dag 84 van 2555; het is niet altijd wat het lijkt

dag 84 van 2555; het is niet altijd wat het lijkt  Het “ik geloof dit graag” personage

Tijdens het avondeten vertelde mijn zoon dat hij in een aflevering van “De Keuringsdienst Van Waarden” van de KRO had gezien hoe truffel olie wordt gemaakt. Ik dacht nog hoe spannend kan dat zijn, een beetje truffel in olijfolie en voilà, maar de realiteit is toch een beetje anders. De meeste truffel olie die geproduceerd wordt en niet door families thuis gemaakt wordt, bestaat uit olijfolie met een restprodukt van olieraffinaderijen. Dit restprodukt in hele kleine hoeveelheden heeft weg van de smaak van de witte truffel. De witte truffel is dan ook de meest kostbaarste truffel onder de truffels en daar kan goed geld voor gevraagd worden. Truffel olie wordt in kleine flesjes als delicatesse produkt verkocht tegen hoge prijzen en men is niet zo snel geneigd om dat terug te rekenen naar liter prijzen, wanneer je dit echter wel doet kom je al snel uit op €600 per liter. Dat zijn natuurlijk woeker prijzen en het is de gek die het ervoor geeft, maar de gek koopt het in mini beetjes en heeft het niet door dat hij dubbel wordt belazerd waar hij bijstaat. Het is niet alleen slecht voor de portemonnaie, maar ook slecht voor de gezondheid en dat draait allemaal om geld.

Mijn mond zakte letterlijk open tot op de grond toen ik dit hoorde, het is geen aangename boodschap om te horen. Niet dat ik verknocht ben aan de truffel olie of zelfs een gebruiker ben, maar je voelt je toch bedonderd en je vraagt jezelf meteen af wat je wel kunt eten/drinken waar geen troep in zit. Ik had zo graag in dit sprookje gelooft van alles kunnen aannemen wat een ander zegt en mij voorschotelt en het woord belazeren zou ik graag uit het woordenboek willen schrappen, maar zo is het niet. Zo is onze realiteit niet. Zo hebben wij hem niet gemaakt met z’n allen.

Naast de truffel olie hoorde ik vandaag ook over een onderzoek naar hotdogs dat aantoonde dat wanneer zwangere vrouwen regelmatig hotdogs eten het kind een grote kans op een hersentumor heeft en wanneer je een kind regelmatig hotdogs laat eten verhoogd dat zijn/haar kans op het krijgen van leukemie. Wat? Ik wist dat processed food niet goed was, maar dit is wel een hele directe en heldere lijn van voedsel naar ziekte. Ik vroeg mij altijd al af waarom er zoveel jonge kinderen leukemie krijgen, maar het is dus het voedsel die de grote veroorzaker is. Onze lichamelijke gesteldheid zit hem dus in het voedsel dat we tot ons nemen en als het er mooi en lekker uitziet willen wij graag geloven dat het goed voor ons is en dat we niet belazerd worden. In essentie is dat het geloven in de goedheid van de mens en dat heb ik lang gedaan, maar dat kan al lang niet meer. Geloven in de goedheid van de daden van de mens is het niet willen openen van mijn ogen en het niet willen nemen van zelfverantwoordelijkheid om echt te weten door ervaring/onderzoek dat iets niet okay is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag te willen geloven dat wat mensen zeggen en aanbieden uit de eerlijkheid van hun hart is en nooit vanuit een dubbele agenda gedaan wordt, terwijl ik mij realiseer dat ook ik dubbele agenda’s heb en ook ik deel uit maak van de mensheid wat het niet aannemelijk maakt dat anderen alleen goedheid laten zien die ik voor zoete koek kan slikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de goedheid van de ander te willen geloven om zo zelf geen actie te hoeven ondernemen, omdat de ander het goed met mij voor heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het van de goedheid van de ander uitgaan het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid is, zodat ik er niet zelf naar hoef om te kijken en als een grage consument produkten tot mij neem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belazerd te voelen wanneer het sprookje van “de mensheid is goed” wordt weerlegt in mijn fysieke realiteit en ik het tegenovergestelde ervaar van wat ik mijzelf wijsmaak en zodoende participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van alles geloven en mij belazerd voelen dat de ander mij bedriegt en mij niet te realiseren dat uit de polariteit stappen alles is wat nodig is door mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en niet de ander te beschuldigen van de laksheid/luiheid die mij deed beslissen in de polariteit te stappen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever een consument te zijn en alles te kunnen kopen wat mij wordt aangeprezen en mij lekker lijkt dan op alle verpakkingen te moeten lezen en te onderzoeken hoe mijn lijf reageert op bepaald voedsel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar het alles te kunnen eten wat op de markt wordt gebracht omdat het veilig en onderzocht is en niet geconfronteerd te worden met de beperkingen van mijn lichamelijke conditie en bijbehorend dieet, terwijl deze conditie is voortgekomen uit het verkeerd voedsel tot mij te nemen, voortgekomen uit het feit dat de voedselindustrie niet strooit met betrouwbare informatie, over welk voedsel welke problemen kan veroorzaken, maar enkel en alleen werkt vanuit een oogpunt van winst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voedsel te willen zien als iets wat lekker moet zijn en uit veel keuzes moet bestaan en mij niet te realiseren dat voedsel voldoende risicoloze voedingsstoffen aan mijn fysieke lijf moet geven om zo te kunnen bestaan in balans met het voedsel als één en gelijk aan elkaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onderzoeken of voedsel goed voor mijn lichaam is, te willen uitbesteden aan de voedselindustrie om niet zelf de verantwoordelijkheid te hoeven nemen dat wanneer ik miskleun met mijn voedselkeuze en er ziekten ontstaan ik niet mijzelf de schuld hoef te geven maar een ander kan beschuldigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het willen geloven in produkten en de goedheid van de producent te idealiseren en buiten mijn fysieke realiteit te trekken in mijn mind, waardoor het fysieke niet meer aan de orde is en het een mind aangelegenheid wordt waarin ik hoop en geloof om zo niet te hoeven zien dat het maar om één ding gaat en dat is mijn zelfverantwoordelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer in de goedheid te geloven van de mens, maar elke situatie en keuze omtrent voedsel te beoordelen in het moment met wat hier is, door het nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer de goedheid van de ander als dekmantel te gebruiken voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid omtrent voedsel keuzes.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat geld de motivator is voor het vervaardigen van voedsel en dat ik als consument belangrijk ben om de geldstroom te laten stromen en niet wat mijn lichaam nodig heeft of het feit dat er giftige stoffen worden gebruikt om kosten te drukken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het “ik geloof dit graag” personage niet meer in te zetten om mijzelf als dom te houden en zodoende mijzelf een achterdeurtje biedt om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Advertenties

Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker

Dag 83 van 2555; gevangen in een lijf, kijkend door de ogen van ons masker  Het “ik ben geen robot” personage

 

Deze macro foto van een oog zag ik op Facebook vandaag en ik had daar best een heftige reactie op. Op de foto zie je een close-up van een oog met het zwarte gat van de pupil. Het is een zeer plastische afbeelding en ineens zag ik dat de pupil een gat is. Ik wist dat eigenlijk wel, maar nu triggerde het een gevoel van, shit onze ogen zijn gewoon gaten en ons gezicht is als een masker waar we doorheen kijken naar de buitenwereld. Tegelijkertijd moest ik denken aan de Desteni HOM serie (history of mankind) hoe wij in ons lijf als voertuig gelokt zijn en gevangen /veroordeeld zijn tot ons lijf wat ons tegelijkertijd het bestaansrecht geeft op aarde in het fysieke. Dus de afhankelijkheid van het lijf aan ons en wij aan het lijf als een soort van symbiotische relatie en de enige weg om tot gelijkheid te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het feit dat de pupil een gat is en mij eens te meer doet inzien hoe wij organische robotten zijn en onszelf mens noemen en mij niet te realiseren in het moment dat de schrik de fysieke consequentie was van het ontkennen van het zijn van een organische robot.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zijn van een organische robot te zien als minderwaardig en iets dat minder speciaal is dan het zijn van een mens, terwijl de mens een organische robot is, dus is het een kwestie van het ontkennen van wie/wat ik eigenlijk ben ontstaan uit de teleurstelling van een gebrek aan bijzonder zijn en zodoende niet energetisch geladen te worden door de ervaring van bijzonder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te ervaren als het iets dat door de zwarte gaten van mijn ogen naar buiten kijkt, als door een masker, in de veiligheid van mijn mind om als waarnemer deel te kunnen nemen aan het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ogen met de zwarte gaten als een deel van het geheel van het gezicht te beschouwen, als een masker en mij niet te realiseren dat deze opvatting mij een vrijbrief geeft voor de ontwikkeling en instandhouding van de verschillende personages/maskers waaruit ik besta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te gast te voelen in mijn lijf en mij op mijn plek te wanen in mijn mind en mij niet te realiseren dat ik mij op mijn plek voel in mijn mind vanuit een onecht gevoel van veiligheid, terwijl het de mind is die door middel van angsten/gevoelens/emoties met mijn toestemming mijn leven tot een ritje in de achtbaan maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals mijn lijf, mijn verschillende ledematen, mijn mind, als aparte delen te beschouwen en zodoende in separatie leef met mijn eigen lichaam en mind en dus sneller schrik of verwonderd ben zodra er iets met één van de delen aan de hand is, gevoed door angst voor het onbekende over een deel van mij dat wel van mij is maar wat ik niet ken/erkennen wil als van zijnde van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het lijf als niet van mij te beschouwen, maar als een soort van bruikleen, waar ik door onverschilligheid, om angsten te verbloemen niet altijd goed voor zorg en het dan makkelijk kan afschuiven als het is niet van mij en het is de schuld van de eigenaar/maker dus ik hoef daar niets mee, ik hoef daar geen verantwoordelijkheid voor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te claimen voor mijn eigen lijf en maar hoop dat het lijf mij goed gezind zal zijn tijdens mijn tocht door het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van een lijf in mij op te nemen als informatie en het niet te leven in mijn realiteit als zijnde mijn lijf, dat mij bestaansrecht geeft voor het leven hier op aarde in de fysieke realiteit en ik bij elke ademhaling een bevestiging heb dat ik leef en dat ik er dus niet het beste van moet maken, maar juist dat te doen wat in het belang van een ieder is en met volle teugen te genieten van het feit dat ik besta in het fysieke en dus de regie heb over het fysieke om dat te doen wat gedaan moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken bij het zien van de gaten/pupillen en mij te realiseren wie ik ben maar mij niet wil realiseren wie ik ben om zodoende mijn ogen te kunnen sluiten voor het feit dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen, dus ik schrik terug voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid en zak liever terug in mijn angsten dan op te staan en verder te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gevangen te voelen in mijn lijf, terwijl ik kijk door de gaten van mijn masker als door de tralies van mijn cel, terwijl dit illusie is en afleiding van mijn mind, want zonder mijn lijf besta ik niet hier op aarde en heb ik niet de kans om mijzelf te ervaren/realiseren in het fysieke om zo mijn bagage te kunnen verwerken om de zonden van de voorvaderen niet meer te hoeven doorzetten op mijn kinderen en in mijn geheel als de eenheid van lijf en mind te staan voor len als het even en niet langer te participeren in de manipulatieve aard van de mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen van zelfverantwoordelijkheid te zien als gevangenschap en mij niet te realiseren dat zelfverantwoordelijkheid het mijzelf de mogelijkheid geven betekent, om als eenheid van lijf en mind mijn leven te regisseren in het belang van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te schrikken voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid terwijl ik deze angst aankleed met verschillende jasjes om mijzelf om de tuin te leiden en niet direct te doen inzien dat het steeds weer hetzelfde is waar ik mij van distantieer/separeer en voortaan zelfverantwoordelijkheid als een mogelijkheid te zien en niet als een beperking.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik een organische robot ben, zonder dat te labelen en te categoriseren met een energetische lading die weer allerlei angsten doet ontwaken om zo af te wijken van het feit van wat ik eigenlijk ben en niet hoef in te zien wie ik eigenlijk ben en mij zodoende beperk om te worden wat ik eigenlijk zou moeten zijn, één en gelijk met en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor wie en wat ik ben mij niet te laten ontmoedigen om mij te verbeteren in wat en wie ik kan zijn in het voordeel van een ieder, als de adem, één en gelijk aan/als het leven.

