Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang  Nu ik zie hoe vrij mijn kinderen zijn nu we weer in Nederland wonen, hun eigen dingen doen en niet gelimiteerd worden door een situatie gecreëerd door hun ouders. Terugkijkend is alles zo eenvoudig en kan ik zien dat mijn eerdere keuzes gemaakt zijn in eigenbelang. Kinderen volgen nu eenmaal hun ouders en de optie om niet mee te emigreren naar Italië was er ook niet. Ik als ouder ben de verstrekker van eten en een leven binnen het systeem, als kind ben je loyaal aan je ouders, pas later als adolescent zie je dat iets niet goed was.

 

Ik vetrok met mijn gezin naar Italië, toen de kinderen nog klein waren, voor hen een feit voor mij een keuze om niet dat aan te gaan waarvoor ik weg wilde. We zijn nu weer terug met tiener kinderen die hebben mogen meebeslissen als gelijkwaardigen of zij ook terug naar Nederland wilden. De keuze was beïnvloed door geld, aangezien we geen geld meer verdienden in Italië en wij het wel konden gaan verdienen in Nederland.

 

Ik heb door te handelen in eigenbelang mijn kinderen beperkt in hun ontwikkeling, emotioneel en sociaal en besef me dat nu pas echt, nu ik ze zie groeien en zelfstandig zie worden omdat het kan. Zo zou het moeten zijn dat ik als ouder mijn kind geen beperkingen voor de voeten werp, omdat ik zo nodig iets moet. Nee beperkingen zijn alleen fysieke beperkingen en dat is de enige uitzondering op de regel waarom een kind/mijn kind beperkt zou kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen ook de consequenties moeten dragen van mijn keuzen die niet gedaan worden in oprechtheid maar eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf beperkte door de keuze om te emigreren en geïsoleerd te willen wonen en daardoor tegelijkertijd mijn kinderen beperkte om zelfstandig te zijn en zaken zelf te kunnen doen zonder tussenkomst van een volwassene.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ver weg van alles te willen wonen vluchtgedrag is en het onmogelijk maakt om even snel iets te doen of ergens heen te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren geïsoleerd wonen een grote footprint op “tijd” heeft als het gaat om praktische zaken zoals boodschappen doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren ik niet kan vluchten voor het systeem als ik voor levensonderhoud afhankelijk ben van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in vluchtgedrag een voorbeeld ben voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouder zijn betekent 24/7 het levende voorbeeld zijn en ik niet even kan terugspoelen want de imprint is al gedaan op mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in zekere zin de toekomst van mijn kinderen kan maken en breken door het voorbeeld dat ik ben in de eerste jaren van hun leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren keuzes maken voor mijn kinderen niet iets is dat te licht genomen moet worden en niet gebaseerd kan zijn op mijn gevoelens/emoties, maar een reflectie is van wat er nu is en nu speelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het meegaan met mijn gevoelens van eigenbelang voelt als overleven, maar in weze een spel in mijn mind is en een vorm van consumentisme vertegenwoordigt dat meer slachtoffers maakt dan mij lief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de gevoelens, van niet te overleven als ik niet MIJN weg kies zonder het geheel in ogenschouw te nemen, niet echt zijn, niet fysiek zijn en niet meer dan energetisch voedsel voor mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kiezen voor mijzelf iets anders kan betekenen dan kiezen voor MIJZELF en de rest kan stikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik creëer niet uitgewist kunnen worden, maar als consequenties in mijn toekomst gelopen moeten worden en alleen zelf correctie kan mij behoeden voor herhaling van hetzelfde keer op keer weer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het schaamte en schuldgevoel is dat ik jegens mijn kinderen voel voor het beperken van hun leven en ik daardoor nu blijdschap ervaar nu ik ze zie groeien en zelfstandig zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn motivaties door te lichten met gezond verstand en de 1+1 optelsom om te zien alvorens ik handel of ik vanuit eigenbelang wordt gemotiveerd of het belang van iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik blijdschap ervaar ik snel kan beoordelen waar het gevoel blijdschap een polariteit van is  en mij te realiseren dat ik alle middelen in huis heb om een heldere deductie te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen geen strobreed in de weg te leggen als het gaat om hun emotionele en sociale groei door mijn ego/eigenbelang in de weg te laten zitten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s