Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker

Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker  Het “ik ben geen robot” personage

 

Deze macro foto van een oog zag ik op Facebook vandaag en ik had daar best een heftige reactie op. Op de foto zie je een close-up van een oog met het zwarte gat van de pupil. Het is een zeer plastische afbeelding en ineens zag ik dat de pupil een gat is. Ik wist dat eigenlijk wel, maar nu triggerde het een gevoel van, shit onze ogen zijn gewoon gaten en ons gezicht is als een masker waar we doorheen kijken naar de buitenwereld. Tegelijkertijd moest ik denken aan de Desteni HOM serie (history of mankind) hoe wij in ons lijf als voertuig gelokt zijn en gevangen /veroordeeld zijn tot ons lijf wat ons tegelijkertijd het bestaansrecht geeft op aarde in het fysieke. Dus de afhankelijkheid van het lijf aan ons en wij aan het lijf als een soort van symbiotische relatie en de enige weg om tot gelijkheid te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het feit dat de pupil een gat is en mij eens te meer doet inzien hoe wij organische robotten zijn en onszelf mens noemen en mij niet te realiseren in het moment dat de schrik de fysieke consequentie was van het ontkennen van het zijn van een organische robot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zijn van een organische robot te zien als minderwaardig en iets dat minder speciaal is dan het zijn van een mens, terwijl de mens een organische robot is, dus is het een kwestie van het ontkennen van wie/wat ik eigenlijk ben ontstaan uit de teleurstelling van een gebrek aan bijzonder zijn en zodoende niet energetisch geladen te worden door de ervaring van bijzonder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als het iets dat door de zwarte gaten van mijn ogen naar buiten kijkt, als door een masker, in de veiligheid van mijn mind om als waarnemer deel te kunnen nemen aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ogen met de zwarte gaten als een deel van het geheel van het gezicht te beschouwen, als een masker en mij niet te realiseren dat deze opvatting mij een vrijbrief geeft voor de ontwikkeling en instandhouding van de verschillende personages/maskers waaruit ik besta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te gast te voelen in mijn lijf en mij op mijn plek te wanen in mijn mind en mij niet te realiseren dat ik mij op mijn plek voel in mijn mind vanuit een onecht gevoel van veiligheid, terwijl het de mind is die door middel van angsten/gevoelens/emoties met mijn toestemming mijn leven tot een ritje in de achtbaan maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals mijn lijf, mijn verschillende ledematen, mijn mind, als aparte delen te beschouwen en zodoende in separatie leef met mijn eigen lichaam en mind en dus sneller schrik of verwonderd ben zodra er iets met één van de delen aan de hand is, gevoed door angst voor het onbekende over een deel van mij dat wel van mij is maar wat ik niet ken/erkennen wil als van zijnde van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het lijf als niet van mij te beschouwen, maar als een soort van bruikleen, waar ik door onverschilligheid, om angsten te verbloemen niet altijd goed voor zorg en het dan makkelijk kan afschuiven als het is niet van mij en het is de schuld van de eigenaar/maker dus ik hoef daar niets mee, ik hoef daar geen verantwoordelijkheid voor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te claimen voor mijn eigen lijf en maar hoop dat het lijf mij goed gezind zal zijn tijdens mijn tocht door het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van een lijf in mij op te nemen als informatie en het niet te leven in mijn realiteit als zijnde mijn lijf, dat mij bestaansrecht geeft voor het leven hier op aarde in de fysieke realiteit en ik bij elke ademhaling een bevestiging heb dat ik leef en dat ik er dus niet het beste van moet maken, maar juist dat te doen wat in het belang van een ieder is en met volle teugen te genieten van het feit dat ik besta in het fysieke en dus de regie heb over het fysieke om dat te doen wat gedaan moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken bij het zien van de gaten/pupillen en mij te realiseren wie ik ben maar mij niet wil realiseren wie ik ben om zodoende mijn ogen te kunnen sluiten voor het feit dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen, dus ik schrik terug voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid en zak liever terug in mijn angsten dan op te staan en verder te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gevangen te voelen in mijn lijf, terwijl ik kijk door de gaten van mijn masker als door de tralies van mijn cel, terwijl dit illusie is en afleiding van mijn mind, want zonder mijn lijf besta ik niet hier op aarde en heb ik niet de kans om mijzelf te ervaren/realiseren in het fysieke om zo mijn bagage te kunnen verwerken om de zonden van de voorvaderen niet meer te hoeven doorzetten op mijn kinderen en in mijn geheel als de eenheid van lijf en mind te staan voor len als het even en niet langer te participeren in de manipulatieve aard van de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen van zelfverantwoordelijkheid te zien als gevangenschap en mij niet te realiseren dat zelfverantwoordelijkheid het mijzelf de mogelijkheid geven betekent, om als eenheid van lijf en mind mijn leven te regisseren in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te schrikken voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid terwijl ik deze angst aankleed met verschillende jasjes om mijzelf om de tuin te leiden en niet direct te doen inzien dat het steeds weer hetzelfde is waar ik mij van distantieer/separeer en voortaan zelfverantwoordelijkheid als een mogelijkheid te zien en niet als een beperking.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik een organische robot ben, zonder dat te labelen en te categoriseren met een energetische lading die weer allerlei angsten doet ontwaken om zo af te wijken van het feit van wat ik eigenlijk ben en niet hoef in te zien wie ik eigenlijk ben en mij zodoende beperk om te worden wat ik eigenlijk zou moeten zijn, één en gelijk met en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor wie en wat ik ben mij niet te laten ontmoedigen om mij te verbeteren in wat en wie ik kan zijn in het voordeel van een ieder, als de adem, één en gelijk aan/als het leven.

Advertisements

One thought on “Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s