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!  Het beschermende moeder personage

 

Ik fietste door de stad en kruiste een moeder en een kleuter op de fiets. Net voordat ik ze kruiste bestrafte de moeder het jongetje voor zeer gevaarlijk rijgedrag. Het jongetje slingerde een beetje toen moeder en kind beiden langs een paaltje moesten en uiteindelijk reed het jongetje aan de juiste kant van het paaltje en moest moeder aan de verkeerde kant van het paaltje op de weg rijden. Het kind zei niets terwijl zijn moeder tegen hem tierde. Ik voelde zo’n wee gevoel in mijn buik en had met het kind te doen en eigenlijk ook met de moeder. De vrouw reageerde duidelijk in angst voor wat had kunnen gebeuren op een zeer rustige weg.

 

Dit is nu wat wij doen als ouders, het nare gevoel van onze angsten afreageren op onze kinderen en hen de boodschap meegeven dat het gevaarlijk is op een rustige weg. Of dat het gevaarlijk in een situatie is waar eigenlijk niets aan de hand is, maar waar de fantasie over wat er zou kunnen gebeuren een loopje met ons als ouders nemen. We zien het al helemaal gebeuren en ons hart klopt in onze keel, want deze angst/bedreiging is zo reëel dat we er zelf in gaan geloven.

 

Zo had ik altijd angst wanneer wij met ons eerste kind op de boot van opa en oma waren. De steiger waar mijn dochter absoluut geen angst had en waar ik haar steeds naar het midden van de steiger trok, omdat ik haar al zag verdrinken. Zeer reëel en geloofwaardig de film die de mind mij voorschotelde en ondertussen beperkte ik mijn kind zo dat ze geen kant op kon en we haar met een touw om aan de boot vastmaakten om ongelukken te voorkomen. Ik vond dat wel heel erg dat touw aan haar vastmaken, maar ik begreep toentertijd niet dat ik mij schuldig voelde voor het beperken van de expressie van mijn kind door het geloven in mijn mind angsten.

 

Vrij recent en zo ’n 13-14 jaar later wandelden wij met het gezin langs de kades in onze stad en besloten we even bij de opengaande spoor en auto brug te stoppen om de boten er doorheen te zien gaan. Mijn dochter ging op de rand van de kade zitten alsof ze op een stoel ging zitten en mijn zoon zat wat op zijn hurken te wiebelen op een rand die een paar meter boven een grote rivier staat. Ik voelde die angst van weleer weer opkomen en wilde zeggen: pas op ga niet op die rand zitten, het is diep, je kunt in het water vallen en hoe kom je er weer uit? Terwijl ik dat dacht zag ik een trapje dat tot het water ging en dus geen reden tot paniek. En realiseerde ik mij wat er gaande was waardoor ik deze dingen niet zei en lette in plaats daarvan op mijn ademhaling en zag wat mijn mind in gedachten had voor mij, een angsttrip over het verliezen van mijn kinderen. Maar had ik echt de angst om mijn kinderen te verliezen door een verdrinkingsdood in de woelige rivier? Nee dat had ik niet, ik zag dat er niets aan de hand was en dat mijn kinderen heel verantwoordelijk omgingen met de situatie. Ik was het, ik ervoer een oude niet opgeruimde angst en in dat moment had ik de keuze om te kiezen voor angst of leven en ik koos leven en hielp mijzelf door het moment heen met de 4 tellen ademhalingstechniek. Niets gebeurde er met mijn kinderen en door niet mijn angst te projecteren en te verwoorden besmette ik zogezegd ook niet mijn kinderen met deze angst die niets te maken had met bewust opvoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irreële angsten van mij op mijn kinderen te projecteren en te spreken tegen hen met de stem van angst waar mijn kinderen niets van snappen en eerder verward raken van de bestraffende angstige toon waarop ik ze aanspreek en zodoende deze angst zullen opslaan gerelateerd aan de situatie waarin het gebeurde om het zo in hun eigen leven tot leven te laten komen en zich te beperken op dezelfde manier waarop ik dat doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren al luisterend naar de moeder en het kind wat er door het kind heen gaat, omdat ik ook ooit kind was en mijn moeder net zo met mij omging als ik met mijn kinderen om zo de zonden van de voorvaderen voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de moeder te zijn voor wat zij haar kind aandoet en zich niet te realiseren wat de verregaande consequenties zijn die zij haar kind en zichzelf aandoet, terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik ook ooit op dat punt was waar deze moeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mind angsten omtrent mijn kinderen als echt te zien/ervaren en te labelen als het geven om mijn kinderen en hen te behoeden voor het kwade, terwijl ik mij niet realiseer dat ik het kwade ben en niet uit liefde hen wil behoeden maar om mijn angst om hen te verliezen de vrije loop te laten gaan en te genieten van de energie die vrij komt van deze angst ervaring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het genieten van de energie die vrij komt bij het behoeden van mijn kinderen en het meegaan in irreële mind angsten om zodoende mijzelf goed te voelen voor wat ik doe als goede beschermende moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik vanuit eigen belang mijn kinderen bescherm door het nodig hebben van deze angst energie om mijzelf als goed en nodig te voelen als moeder, terwijl die vorm van bescherming niet nodig is en alleen maar consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in angst opvoeding vanuit een punt van eigenbelang en liefde als dekmantel van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het voortzetten van angsten in onze kinderen en niet de lef te hebben om de cycli in elke vorm mogelijk te stoppen en op te staan voor en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het afschuiven van angsten op onze kinderen net zo lang totdat het kind deze angst overneemt en wij he gevoel hebben dat het nare gevoel/de angst uit ons is en ons niet te realiseren dat wanneer wij het niet meer voelen/ervaren het er ook niet meer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet snappen van de angsten in onze kinderen en ons te separeren van die angsten als niet van ons om zo geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen als ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet zijn van een levend voorbeeld voor onze kinderen en niet ons te willen realiseren dat ons kind ons altijd volgt ook als wij niet handelen vanuit het voordeel van een ieder en wij zo een leven kapot maken alvorens het tot bloei kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het mis interpreteren van de rol van onze kinderen en ons niet te realiseren dat onze kinderen ons reflecteren wat we aan het doen zijn en onze angsten uitvergroten en onder de aandacht brengen om deze angsten te kunnen opruimen inplaats van niet te begrijpen dat we nu onze frustratie en angst op onze kinderen botvieren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door mijn mind om meegezogen te worden in irreële angsten en die over te brengen op mijn kinderen om zo beperkingen onder de noemer van liefde voort te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude angsten op te ruimen zodat ze geen eigen leven gaan leiden en zo mijn taak als ouder te vertroebelen met eigen belang en niet meer helder te kunnen zien wat echt is en wat mind realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn inzichten in mijzelf toe te passen in mijn taak als ouder om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

