Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?Het “bevestig mij positief” personage

 

Met veel kleine kinderen in mijn nieuwe woonplek geeft dat veel momenten van herkenning aangaande de opvoeding en soms kippenvel over de aanpak van anderen als mij in een ver verleden. Het geeft een moment van reflectie over hoe ik dat jaren terug zelf heb gedaan en hoe ik het nu zou aanpakken met het Desteni materiaal en tools. Zo zag ik wijkgenoten al klappend en juichend kinderen positief bevestigen wat bij mij de vraag triggerde of dat nu wel wenselijk gedrag is van ons ouders.

 

Positief bevestigen is het kind belonen met uitbundig positief gedrag door ons ouders waarin wij verbaal laten weten dat wij trots zijn op ons kind en non-verbaal uitzenden dat wij het kind waardig achten en accepteren. Dit wordt door ons gedaan om het kind zelfvertrouwen te geven en zo sterker in zijn schoenen te laten staan en de wereld aan te kunnen. De vraag is dan of een mens ZELFvertrouwen krijgt wanneer een ander dan ZELF verteld dat het waardig is en geaccepteerd wordt? Hoe kan ik in mijzelf gaan vertrouwen als ik dat zelf niet hoef te doen, maar geleerd krijg dat ik het buiten mijzelf moet zoeken. Dan creëren  we mensen zoals jij en ik, wij denken zelfvertrouwen te hebben maar zoeken in alle gaten en kieren naar positieve bevestiging om geaccepteerd te worden en als waardig lid gezien te worden. Hoe vaak zijn we niet onzeker en hebben we dus totaal geen vertrouwen in onszelf? Wanneer we iets op ons werk voor elkaar hebben gekregen/gepresteerd hebben dan verwachten wij een applaus en bedankjes en als dat uitblijft dan zijn we teleurgesteld, teleurgesteld in ZELF. Simpel omdat het ons niet geleerd is hoe op onszelf te vertrouwen door onze ouders en het onderwijssysteem. Dus waarom zouden wij als we weten waar deze weg heen leidt ook onze kinderen deze weg opsturen?

 

Waarom zouden we gaan joelen en klappen als onze peuter een vierkant blokje in het juiste gaatje stopt in plaats van er te zijn in het moment met ons kindje en samen te ontdekken hoe de vormpjes in de corresponderende gaatjes gaan. Waarbij het een ontdekken en een uitbreiden van mogelijkheden is en geen in competitie zoeken naar die positieve bevestiging. Dus het vierkante blokje in het ronde gaatje proberen te stoppen is een zaak van ervaren waar de fysieke mogelijkheden liggen en zou geen aanleiding moeten zijn voor de ouder om het handje van ons kind te pakken en naar het juiste gaatje te sturen om alsnog een positief energetisch moment te kunnen creëren. Ook kleine kinderen weten dat zij dat niet zelf deden en voelen zich gelimiteerd door ons gedrag zonder daar nog woorden aan te kunnen geven. Frustratie is dan dichterbij dan misschien verwacht en een simpel spelletje kan eindigen in een driftbui van onze peuter.

 

