Dag 89 van 2555; mijn zoontje houdt van roze

Dag 89 van 2555; mijn zoontje houdt van roze Terwijl ik zat te wachten in het ziekenhuis ontvouwde zich een tafereeltje tussen een moeder een kleuter en een doktersassistente. De moeder stond voor het loket en de kleuter naast haar, terwijl de moeder de doktersassistente aankeek keek de kleuter tegen een muur aan, te klein om door het loket naar binnen te kijken. De kleuter stond stil naast zijn moeder en gedroeg zich perfect in matrix termen. Op een gegeven moment kwam er een pot door het loket gestoken met ballonnen en de vraag of het jongetje een ballon wilde uitzoeken. Waarop de moeder antwoordde dat zij al wist welke kleur haar zoon ging kiezen. De kleuter pakte een roze ballon en de moeder zei: “dat wist ik wel dat hij een roze ballon zou kiezen hij kiest altijd roze.” Dit werd op een toon gezegd zo van, ik ben hier ontzettend okay mee. Alsof dit nog niet genoeg was deed de moeder er nog een schepje bovenop en vertelde aan de doktersassistente dat hij ook roze sportschoenen had en weer met die “ik ben er totaal okay mee” houding. De vraag is natuurlijk dat wanneer ik als wild vreemde zie dat zij er niet okay mee is maar zichzelf wijs maakt dat zij er okay mee is, wat zal het kind hier dan van oppakken? Hij mag roze mooi vinden, maar zijn moeder heeft daar allerlei imprints vanuit opvoeding en maatschappij bij die haar doen belemmeren om een zoon die roze mooi vindt als okay te zien. Deze belemmering is terug te vinden in de woorden die zij gebruikt tesamen met haar expressie die haar kind onbewust zal oppakken en zal opslaan als niet geaccepteerd te zijn, zonder dat hij dat kan verklaren/uitleggen.

 

Terwijl het gesprek aanduurde vanwege een complex aantal vervolgafspraken die er gemaakt moesten worden, begon de kleuter zich zichtbaar te vervelen van het al die tijd tegen de muur aanstaren. Het kind draaide wat heen en weer en begon zachtjes te neuriën. Dit duurde nog geen minuut of de moeder tikte het jongetje op het hoofd, het kind keek naar haar op, zij deed haar wijsvinger voor haar getuite lippen en het kind stopte met neuriën. Jemig dacht ik, een krappe 20 jaar geleden zou ik deze moeder als het voorbeeld hebben gezien van de perfecte manier van opvoeden. Een kind dat luistert en een moeder die dat bereikt met weinig tot geen woorden laat staan schreeuwen. Maar is dit nu wel zo’n happy tafereeltje? Want wat doet deze moeder in dat ene handgebaar naar haar kind? Zij leert hem dat het niet okay is om zichzelf te zijn en zijn zelfexpressie die als kind nog zo puur is helpt ze volkomen om zeep en ik zag het kind zichzelf onzichtbaar maken en het leven in hem onderdrukken. Dit is helaas de realiteit van onze opvoedkunsten, we dresseren onze kinderen als aapjes in het circus en ontdoen hen van elke millimeter leven om hen zo in de matrix te duwen en te overleven ter eer en glorie van de ouder. Daarnaast is er de ouderlijke drang van voortbestaan door onze kinderen heen en de angst om niet te overleven als wij niet door onze kinderen verzorgd kunnen worden wij onze kinderen doen pushen om te slagen binnen de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinderen de zoet en braaf zijn als fijne kinderen te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit kinderen zijn waar het leven uit gehaald is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoete en brave kinderen als ideaal beeld te zien door mijn eigen opvoeding en socialisatie in de maatschappij en mijzelf niet af te vragen of het zoet en braaf zijn ergens ten koste van gaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij generatie op generatie het leven uit de nieuwe generatie halen om zo in te passen in de matrix en geen angst te hoeven hebben over het voortbestaan van de matrix en ons leven daarin.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet terug te durven kijken naar hoe het leven uit mijzelf is gehaald en ik pas nu in proces instaat ben om terug te kijken en te zien wat de consequenties zijn van zoet en braaf zijn vanuit een startpunt van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik hetzelfde heb gedaan met mijn kinderen als dat wat werd gedaan met mij en niet instaat was te veranderen uit angst dat mijn kinderen niet zullen overleven of inpassen in de matrix en tot aan mijn dood moeten terug vallen op mij wat kan betekenen dat ook ik niet overleef in de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de kleur roze bij jongens direct koppelen aan homofilie en als afwijkend gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij het erg vinden wanneer onze kinderen homo’s of lesbies zijn uit angst om niet door te leven door onze kinderen en de opvolgende kinderen en te vrezen dat de familie niet wordt voortgezet door homofilie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij vrezen niet te zullen overleven als ons kind homo/lebies is en ons niet het eeuwige leven kan geven door voor nazaad te zorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons schamen voor het hebben van een homofiel kind en ons afvragen wat wij hebben gedaan om dit te verdienen, zonder ons te realiseren dat het kind een reflectie van onszelf is en op velerlei manieren kan aangeven als er iets niet goed zit in onze eigen relatie met onze partner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de kleur roze expliciet voor meisjes hebben gereserveerd en blauw voor jongetjes om zo onze kinderen met een juist kleurnummer de matrix in te kunnen duwen als slaven van en aan de matrix.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij geen kinderen maar een ideaalbeeld willen koesteren en grootbrengen zonder de angst dat ons ideaalbeeld niet geaccepteerd wordt in en door de matrix en zo minder kansen tot overleven heeft.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen als een reflectie van mijzelf te blijven zien om zo te kunnen toetsen waar ik nog mank ga en waar ik mij kan corrigeren en verbeteren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleuren als kleuren te zien zonder associaties vanuit mijn opvoeding en de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoete kinderen geïndoctrineerd door angst van de ouders niet meer als een ideaalbeeld te zien en tegelijkertijd niet in een polariteit te schieten, maar kinderen te waarderen voor wie ze zijn los van de ouderlijke plas/beïnvloeding die over hen heen gegaan is en ze tot zoete of stoute kinderen heeft gemaakt.

2 thoughts on “Dag 89 van 2555; mijn zoontje houdt van roze

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s