Dag 81 van 2555; lekker samen spiritueel doen

Dag 81 van 2555; lekker samen spiritueel doen  Dit is een blog dat voort borduurt op eerdere blogs waarin ik mijn relatie ten opzichte van mijn schoonmoeder onder de loep neem om te zien waar de bottleneck zit en hoe ik die relatie terug kan nemen naar mijzelf in het hier en nu. Met andere woorden hoe ik zelf verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn denken/voelen/emoties ten opzichte van mijn schoonmoeder.

 

Eerder schreef ik al hoe mijn schoonmoeder mijn Reiki master werd en mij in Reiki 1 en 2 inwijdde. Het leek leuk en praktisch om zo samen lekker spiritueel bezig te zijn en ervaringen uit te wisselen en te leren van elkaar, maar in de praktijk pakte dat anders uit. Ik dook diep in de materie en zag Reiki als een springplank om bijzonder en speciaal te kunnen zijn en ik voelde mij voor het eerst de baas over mijn realiteit. Mijn schoonmoeder was er echter in gepushed door vriendinnen en was zonder het echt te willen master geworden. Bij het Reiki master zijn hoort het hebben van leerlingen om zo de leer voort te zetten en die taak probeerde mijn schoonmoeder af te houden, zij had daar geen behoefte aan zoals zij vertelde.

 

Ik had veel spirituele vragen en stelde die aan mijn schoonmoeder als mijn master en dus vraagbaak. Keer op keer werd mij gezegd dat ik met rare dingen bezig was en dat zij dat soort zaken niet deed. Dit frustreerde mij en ik voelde mij in de kou gelaten en beperkt door mijn schoonmoeders tegenwerking. Ik zag mijn kans om spiritueel te groeien (lees: te groeien in bijzonder/speciaal zijn ) niet lukken met een master die niet thuis geeft en alles afmeet aan haar eigen ervaringen en mij daardoor ziet als raar en niet goed bezig. Langzaam maakte ik mij los van haar, omdat ik haar had gelabeld als onbetrouwbaar en een slechte bron voor informatie. Ik stroopte het internet af naar steeds weer nieuwe informatie over hoe mijn energetische gaven uit te breiden en te verbeteren. Ik sprak hier ook niet meer over met mijn schoonmoeder en onze spirituele wegen scheiden zich.

 

Ik vond een Reiki groep waar ik elke maand mee samen kwam en leerde alle zaken die ik nog niet wist van de master en haar man die deze avonden organiseerden. Dit werd mijn uitje en echt mijn ding. Ik vertelde mijn schoonmoeder over de groep waar ik in verzeild was geraakt en zij vroeg of zij mee mocht als zij in Nederland was. Zo ging zij 2 of 3 keer mee en maakte zichzelf dan het middelpunt van de avond en vertelde honderd uit en gaf Jan en alleman tips als master en ik snapte niet dat zij mij al die tips niet had kunnen geven door de jaren heen. Opnieuw had dit “lekker samen spiritueel doen” kunnen worden, maar het werd weer een teleurstelling die zover ging dat men mij vroeg haar niet meer mee te nemen, omdat men haar gedrag vervelend vond. Opnieuw liet ik deze mogelijkheid om “lekker samen spiritueel te doen” varen en koos voor de weg van de minste weerstand en vervolgde mijn eigen pad. Eén waar ik door niemand werd gedwarsboomd en alleen mijn gang kon gaan en cliënten behandelde om keer op keer mijzelf bijzonder te voelen en mijn “gaven” als zeer bijzonder te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om spiritualiteit te zien  als een hulpmiddel om iemand te zijn en als opstapje om mijzelf als speciaal/bijzonder te ervaren/zien en mij niet te willen realiseren of mijn acties als spiritueel wel voor een ieder voordelig waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om het labelen van mijzelf als bijzonder/speciaal/het iemand zijn, de graadmeter te laten zijn voor het onder controle hebben van mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om door het idee van het onder controle hebben van mijn leven diegenen te vrezen die mijn spirituele groei beperkten of blokkeerden en mij niet te realiseren dat die spirituele groei eigenlijk een verlangen was om iemand te zijn en opgemerkt te worden in de grijze massa.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mijn “walk of fame” te hebben door middel van spiritualiteit om niet in de anonimiteit te hoeven sterven en iemand geweest te zijn en zodoende een betere kans op overleven te hebben gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om teleurgesteld te zijn in mijn schoonmoeder wanneer zij mijn verlangen naar erkenning in het leven boycotte en afdeed met “jij bent raar” wat mij deed besluiten om mij te separeren van haar om zo de pijn van afwijzing niet te hoeven voelen en niet keer op keer opnieuw te hoeven beleven wanneer ik met haar was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om iets buiten mij te zoeken dat mij eigen waarde kon geven zoals spiritualiteit en erkenning/bevestiging van anderen verlangde om mij als spiritueel personage te kunnen opstijgen boven de grijze massa uit en mij niet te realiseren dat ik degene ben die mij erkenning geeft en ik degene ben die beslist of ik eigen waarde in en als het leven heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mijn schoonmoeder niet te vertrouwen als mijn Reiki master en mij daardoor niet te realiseren dat het geen vertrouwen hebben niet met haar maar met mij te maken had en een kwestie van geen vertrouwen hebben in mijn buitenwereld was opdat die mij niet dat zou geven wat ik verlangde, erkenning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om belangrijkheid te hangen aan het feit dat mijn schoonmoeder mijn Reiki master was en daardoor mij moest bedienen van informatie/te ondersteunen, terwijl in de werkelijkheid mijn schoonmoeder decoratie was om mijn speciaal zijn aan te kleden en ik sowieso op zoek was gegaan naar meer informatie om de verslaving aan mijn spirituele personage te bevredigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om mij niet te realiseren dat mijn hunkering naar erkenning en speciaal zijn voortkomt uit een vorm van consumeren, het willen/moeten hebben van dit personage om iemand te kunnen zijn en zonder al te veel zorgen te kunnen leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd om boos te zijn op mijn schoonmoeder voor het niet voorzien van informatie en het wel te geven aan anderen in mijn bijzijn. Terwijl ik mij niet realiseer dat het niet geven/kunnen geven van informatie in de personage van Reiki master een punt aan de kant van mijn schoonmoeder was en niet iets dat ik persoonlijk zou moeten nemen als een aanval op mijn verlangens en daardoor als een aanval op mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet verantwoordelijk te houden voor het verstrekken van informatie en in plaats daarvan zelf de verantwoordelijkheid te nemen om aan informatie te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling in mijn schoonmoeder niet te verwarren met teleurstelling in het niet krijgen van een verlangde uitkomst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit/alles buiten mijzelf, niet als hulpmiddel te gebruiken om eigenwaarde te hebben/krijgen maar eigenwaarde uit mijzelf te putten door het nemen van zelfverantwoordelijkheid en de regie over mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om speciaal te willen zijn en boven de grijze massa uit te stijgen niet langer als levensdoel te verheffen, maar mijzelf te realiseren dat het staan voor het leven door zelfoprechtheid en zelfverantwoordelijkheid een doel is dat in het belang van een ieder is en verheerlijking van mij als personage alleen maar consequenties oplevert en mij verhinderd om in gelijkheid deel te nemen aan het leven.