Het is zaak ons kind in de eerste jaren te ondersteunen en niet te kneden door onze angsten en kennis, omtrent opvoeden die we absoluut niet hebben getest met gezond verstand. Wij zouden het ook niet leuk vinden wanneer wij op ons werk constant iemand naast ons zouden hebben die de back space toets van onze computer zou bedienen en zou gaan juichen wanneer wij geaccepteerd gedrag vertoonden. Zouden wij daar zekerder of meer zelfvertrouwen van krijgen of zou juist het tegenovergestelde bewerkstelligd worden? Als wij zelf niet leren op ons zelf te vertrouwen dan zullen wij tot in het einde der dagen blijven zoeken naar positieve bevestiging en heel ver gaan om dat te krijgen, als een junk die op zoek is naar zijn volgende shot. Aandacht vragend en energie slurpende wezens die in competitief gedrag met elkaar omgaan, wat precies het actuele beeld van kinderen heden ten dage is en het exacte beeld dat wij afkeuren in onze of andermans kinderen, terwijl wij het levende voorbeeld zijn van hoe dit gedrag zich evalueert binnen volwassenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging buiten mijzelf te zoeken en teleurgesteld te zijn wanneer ik die bevestiging niet krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik anderen nodig heb om positief bevestigt te worden en niet kan zijn met mijzelf in het moment met wat zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van onaardig gedrag als zij mij niet positief bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgewezen te voelen wanneer ik niet positief bevestigt word door anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energetische lading van positieve bevestiging te zien als een levens elixer dat nodig is om voort te bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aleen dan waardig te voelen als anderen mij zien als waardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verslaafd te zijn aan de energetische lading van positieve bevestiging en mijn leven zo in te richten dat ik van de ene positieve bevestiging in de andere ga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die dingen te doen waarvan ik zekere weet dat zij positieve bevestiging opleveren en zo mijn eigen leven manipuleer rondom positieve bevestiging en mij niet realiseer dat wanneer ik instaat ben mijn leven zodanig te manipuleren ik ook instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en te handelen in de beste interesse van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fijn gevoel in mijn solar plexus te ervaren bij positieve bevestiging en een false vorm van zijn als echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren en in de toekomst te projecteren hoe ik positieve bevestiging kan uitlokken bij anderen en mijzelf af te meten aan de mate van manipulatief gedrag als zijnde zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “bevestig mij positief” personage en mij niet te realiseren dat het slechts om een personage gaat en niets van doen heeft met echt leven en vertrouwen op mijzelf en de plek die ik wil innemen in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder mijn kinderen te hebben aangespoord door positieve bevestiging om hen te manipuleren in door mij gezien gewenst gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging te hebben gebruikt bij mijn eigen kinderen/kinderen in het algemeen om surrogaat zelfvertrouwen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een kind ZELFvertrouwen krijgt wanneer ik het aanmoedig en manipuleer met positieve energie en mij niet realiseer dat ik het kind limiteer in zijn/haar zelfexpressie en ontwikkeling van eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om kinderen positief te bevestigen omdat het een herinnering van een fijn gevoel, fysiek en mentaal, bij mij oproept wat ik het kind wil geven/gun.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet goed te weten hoe ik mij moet gedragen als ik het kind niet positief kan bevestigen en zelfs in mijn ogen negatieve situaties omkeer in positieve om zo alsnog positief te kunnen bevestigen en mij niet te realiseren dat ik een verknipte kinder persoonlijkheid co-creëer door een voorbeeld van manipulatie en beperking neer te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder te denken dat ik goed bezig ben, maar mijzelf niet te realiseren dat ik vanuit mijn mind handel en niet vanuit het fysieke, dat wat hier is in het moment in elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als liefdevolle ouder te zien en voor het gemak niet zie dat ik handel vanuit polariteit en dus mijn liefdevolle aanpak net zo goed een hatelijke/angstige aanpak is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging gezien wordt als een positieve benadering van een kind omdat we te bang zijn om echt te zien wat voor onzekere monsters we creëren door simpelweg naar onszelf te kijken en onze ouders, grootouders om te zien dat het tijd is om de cirkel te breken en echt te leven vanuit de kracht in onszelf als eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als normaal en als de norm wordt gezien om onze eigen angst om niet geaccepteerd te worden te overschreeuwen en wij niet bereidt zijn om te zien dat het niet werkt en het niet gewerkt heeft bij ons als kinderen en als volwassenen, maar het tegenovergestelde bereikt is en niemand op deze aarde echt zelfwaarde/zelfvertrouwen heeft als het erop aankomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als het medicijn tegen onzekerheid en gebrek aan zelfwaarde wordt gezien, maar in feite ons alleen maar fragieler en onzekerder maakt en toestaat dat wij verslavend gedrag aan positieve energie gaan vertonen ter compensatie van het nare gevoel van onzekerheid dat binnenin ons knaagt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Zelfwaarde en ZELFvertrouwen in mijzelf te zoeken door te staan als en voor het leven en niet langer dit buiten mijzelf te zoeken als een junk op zoek naar een shot.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kinderen niet positief nog negatief te bevestigen, maar te leren zijn in het moment met het kind om samen het leven te ontdekken en niet in te delen in vakjes van goed en slecht en zo niet de competitie met onszelf en anderen aan te gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door levend voorbeeld te zijn andere ouders zonder woorden/beter weet gedrag te laten zien hoe de omgang met een kind kan zijn als er niet positief of negatief bevestigd wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te zoeken naar het gevoel dat gepaard gaat met positieve bevestiging buiten mijzelf en mijn handelen niet centraal in het kader van dit gevoel te stellen.

Advertenties

One thought on “Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s