Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan  Het “ik vind het vies als kinderen smeren met hun eten” personage

 

Buiten voor mijn huis ving ik een gesprekje op van een moeder met haar dochter en de oma van het kind. Het kindje is 2 jaar en haar moeder vertelde aan haar moeder dat het kindje stout was geweest tijdens de maaltijd, zij was stout met kaas geweest zei het kindje. Ook vertelde zij zonder blikken of blozen dat zij in de hoek had gestaan omdat zij stout was geweest. Ja, dacht ik dat was zo’n punt in de opvoeding die ik mijn kinderen gaf dat ik er altijd op lette dat ik niet zei je bent stout, maar de handeling afkeurde als die onacceptabel was, om zo het kind in zijn totaliteit niet af te keuren, maar de handeling. Nu terug kijken dis het verschil tussen die twee voor een kind niet veel verschillend, het kind pakt het sowieso als een afkeuring van zichzelf op.

 

Het gaat natuurlijk niet over een stout kind, maar over een ouder die reacties heeft op het gedrag van het kind. In dit geval ging het over het smeren/knoeien met eten wat niet werd getolereerd door de moeder. Waar natuurlijk van alles meespeelt zoals, getver nu moet ik die smeerboel weer opruimen, waarom doet ze niet wat ik zeg, hoe kan ik haar afleren om dit gedrag te vertonen, wat zullen anderen zeggen van mij als moeder als ik dit toesta en zij het ook bij anderen of met visite doet, waarom is opvoeden zo moeilijk, waarom faal ik als ouder enz. enz.

 

Door het kind als stout te benoemen help je het kind een personage te creëren. Naar alle waarschijnlijkheid wordt dit een personage dat ingezet wordt om te rebelleren tegen de restricties van het gevormd worden in het systeem van de samenleving. Het personage zal er positieve energie uit halen om dit gedrag te vertonen. Lekker stout, lekker spannend om te zien hoever de tralies van de gevangenis opgerekt kunnen worden. Ons niet realiserend dat het kind in separatie van zichzelf gaat al op zo’n jonge leeftijd en leert om bepaalde dingen binnen bepaalde personages te moeten doen, want ja, jong geleerd is oud gedaan.

 

Toch hoeven dit soort zaken helemaal niet zo moeilijk te zijn, als jij als ouder hier in het moment met jouw kindje bent en het die aandacht kan geven die het nodig heeft in dat moment, het eten zo aanbied dat er niet onnodig geknoeid wordt of jouw kindje te laten experimenteren ermee zonder daar heftig op te reageren en het een neutrale ervaring voor je kindje te laten zijn. Door nog het kind aan te moedigen van hoe goed het wel niet is en nog in je gedrag te laten merken dat je het vies vindt en eigenlijk afkeurt. Dit doe je niet zomaar als ouder, dit kun je alleen wanneer je snapt waarom je erin staat zoals je doet en bereidt bent te kijken naar jezelf als ouder. Op die manier snap je de mechanismen en je eigen patronen die je gebruikt om door bepaalde situaties met je kind heen te komen om zo je eigen angsten af te dekken. Opvoeden gaat over onszelf en het kind is er om je erop attent te maken en het is aan ons ouders om hier wat mee te doen of niet. Doen we er niets mee dan scheppen wij een kind dat niet anders in zijn gedrag zal zijn dan alle voorgaande generaties en jouw fouten zal blijven herhalen. Durven wij naar onszelf te kijken als ouder en doen we wat met de reflectie die ons kind ons geeft, dan zijn wij instaat om de cycles van de zonden der voorvaderen te stoppen en een wereld te creëren waar leven op nummer 1 staat, als gelijk aan en als het leven in eenheid met en als het leven.

 

De volgende vergevingszinnen gaan over de periode dat ikzelf moeder van kleine kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vies te bestempelen als mijn kind en zijn directe omgeving onder het eten gekliederd zit en ik mij separeer van de situatie om er in mijn mind geen deel vanuit te hoeven maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te manipuleren of te beperken om zo geen geklieder te veroorzaken met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een emotionele lading te hebben bij het zien van geklieder met eten en deze reactie niet achterwege laat, maar gebruik om mijn kind af te keuren, terwijl ik diegene ben die zich stout voelt door opgevoed te zijn dat smeren met eten niet mag en alleen stoute kindjes dit proberen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst gedreven te worden om heftig te reageren op geknoei met eten uit een vroegere angst om als stout gezien te worden en dat nu verplaats van stout kind naar stout/falende ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het knoeien met eten van mijn kind te zien als vies en slecht door de ogen van mijn eigen angst om hiervoor bestraft te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er alles aan te doen dit gevoel van afkeuring niet te hoeven herbeleven door mijn kind, terwijl ik mij niet realiseer dat dit de opening is om door deze angst heen te werken en mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben te worden bestraft als ik knoei met mijn eten en daardoor angst heb voor consequenties als mijn kind knoeit met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om middels emoties en gevoelens het knoeien met eten een generatie voort te zetten als zijnde stout/slecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgewezen te worden door stout gedrag te vertonen en door angst niet instaat ben om in het moment met mijn kind te zijn en het kind te laten experimenteren met het eten zonder dat het wordt afgekeurd en een stout personage zal ontwikkelen om met de situaties om te kunnen gaan die ik aanslinger en instand houdt als de zonde van de voorvaderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te leren dat personages noodzakelijk zijn om door het leven te komen en vooral niet te ontdekken wie het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn gedrag te laten zien aan mijn kind dat ik veel waarde hecht aan personages en in elke situatie mijn kind weer een ander personage toon met een andere angst als basis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze angst en dit personage doorzet vanuit een zeer lange familie traditie, maar dat ik degene kan zijn die het kan stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geknoei met eten niet meer te koppelen aan stout zijn en de consequenties daarvan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind als stout te bestempelen nog in woorden nog in mijn mind, maar in plaats daarvan te snappen wat er ten grondslag ligt aan het gedrag dat het kind heeft en de wisselwerking die er tussen mij en het kind is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind het voorbeeld te geven hoe personages aan te meten, maar in plaats daarvan laat ik het kind zijn en kijk ik eerst naar mijn eigen reacties die woorden teweeg brengen die een kind aanzetten tot het generen van een personage, en neem zodoende de situatie terug naar mijzelf om zo mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s