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind  Zeggen we nee tegen ons kind uit opvoedkundige motieven of zeggen we nee tegen ons kind uit angst?

 

Vandaag zat ik met mijn tiener kinderen op het bankje voor het huis van het zonnetje te genieten, de buurvrouw kwam ook met haar zoontje buiten. Het jongetje is een dreumes en is op alle mogelijke manieren zijn wereld aan het verkennen/uitbreiden en daarbinnen probeert hij de regels van zijn moeder te stretchen en te verkennen. Het jongetje dat nog maar net loopt en geniet van de “vrijheid” om zelf ergens heen te lopen en de wijde wereld in te trekken, wordt net als hij een beetje op gang komt door zijn moeder terug geroepen met “nee”. Je ziet het kindje veranderen in frustratie, hij zet het op een huilen en probeert van alles uit de kast te trekken om zijn moeders “nee” te omzeilen en dat te doen wat hij in de eerste instantie al wilde doen. In dit geval liep hij op de stoep voor onze huizen en mocht hij niet verder alleen lopen dan het huizenblok.

 

Ik keek er zo naar en dacht, tja zo doen we het allemaal als opvoeders/oppassers, we verbieden ons kind om dat te doen waarvan wij vrezen dat het niet goed af zal lopen. Waarbij wij in datzelfde moment onze angst projecteren en overbrengen op het kind en zo ons kind vullen met angsten van onszelf. Wanneer het kind groter wordt heeft het allerlei angsten waarvan het niet weet hoe het eraan komt en wat het over hem zegt.

 

Mijn buurvrouw is bang dat haar zoontje de weg op zal rennen en dat er op dat moment een auto of fiets aan zal komen en het kind aan zal rijden met alle gevolgen van dien. Dit klinkt als een goede moeder die op haar kind kan letten, maar is het zo dat het kind hierbij gebaat is? Als ouders moeten wij goed begrijpen dat wij een levend voorbeeld voor onze kinderen zijn en als we nee zeggen en zelf ja doen dan komt de ja van de handeling aan en zal de nee in woord alleen maar zorgen dat het kind een mind dossier aanlegt en ons uiteindelijk als hypocriet gaat zien en als ongeloofwaardig bestempeld.

 

Dus praktisch gezien, ziet het buurjongetje dat hij met zijn moeder verder kan lopen dan het huizenblok en ervaart hij op dat moment geen stress van zijn moeder en is het okay om voorbij het huizenblok te lopen. Nu wanneer hij alleen loopt en wil gaan ontdekken vindt zijn moeder het ineens niet goed dat hij verder loopt dan het punt waar zij normaal samen voorbij lopen. Het kind ervaart stress vanuit  zijn moeder die hem negatief benaderd wanneer hij alleen verder loopt dan het huizenblok, zodra hij weer terug komt op aandringen van zijn moeder knuffelt zij hem, wat het kind als een beloning ervaart.

 

Dus wat leert dit kind van zijn moeder? Ten eerste dat het stress oplevert als hij alleen verder dan het huizenblok wil lopen. Ten tweede dat hij wordt vertroeteld als hij doet wat zijn moeder hem zegt en dus leert hij wat het beloningssysteem inhoudt en dus leert hij hoe een consument te zijn en hoe in het systeem te passen. Ten derde leert hij hoe zijn situatie te manipuleren om toch te kunnen doen waarnaar hij verlangt. Ten vierde leert hij hoe mensen gunstig te stellen en blij te maken door een goed kind te zijn, terwijl hij plannen smeedt hoe uit te breken als moeder even niet kijkt. Dus kunnen we concluderen dat dit leren door angst en opvoeden door angstdoctrine is.

