keer dat ik met de kinderen deze brug nam, fietsten wij op de rechter baan, zoals eigenlijk iedereen deed op dat moment. Uit gewoonte en geleerd te hebben om rechts te rijden en uit kudde gedrag deed ik dit. Totdat ik ineens zag dat er een vage fietser en voetganger op de twee stroken geschilderd waren en dat de linker baan voor fietsverkeer was en de rechter voor de voetgangers. Ik begon links te rijden, om zo geen verwarring te creëren en niets vermoedende voetgangers van de sokken te rijden. Dus ook vandaag reed ik op de linker baan voor de fietsers en wed ik rechts ingehaald door een fietser. Even voor een moment zou ik in een back chat schieten en de jongen beschuldigen van onacceptabel gedrag, maar ik liet het varen. Even later ging de jongen erg langzaam en ik fietste nog steeds links op het fietspad en haalde hem dus links terwijl hij op het voetpad fietste. Hij keek heel verbaasd en ging harder fietsen. We werden beiden vervolgens ingehaald door een fietser die net als mij op het fietspad fietste, waardoor de jongen wat om zich heen keek, hij veranderde niet van baan maar het zou zomaar kunnen zijn dat wij met ons gedrag bij de jongen een zaadje hebben gelegd. Hij kan zich als puber ertegen verzetten of hij kan ineens zien dat hij al die tijd op het voetpad heeft gefietst en dit makkelijk kan voorkomen door voortaan links te rijden. Hoe dit zich verder ontwikkeld wie zal het zeggen…

 

Eén ding is zeker er zijn situaties in mijn leven geweest waar ik niet echt een antwoord wist op hoe te reageren of niet te reageren in situaties die mij gevoelens/emoties opleverden. Ik zelf ben noot zo van het schreeuwen of belerend toespreken van vreemden geweest als het gaat om dingen die je vindt dat een ander fout doet of onacceptabel zijn. Laatst nog schreef ik over fietsers op een voetpad, waarbij mijn vader iedereen de les ging lezen en de gemoederen bij hem erg hoog opliepen. Dit is olie op het vuur gooien en dat bleek ook wel, dat wij daar liepen was al genoeg en het levend voorbeeld van het feit dat wij ons binnen een wandelgebied bevonden op een voetpad. Wij hadden niet aan de kant hoeven gaan voor de fietsers, aangezien het niet aangemerkt was als fietsgebied. Zo simpel, zo simpel kan ons leven zijn. Vroeger zou ik gezegd hebben, maar wat als die fietsers boos worden dat ik niet aan de kant ga, maar dat is niet mijn pakkie aan. Als anderen besluiten te reageren dan moeten zij dat maar doen, het is niets persoonlijk, het is een reactie die zij hebben en die zij kunnen gebruiken om inzicht in hun eigen leven te krijgen. Ik kan hun leven niet glad trekken door hen niet boos te maken en aan de kant te springen, dat zijn beslissingen die zij moeten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever anderen te beschuldigen van gedrag dat ik niet vind kunnen dan de reactie van mij op de situatie te onderzoeken en te zien waar ik de confrontatie met mijzelf niet aan wilde gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik met beschuldiging en back chat in mijn mind reageer op onacceptabele situaties met anderen, zo’n situatie ooit nog wel eens kan veranderen in een acceptabele situatie, terwijl ik mij niet realiseer dat ik de situatie alleen maar naar binnen toe in mijn mind heb genomen als iets persoonlijks wat emoties/gevoelens oplevert en dat het niets meer te maken heeft met mijn fysieke realiteit en de ander niet eens weet dat ik mij stoor aan zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beschuldigen in de mind als lekker veilig te ervaren en zo de ander niet boos hoef te maken met het feit dat ik zijn/haar gedrag afkeur, maar mij ook niet realiseer dat er niets veranderd aan de situatie in het fysieke anders dan consequenties vor mijzelf door oneerlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet naar binnen te willen kijken om te zien waarom bepaald gedrag van anderen mij stoort waardoor ik de situatie afdoe met het beschuldigen van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het “beschuldigende” personage niet te willen opgeven omdat het mij zoveel schijnbare veiligheid oplevert om niet te hoeven zien waarom ik reageer op de ander en niet kan staan als het punt waar de beschuldigingen over gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beschuldigingen die als back chat begonnen, wel met anderen te willen/moeten delen, maar niet met degene waar het om gaat en mij niet te realiseren dat zoiets gelijk staat aan roddel en onacceptabel gedrag is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf meer te voelen dan degene die ik beschuldig en niet te bedenken dat wij gelijk zijn en ik dezelfde makke heb als de ander, maar het alleen niet wil toegeven of opgeven omdat het nog teveel beloning oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat beschuldigen, het de schuld geven is en dus geef ik de schuld aan de ander terwijl die schuld van mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het zijn van een levend voorbeeld risicovol is en mij niet te realiseren dat back chat/emoties/gevoelens/roddelen consequenties hebben die ik niet kan overzien en dus veel meer risico met zich meebrengen dan te zijn en te staan als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het levend voorbeeld zijn geen conflict of confrontatie met de ander inhoudt, maar dat het gewoon gezond verstand binnen een situatie betekent los van wat anderen doen met die situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om confrontatie met mijzelf in een situatie waarin ik moet staan, opzettelijk te verwarren met confrontatie en conflict met een ander en het als eng af te doen dat moet worden verwerkt in de mind om er een enge herinnering van te maken en mij te behoeden voor het mij confronteren met mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beschuldigen niet meer te labelen als veilig, maar te zien voor wat het is, een verkapte vorm van roddel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het levende voorbeeld zijn niet meer te zien als een gevecht, maar als een hulpmiddel om mijzelf te laten staan als en in het leven en daarmee mijzelf en anderen als mijzelf de weg te wijzen naar het verbeteren van onszelf om zo de wereld te kunnen verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de confrontatie met mijzelf aan te gaan en te zien op welk punt ik reacties heb terwijl ik de ander beschuldig in stilte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s