Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!  Het beschermende moeder personage

 

Ik fietste door de stad en kruiste een moeder en een kleuter op de fiets. Net voordat ik ze kruiste bestrafte de moeder het jongetje voor zeer gevaarlijk rijgedrag. Het jongetje slingerde een beetje toen moeder en kind beiden langs een paaltje moesten en uiteindelijk reed het jongetje aan de juiste kant van het paaltje en moest moeder aan de verkeerde kant van het paaltje op de weg rijden. Het kind zei niets terwijl zijn moeder tegen hem tierde. Ik voelde zo’n wee gevoel in mijn buik en had met het kind te doen en eigenlijk ook met de moeder. De vrouw reageerde duidelijk in angst voor wat had kunnen gebeuren op een zeer rustige weg.

 

Dit is nu wat wij doen als ouders, het nare gevoel van onze angsten afreageren op onze kinderen en hen de boodschap meegeven dat het gevaarlijk is op een rustige weg. Of dat het gevaarlijk in een situatie is waar eigenlijk niets aan de hand is, maar waar de fantasie over wat er zou kunnen gebeuren een loopje met ons als ouders nemen. We zien het al helemaal gebeuren en ons hart klopt in onze keel, want deze angst/bedreiging is zo reëel dat we er zelf in gaan geloven.

 

Zo had ik altijd angst wanneer wij met ons eerste kind op de boot van opa en oma waren. De steiger waar mijn dochter absoluut geen angst had en waar ik haar steeds naar het midden van de steiger trok, omdat ik haar al zag verdrinken. Zeer reëel en geloofwaardig de film die de mind mij voorschotelde en ondertussen beperkte ik mijn kind zo dat ze geen kant op kon en we haar met een touw om aan de boot vastmaakten om ongelukken te voorkomen. Ik vond dat wel heel erg dat touw aan haar vastmaken, maar ik begreep toentertijd niet dat ik mij schuldig voelde voor het beperken van de expressie van mijn kind door het geloven in mijn mind angsten.

 

Vrij recent en zo ’n 13-14 jaar later wandelden wij met het gezin langs de kades in onze stad en besloten we even bij de opengaande spoor en auto brug te stoppen om de boten er doorheen te zien gaan. Mijn dochter ging op de rand van de kade zitten alsof ze op een stoel ging zitten en mijn zoon zat wat op zijn hurken te wiebelen op een rand die een paar meter boven een grote rivier staat. Ik voelde die angst van weleer weer opkomen en wilde zeggen: pas op ga niet op die rand zitten, het is diep, je kunt in het water vallen en hoe kom je er weer uit? Terwijl ik dat dacht zag ik een trapje dat tot het water ging en dus geen reden tot paniek. En realiseerde ik mij wat er gaande was waardoor ik deze dingen niet zei en lette in plaats daarvan op mijn ademhaling en zag wat mijn mind in gedachten had voor mij, een angsttrip over het verliezen van mijn kinderen. Maar had ik echt de angst om mijn kinderen te verliezen door een verdrinkingsdood in de woelige rivier? Nee dat had ik niet, ik zag dat er niets aan de hand was en dat mijn kinderen heel verantwoordelijk omgingen met de situatie. Ik was het, ik ervoer een oude niet opgeruimde angst en in dat moment had ik de keuze om te kiezen voor angst of leven en ik koos leven en hielp mijzelf door het moment heen met de 4 tellen ademhalingstechniek. Niets gebeurde er met mijn kinderen en door niet mijn angst te projecteren en te verwoorden besmette ik zogezegd ook niet mijn kinderen met deze angst die niets te maken had met bewust opvoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irreële angsten van mij op mijn kinderen te projecteren en te spreken tegen hen met de stem van angst waar mijn kinderen niets van snappen en eerder verward raken van de bestraffende angstige toon waarop ik ze aanspreek en zodoende deze angst zullen opslaan gerelateerd aan de situatie waarin het gebeurde om het zo in hun eigen leven tot leven te laten komen en zich te beperken op dezelfde manier waarop ik dat doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren al luisterend naar de moeder en het kind wat er door het kind heen gaat, omdat ik ook ooit kind was en mijn moeder net zo met mij omging als ik met mijn kinderen om zo de zonden van de voorvaderen voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de moeder te zijn voor wat zij haar kind aandoet en zich niet te realiseren wat de verregaande consequenties zijn die zij haar kind en zichzelf aandoet, terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik ook ooit op dat punt was waar deze moeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mind angsten omtrent mijn kinderen als echt te zien/ervaren en te labelen als het geven om mijn kinderen en hen te behoeden voor het kwade, terwijl ik mij niet realiseer dat ik het kwade ben en niet uit liefde hen wil behoeden maar om mijn angst om hen te verliezen de vrije loop te laten gaan en te genieten van de energie die vrij komt van deze angst ervaring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het genieten van de energie die vrij komt bij het behoeden van mijn kinderen en het meegaan in irreële mind angsten om zodoende mijzelf goed te voelen voor wat ik doe als goede beschermende moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik vanuit eigen belang mijn kinderen bescherm door het nodig hebben van deze angst energie om mijzelf als goed en nodig te voelen als moeder, terwijl die vorm van bescherming niet nodig is en alleen maar consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in angst opvoeding vanuit een punt van eigenbelang en liefde als dekmantel van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het voortzetten van angsten in onze kinderen en niet de lef te hebben om de cycli in elke vorm mogelijk te stoppen en op te staan voor en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het afschuiven van angsten op onze kinderen net zo lang totdat het kind deze angst overneemt en wij he gevoel hebben dat het nare gevoel/de angst uit ons is en ons niet te realiseren dat wanneer wij het niet meer voelen/ervaren het er ook niet meer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet snappen van de angsten in onze kinderen en ons te separeren van die angsten als niet van ons om zo geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen als ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet zijn van een levend voorbeeld voor onze kinderen en niet ons te willen realiseren dat ons kind ons altijd volgt ook als wij niet handelen vanuit het voordeel van een ieder en wij zo een leven kapot maken alvorens het tot bloei kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het mis interpreteren van de rol van onze kinderen en ons niet te realiseren dat onze kinderen ons reflecteren wat we aan het doen zijn en onze angsten uitvergroten en onder de aandacht brengen om deze angsten te kunnen opruimen inplaats van niet te begrijpen dat we nu onze frustratie en angst op onze kinderen botvieren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door mijn mind om meegezogen te worden in irreële angsten en die over te brengen op mijn kinderen om zo beperkingen onder de noemer van liefde voort te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude angsten op te ruimen zodat ze geen eigen leven gaan leiden en zo mijn taak als ouder te vertroebelen met eigen belang en niet meer helder te kunnen zien wat echt is en wat mind realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn inzichten in mijzelf toe te passen in mijn taak als ouder om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s