 

De moeder speelt haar mind angsten uit door te vrezen wat er allemaal zou kunnen gebeuren, zodat het kindje absoluut niet kan ontdekken zonder de angsten van zijn moeder over te nemen. Wat zou er daadwerkelijk zijn gebeurd wanneer hij verder gelopen was, hoe ver zou een dreumes gaan zonder zijn moeder? Zou het een oplossing zijn om wel met hem mee te lopen maar hem te laten ontdekken en om wanneer er daadwerkelijk fysiek gevaar dreigt meteen te kunnen ingrijpen? Je kunt niet leren in het leven, wanneer je zelf geen fouten mag maken om van te leren.

 

Dit is niet een makkelijke kijk op opvoeden wanneer wij zelf als ouders door angstmanagement zijn opgegroeid, maar zou het niet wat waard zijn als onze kinderen vrij van angsten zouden zijn binnen de exploratie van hun wereld? Zou het voor ons als ouders niet een mooie leerweg zijn om te zien dat wanneer wij reageren op situaties met onze kinderen vanuit emoties/gevoelens/angsten dat wij met onszelf te maken hebben en niet als superman of supervrouw aan de slag te hoeven om ons kind te redden. Wanneer wij bij het zien weglopen van ons kind als reactie allerlei plaatjes in onze mind te zien krijgen van ongelukken en hoe dingen heel verkeerd kunnen aflopen, dan is dat onze reactie die los staat van de fysieke realiteit waar wij ons op straat met ons kindje ons in bevinden. Ervaar eens wat het is wanneer je geen nee zegt tegen je kind, die “nee” die eigenlijk voor jezelf bedoeld zou moeten zijn om niet in te grijpen op een moment dat jouw kindje de wijde wereld verkent. Maar zoals bij elke nieuwe manier van dingen oppakken, moeten we ons niet laten verleiden tot gevaarlijk gedrag en doorslaan van overbeschermend naar gevaarlijk onverschillig. Daar waar ons kindje daadwerkelijk fysiek gevaar loopt daar moeten we ingrijpen en uitleggen waarom we ingrijpen. Laat j kind, kind zijn en realiseer je dat jij zijn levende voorbeeld bent en het ligt dus in jouw handen als ouder om een angstig kind te maken dat leert overleven in het systeem of een kind dat ziet en leert van jou hoe de regie van zijn eigen leven in handen te nemen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de rol als opvoeder een grote verantwoordelijkheid is en dat ik als ouder de mogelijkheid in handen heb om precies dat verschil te maken in de start van het leven van mijn kind en de komende generaties, zodat mijn kind leert wat het betekent om mens te zijn en hoe in het belang van een ieder te leven en keuzes te maken, omdat ik mijn kind dit laat zien door mijn handelen in mijn eigen leven zonder dat mijn woorden in discrepantie zijn met wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het “nee” van mijn buurvrouw en mij te realiseren dat het nee van mijn buurvrouw mij  herinnert aan mijzelf als ouder met jonge kinderen en het “nee” gebruikte in situaties waar ik angst had en gebeurtenissen in de toekomst projecteerde om zo het heden te manipuleren/controleren en mij niet te realiseren dat ik hiermee de angsten, die in mij zaten en nog niet overkomen waren, overzette op mijn kinderen en zodoende later met mijn angsten door mijn kinderen geconfronteerd werd en niet snapte waar deze angsten vandaan kwamen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien/inzien dat de angsten in mijn kinderen de angsten van mijzelf of van mijn partner waren en die ik aan moest gaan en aankan gaan om zo mijn kinderen te vertellen hoe deze angsten te overkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het overbrengen van angsten op mijn kinderen en zo mijn kinderen door een simpele “nee” te limiteren en zo hun evolutie stop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “nee” als onschuldig en effectief binnen de opvoeding te beschouwen en niet verder te durven kijken wat dit woord voor lading had en wat het afdekte aan angsten die ik niet onder ogen wilde zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat met “nee” ik mijn kind kneed in het zich vormen naar het systeem, zodat het later betere kansen in het systeem heeft en ik geen extra angsten hoef te hebben of mijn kind het wel overleeft binnen het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat wij als ouders in het huidige systeem onze kinderen klaarstomen voor het systeem en absoluut niets aan het kind laten zien van wie wij zijn als ouders/als mens, maar alleen maar bezig zijn om van de ene angst in de andere angst te verdwijnen om ons kind te behoeden voor het uitsteken van hun kop boven het maaiveld en beter te luisteren naar het systeem dan het systeem te veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen/realiseren/zien dat “nee” zeggen tegen mijn kind angst is en voortkomt uit eigen belang om mijn eigen angsten niet onder ogen te hoeven komen en simpelweg het “nee” te gebruiken om geen verantwoordelijkheid af te hoeven leggen en mijn rol als ouder te misbruiken om zo controle op mijn leven te houden en goed afgerichte kinderen te hebben die mij het leven niet al te moeilijk maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat “nee” en “ja” binnen de opvoeding een polariteit is en alleen maar daar is om eigen belang te dienen om te manipuleren met woorden terwijl mijn daden en woorden niet met elkaar in overeenstemming zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te beschuldigen van slechte opvoeding omdat zij niet consequent  nee kunnen zegge tegen hun kind en mijzelf niet te realiseren dat ik mij dus trots voel over het feit dat ik mijn kinderen heb gelimiteerd en hen angsten heb bezorgd die zij nu moeten doorwerken, omdat ik er niet naar wilde kijken voordat ik ze overbracht op hen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een moeder van tiener kinderen erachter te moeten komen dat ik mijn rol als ouder te licht heb opgenomen en dacht dat ik goed bezig was, terwijl ik alleen maar bezig was mijzelf niet onder ogen te komen en angsten over te dragen om zo de zonde van de voorvaderen door te zetten en mij niet realiseerde dat ik precies dat deed wat ik niet waardeerde in mijn ouders of juist het tegenovergestelde deed, niet in het belang van een ieder maar uit verzet tegen mijn ouders om het anders te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een opvoedkundige “nee” of “ja” even te stoppen en rustig adem te halen en te zien wel doel/belang ik nastreef en of dat in het belang van een ieder is en zo niet de actie af te blazen en om te zetten in een actie van gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien wat “nee” zeggen tegen je kind omhelst en dat het niet cool is wanneer je eigen angsten projecteert/overdraagt op jouw kindje en het zo niet leert te beslissen in zelfoprechtheid voor zichzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet schuldig te voelen over hoe de opvoeding die ik gaf aan mijn kinderen niet in het licht van “het belang van een ieder” was en te werken met wat hier is en ik het nu in het hier anders aan pak en mijn kinderen uit te leg waarom zij zelf moeten ontdekken hoe dingen gaan in plaats van het moeten doorleven van mijn angsten en niet toe te komen aan leven.

