Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind  Zeggen we nee tegen ons kind uit opvoedkundige motieven of zeggen we nee tegen ons kind uit angst?

 

Vandaag zat ik met mijn tiener kinderen op het bankje voor het huis van het zonnetje te genieten, de buurvrouw kwam ook met haar zoontje buiten. Het jongetje is een dreumes en is op alle mogelijke manieren zijn wereld aan het verkennen/uitbreiden en daarbinnen probeert hij de regels van zijn moeder te stretchen en te verkennen. Het jongetje dat nog maar net loopt en geniet van de “vrijheid” om zelf ergens heen te lopen en de wijde wereld in te trekken, wordt net als hij een beetje op gang komt door zijn moeder terug geroepen met “nee”. Je ziet het kindje veranderen in frustratie, hij zet het op een huilen en probeert van alles uit de kast te trekken om zijn moeders “nee” te omzeilen en dat te doen wat hij in de eerste instantie al wilde doen. In dit geval liep hij op de stoep voor onze huizen en mocht hij niet verder alleen lopen dan het huizenblok.

 

Ik keek er zo naar en dacht, tja zo doen we het allemaal als opvoeders/oppassers, we verbieden ons kind om dat te doen waarvan wij vrezen dat het niet goed af zal lopen. Waarbij wij in datzelfde moment onze angst projecteren en overbrengen op het kind en zo ons kind vullen met angsten van onszelf. Wanneer het kind groter wordt heeft het allerlei angsten waarvan het niet weet hoe het eraan komt en wat het over hem zegt.

 

Mijn buurvrouw is bang dat haar zoontje de weg op zal rennen en dat er op dat moment een auto of fiets aan zal komen en het kind aan zal rijden met alle gevolgen van dien. Dit klinkt als een goede moeder die op haar kind kan letten, maar is het zo dat het kind hierbij gebaat is? Als ouders moeten wij goed begrijpen dat wij een levend voorbeeld voor onze kinderen zijn en als we nee zeggen en zelf ja doen dan komt de ja van de handeling aan en zal de nee in woord alleen maar zorgen dat het kind een mind dossier aanlegt en ons uiteindelijk als hypocriet gaat zien en als ongeloofwaardig bestempeld.

 

Dus praktisch gezien, ziet het buurjongetje dat hij met zijn moeder verder kan lopen dan het huizenblok en ervaart hij op dat moment geen stress van zijn moeder en is het okay om voorbij het huizenblok te lopen. Nu wanneer hij alleen loopt en wil gaan ontdekken vindt zijn moeder het ineens niet goed dat hij verder loopt dan het punt waar zij normaal samen voorbij lopen. Het kind ervaart stress vanuit  zijn moeder die hem negatief benaderd wanneer hij alleen verder loopt dan het huizenblok, zodra hij weer terug komt op aandringen van zijn moeder knuffelt zij hem, wat het kind als een beloning ervaart.

 

Dus wat leert dit kind van zijn moeder? Ten eerste dat het stress oplevert als hij alleen verder dan het huizenblok wil lopen. Ten tweede dat hij wordt vertroeteld als hij doet wat zijn moeder hem zegt en dus leert hij wat het beloningssysteem inhoudt en dus leert hij hoe een consument te zijn en hoe in het systeem te passen. Ten derde leert hij hoe zijn situatie te manipuleren om toch te kunnen doen waarnaar hij verlangt. Ten vierde leert hij hoe mensen gunstig te stellen en blij te maken door een goed kind te zijn, terwijl hij plannen smeedt hoe uit te breken als moeder even niet kijkt. Dus kunnen we concluderen dat dit leren door angst en opvoeden door angstdoctrine is.

 

De moeder speelt haar mind angsten uit door te vrezen wat er allemaal zou kunnen gebeuren, zodat het kindje absoluut niet kan ontdekken zonder de angsten van zijn moeder over te nemen. Wat zou er daadwerkelijk zijn gebeurd wanneer hij verder gelopen was, hoe ver zou een dreumes gaan zonder zijn moeder? Zou het een oplossing zijn om wel met hem mee te lopen maar hem te laten ontdekken en om wanneer er daadwerkelijk fysiek gevaar dreigt meteen te kunnen ingrijpen? Je kunt niet leren in het leven, wanneer je zelf geen fouten mag maken om van te leren.

 