Dag 79 van 2555; het “schoondochter” personage

Dag 79 van 2555; het "schoondochter" personage Deel 1

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat om schoondochter te kunnen zijn ik een personage moet omarmen om deze rol te kunnen aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik niet een schoondochter ben maar dat het  één van mijn vele personages is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik heb verlangt om het personage van schoondochter te kunnen vervullen als logische consequentie van het hebben van een partner, maar niet heb begrepen wat mijn rechten en plichten, bepaald door de samenleving en ondertekent door mijzelf, inhielden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijzelf hypocriet voel door het aannemen van het schoondochter personage en mij niet vrijelijk denk te kunnen uitdrukken door de handboeien die ik mij heb omgedaan door de schoondochter te spelen en zo wrijving/oneerlijk zijn te ervaren als een beperking van buitenaf terwijl ik die zelf heb opgelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik schop tegen het zijn van een schoondochter, omdat ik mij in een val gelokt voel terwijl ik de hele opstelling zelf geënsceneerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het verlangen om schoondochter te zijn een verlangen was om geaccepteerd te worden en niet alleen in de wereld te eindigen, terwijl de zoektocht naar acceptatie een zoektocht naar het accepteren van mij zelf is wat een onmogelijke is door de angst om alleen te zijn en daarmee te onderstrepen dat ik mijzelf niet wil tegenkomen voor wie ik ben en zodoende mijzelf niet zal kunnen accepteren voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat dat het aannemen van het personage als schoondochter het uit handen geven van mijn zelfverantwoordelijkheid is om mijzelf af te leiden en bezig te houden met dat wat ik geloof dat ik ben terwijl ik weet dat mijnwereld niet alleen bestaat uit het zijn van een schoondochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat door het trouwen met mijn partner ik niet alleen de vrouw van mocht gaan spelen, maar ook de schoondochter van, waardoor er ineens verwachtingen van meerdere kanten aan mij gesteld werden die ik zelf in het leven riep door mijn gedrag/handelen en door wat ik dacht dat de ander van mij verlangde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik dor de ogen van de ander keek om te bepalen hoe ik mij moet gedragen als zijnde schoondochter, bij gebrek aan referentie en gebruiksaanwijzing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat door de rol van schoondochter te imiteren van diegenen die voor mij zijn gegaan ik het principe van schoondochter in stand houdt en daarmee de zonden van de voorvaderen doorgeef aan de volgende generatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik angst had om geleefd te worden als schoondochter en niet mijn eigen weg mag kiezen om zo mijn acceptatie als schoondochter op het spel te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als schoondochter omga met mensen die ik in een andere rol nooit had verkozen tot gezelschap of gesprekspartners door het gebrek aan overeenkomsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat  ik het als verplichting zie om om te gaan met mijn schoonfamilie, omdat ik nu eenmaal schoondochter ben en mijn acceptatie als persoon niet wil verspelen door uit mijn rol/personage te stappen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat door het neerleggen van mijn rol/personage en het bestaan van mij als schoondochter te negeren, ik nog steeds schoondochter ben en zal blijven totdat ik niet meer participeer in de energetische lading die er hangt aan het zijn van schoondochter en ik kan zijn wie ik ben zonder een rol te vervullen en daardoor anders bij de één moet zijn dan bij de ander door de verschillende personage die ik speel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik geen personage nodig heb om geaccepteerd te worden door mijzelf, maar in een adem kan beslissen dat ik het leven waard ben en niet moet opgeven aan het leven en mijzelf als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij als schoondochter voorbeeldiger denk te moeten gedragen dan als b.v. dochter omdat ik de kand groter acht dat ik uit mijn schoonfamilie wordt verstoten dan uit mijn eigen familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik een kaartje heb gekocht om op de eerste rij in een andere familie te mogen zitten door de rol van schoondochter te vervullen en daardoor altijd mij rol moet waarmaken om waardig genoeg geacht te worden om te mogen blijven of te moeten vertrekken, simpel en alleen omdat familie eerst komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik niet als mens gezien werd in de rol van schoondochter maar als een systeem in plaats houder die op een strategisch punt in de matrix de matrix op zijn plaats houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als schoondochter daar ben om mijn kinderen als waardige leden van mijn schoonfamilie op te voeden zodat ook zij geaccepteerd kunnen worden en daardoor het leven waard zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik doodgezwegen en voor kwaadaardig gezien zou worden door mijn schoonfamilie als ik mijn personage van schoondochter niet zo zou spelen/vervullen als zij voor ogen hadden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik bloednerveus wordt als schoondochter door in het duister te tasten van wat er nu eigenlijk van mij verlangt wordt en of ik daar aan kan voldoen en aan wil voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat k als schoondochter een veel schonere lei moet hebben dan als dochter om mij binnen een andere familie dan mijn eigen getolereerd en geaccepteerd te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het geaccepteerd willen worden als schoondochter voort komt uit een angst voor overleving en zodoende het afgekeurd worden als schoondochter voelt als het afgesneden worden van financiële ondersteuning en dus een aanval betekent op mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat een aanval op mijn bestaan door niet geaccepteerd te worden als schoondochter betekent dat ik de aanval inzet als reactie op het gevoel van aangevallen te zijn en ik al mijn back chat munitie gebruik om een tegenaanval in te zetten en de schoonfamilie zodoende als de vijand beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik af wil van het personage van schoondochter om zo de nare gevoelens die ermee gepaard gaan te kunnen kwijtraken en mij dus ook niet te realiseren dat ik mij op deze wijze separeer van mensen die een specifieke rol in mijn leven vervullen en dat het een kwestie van staan als mij als leven is om verder te kunnen als mijzelf op de plek waar ik voorheen stond als schoondochter.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in de rol van schoondochter te gaan zitten en mij te beseffen dat het een rol is die ik en de samenleving als mij hebben bedacht als een middel van zelfbehoud en overlevingsdrang.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te tonen dat ik niet geaccepteerd hoef te worden door andere als mijn schoonfamilie en dat alle moeite stoppen in een wit voetje halen om binnen de familie te mogen blijven verspilde energie is gebaseerd op geen zelfacceptatie en dus alleen via de weg van zelfacceptatie door mijn regie in eigen handen te nemen en zelfverantwoordelijkheid te nemen bereikt kan worden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen te laten zien dat ik mens ben en dat het zijn van een schoondochter/schoonzoon geen hoger doel op zichzelf in het leven mag zijn om zo jezelf niet te hoeven accepteren maar de acceptatie door anderen te laten opknappen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te laten zien dat wij geen familieverbanden nodig hebben om te kunnen overleven en daardoor te moeten onderdrukken wie we eigenlijk zijn, maar dat een Gelijkheids Geld Systeem een einde kan maken aan deze sterke overlevingsdrang die in ons allen is.

Dag 78 van 2555; het “dochter” personage

Dag 78 van 2555; het "dochter" personage  Deel 1

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat het woord dochter niet een neutraal woord voor mij is en ik mij door de jaren heen ben gaan gedragen naar het woord dat ik opbouwde door mijn ervaringen in deze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat dochter zijn niet zonder consequenties komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat dochter zijn niet geheel vrijblijvend is en door dit personage te aanvaarden gevoed door de doctrine van onze maatschappij, ben ik een overeenkomst aangegaan met de ouders die mij verwekten zonder te snappen wat geven en nemen betekent in deze relatie gebaseerd op ongelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter een tekort moet invullen van mijn ouders dat zij zichzelf niet willen geven, omdat zij dan naar binnen moeten kijken en zien wat is en wat niet gezien wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mij niet zie als iemands bezit door het personage van dochter aan te nemen, maar waar mijn bezitters mij aanduiden als hun dochter en dus als zijnde bezit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ouders trots op hun dochters willen zijn en ik er als dochter alles aan doe om mijn ouders trots te maken door te beantwoorden aan het plaatje wat bij het label dochter hoort.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter een verlengstuk van mijn ouders in de maatschappij ben en zodoende het erfelijk materiaal ook zal verlengen in actie in de tijd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter een spiegel voor mijn ouders ben, terwijl ik het ervaar als zijnde een raam waardoor mijn ouders de maatschappij in kunnen kijken zonder te worden geconfronteerd met de weerkaatsing van hun erfelijk materiaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als doch-ter de dok-ter van mijn ouders ben om hen te helen als reflectie van hun innerlijke verwikkelingen en wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik een spiegel mag zijn voor mijn ouders en mij niet schuldig/afvallig te hoeven voelen als ik reflecteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik in het personage van dochter, de zonden van de voorvaders zal door zetten als ik dit niet stop met mijn eigen wilskracht en zelfaansturing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter ben geworden als het evenbeeld van mijn ouders en mij wel kan verzetten hiertegen zonder resultaat te boeken, terwijl ik mij niet realiseer dat ik er niet tegen moet vechten maar de kennis moet gebruiken en leven om te zien wat werkt en wat niet werkt om zo een verbeterde dna neer te zetten voor de generaties die nog gaan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik vrees om niet meer te voldoen aan het plaatje van dochter en mijn ouders teleur te moeten stellen in de rol die ik speel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik de band als dochter die ik met mijn ouders heb met iedereen kan hebben, zolang het in het belang van een ieder is, zodat ik niet specifiek iemands dochter ben maar de dochter/het uitvloeisel van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik specifiek doch ter plaatse ben geboren in dit gezin om te assisteren en te ondersteunen als reflectie van het erfelijk materiaal van dit gezin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat er taken op mij hebben liggen wachten als dochter en elke gemiste taak een teleurstelling was voor mijn ouders dat ik zag als falen en niet begreep wat ik had fout gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter heb moeten voldoen aan geheime opdrachten en regels die mij onbekend waren, maar duidelijk voor de maatschappij waar ik deel vanuit maakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijn ouders als dochter nooit zal kunnen tevreden stellen zolang zij niet tevreden kunnen zijn met zichzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter altijd het gevoel heb niet voldaan te hebben aan datgene wat van mij wordt verlangt wat soms wel en soms niet bewust door mij geleefd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik ernaar streef om een goede dochter te zijn uit angst voor de consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als dochter het levend voorbeeld kan zijn voor mijn dochter om te breken met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik als goede dochter ook van mijn dochter verwacht dat zij goed is en mij niet beseffend dat ik goed ben geworden door angst management en ik dus mijn dochter alleen maar goed kan laten worden als ik angst als manipulatie gebruik in mijn relatie tot mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter en zoon niet te manipuleren met angst management, maar mij niet te realiseren dat ik als hun levend voorbeeld, ben gevormd door angst management door mijn ouders en die angst is dus verweven met mijn persoonlijkheid als dochter en moeder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de dochter van mijn ouders te zijn, maar de dochter van het leven en niet die bijzondere band alleen met mijn ouders te hebben maar met een ieder in eenheid en gelijkheid om te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de zonden van de voorvaderen te breken en niet de angst door te geven van dochter op dochter/zoon, maar mijn motivaties/beweegredenen te baseren op het principe van het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te definieren als dochter zoals dochter is gedefinieerd in onze maatschappij, maar het te herdefiniëren als een levend woord, waarna ik kan leven en kan handelen in het belang van een ieder.