Dit is niet een makkelijke kijk op opvoeden wanneer wij zelf als ouders door angstmanagement zijn opgegroeid, maar zou het niet wat waard zijn als onze kinderen vrij van angsten zouden zijn binnen de exploratie van hun wereld? Zou het voor ons als ouders niet een mooie leerweg zijn om te zien dat wanneer wij reageren op situaties met onze kinderen vanuit emoties/gevoelens/angsten dat wij met onszelf te maken hebben en niet als superman of supervrouw aan de slag te hoeven om ons kind te redden. Wanneer wij bij het zien weglopen van ons kind als reactie allerlei plaatjes in onze mind te zien krijgen van ongelukken en hoe dingen heel verkeerd kunnen aflopen, dan is dat onze reactie die los staat van de fysieke realiteit waar wij ons op straat met ons kindje ons in bevinden. Ervaar eens wat het is wanneer je geen nee zegt tegen je kind, die “nee” die eigenlijk voor jezelf bedoeld zou moeten zijn om niet in te grijpen op een moment dat jouw kindje de wijde wereld verkent. Maar zoals bij elke nieuwe manier van dingen oppakken, moeten we ons niet laten verleiden tot gevaarlijk gedrag en doorslaan van overbeschermend naar gevaarlijk onverschillig. Daar waar ons kindje daadwerkelijk fysiek gevaar loopt daar moeten we ingrijpen en uitleggen waarom we ingrijpen. Laat j kind, kind zijn en realiseer je dat jij zijn levende voorbeeld bent en het ligt dus in jouw handen als ouder om een angstig kind te maken dat leert overleven in het systeem of een kind dat ziet en leert van jou hoe de regie van zijn eigen leven in handen te nemen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de rol als opvoeder een grote verantwoordelijkheid is en dat ik als ouder de mogelijkheid in handen heb om precies dat verschil te maken in de start van het leven van mijn kind en de komende generaties, zodat mijn kind leert wat het betekent om mens te zijn en hoe in het belang van een ieder te leven en keuzes te maken, omdat ik mijn kind dit laat zien door mijn handelen in mijn eigen leven zonder dat mijn woorden in discrepantie zijn met wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het “nee” van mijn buurvrouw en mij te realiseren dat het nee van mijn buurvrouw mij  herinnert aan mijzelf als ouder met jonge kinderen en het “nee” gebruikte in situaties waar ik angst had en gebeurtenissen in de toekomst projecteerde om zo het heden te manipuleren/controleren en mij niet te realiseren dat ik hiermee de angsten, die in mij zaten en nog niet overkomen waren, overzette op mijn kinderen en zodoende later met mijn angsten door mijn kinderen geconfronteerd werd en niet snapte waar deze angsten vandaan kwamen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien/inzien dat de angsten in mijn kinderen de angsten van mijzelf of van mijn partner waren en die ik aan moest gaan en aankan gaan om zo mijn kinderen te vertellen hoe deze angsten te overkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het overbrengen van angsten op mijn kinderen en zo mijn kinderen door een simpele “nee” te limiteren en zo hun evolutie stop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “nee” als onschuldig en effectief binnen de opvoeding te beschouwen en niet verder te durven kijken wat dit woord voor lading had en wat het afdekte aan angsten die ik niet onder ogen wilde zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat met “nee” ik mijn kind kneed in het zich vormen naar het systeem, zodat het later betere kansen in het systeem heeft en ik geen extra angsten hoef te hebben of mijn kind het wel overleeft binnen het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat wij als ouders in het huidige systeem onze kinderen klaarstomen voor het systeem en absoluut niets aan het kind laten zien van wie wij zijn als ouders/als mens, maar alleen maar bezig zijn om van de ene angst in de andere angst te verdwijnen om ons kind te behoeden voor het uitsteken van hun kop boven het maaiveld en beter te luisteren naar het systeem dan het systeem te veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen/realiseren/zien dat “nee” zeggen tegen mijn kind angst is en voortkomt uit eigen belang om mijn eigen angsten niet onder ogen te hoeven komen en simpelweg het “nee” te gebruiken om geen verantwoordelijkheid af te hoeven leggen en mijn rol als ouder te misbruiken om zo controle op mijn leven te houden en goed afgerichte kinderen te hebben die mij het leven niet al te moeilijk maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat “nee” en “ja” binnen de opvoeding een polariteit is en alleen maar daar is om eigen belang te dienen om te manipuleren met woorden terwijl mijn daden en woorden niet met elkaar in overeenstemming zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te beschuldigen van slechte opvoeding omdat zij niet consequent  nee kunnen zegge tegen hun kind en mijzelf niet te realiseren dat ik mij dus trots voel over het feit dat ik mijn kinderen heb gelimiteerd en hen angsten heb bezorgd die zij nu moeten doorwerken, omdat ik er niet naar wilde kijken voordat ik ze overbracht op hen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een moeder van tiener kinderen erachter te moeten komen dat ik mijn rol als ouder te licht heb opgenomen en dacht dat ik goed bezig was, terwijl ik alleen maar bezig was mijzelf niet onder ogen te komen en angsten over te dragen om zo de zonde van de voorvaderen door te zetten en mij niet realiseerde dat ik precies dat deed wat ik niet waardeerde in mijn ouders of juist het tegenovergestelde deed, niet in het belang van een ieder maar uit verzet tegen mijn ouders om het anders te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een opvoedkundige “nee” of “ja” even te stoppen en rustig adem te halen en te zien wel doel/belang ik nastreef en of dat in het belang van een ieder is en zo niet de actie af te blazen en om te zetten in een actie van gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien wat “nee” zeggen tegen je kind omhelst en dat het niet cool is wanneer je eigen angsten projecteert/overdraagt op jouw kindje en het zo niet leert te beslissen in zelfoprechtheid voor zichzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet schuldig te voelen over hoe de opvoeding die ik gaf aan mijn kinderen niet in het licht van “het belang van een ieder” was en te werken met wat hier is en ik het nu in het hier anders aan pak en mijn kinderen uit te leg waarom zij zelf moeten ontdekken hoe dingen gaan in plaats van het moeten doorleven van mijn angsten en niet toe te komen aan leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s