Dag 104 van 2555; foute oma als trigger point

Dag 104 van 2555; foute oma als trigger point  We gingen als gezin mijn schoonouders een middagje opzoeken die even kort in Nederland waren. Het in kaart brengen van al mijn opinies, geloof en ideeën over mijn schoonouders en met name mijn schoonmoeder, heb ik middels schrijven en spreken voor een groot deel in kaart gebracht. Ik ben ook niet meer opstandig wanneer mijn partner mij meevraagt naar zijn ouders te gaan en ik kan zeggen dat ik nagenoeg neutraal in deze relatie sta. Ik zeg nagenoeg, want het moment brak aan dat ik, nu eens op een omslachtige manier en indirect, reacties had op mijn schoonmoeder die de oude mening die ik van haar had bevestigde. Verdorie, ben ik er toch weer ingetuind, want zo voelde het achteraf, luttele minuten erna.

Mijn schoonmoeder vertelde een verhaal over haar zus. Haar zus krijgt elke complete zondag haar kinderen en kleinkinderen over de vloer, dit is zo gegroeid door de jaren heen en iedereen houdt zich er nog altijd trouw aan. Nu kan ik mij zo indenken dat het voor de kleinkinderen die inmiddels tieners en twintigers zijn en die hun leven lang elke zondag bij opa en oma spenderen, op een bepaald moment het bezoek als een belasting voelt. Niemand heeft het hierover, want we doen wat we altijd al doen.

Op een gegeven moment komt de jongste kleinzoon het huis van opa en oma binnen samen met zijn gezin en groet oma niet. Dit schoot in het verkeerde keelgat van oma, want oma vond dit kleinkind toch al een “hark”, vertelde mijn schoonmoeder. Hier begon ik lichtjes te steigeren. Omdat oma dit kleinkind als minder acht dan de anderen,  kan hij het zich niet permitteren om niet te voldoen aan de regels van zijn oma. Oma stuurde de tiener naar buiten, want hij was niet welkom als hij niet groette. Hij liep braaf naar buiten en bleef daar een tijdje. Oma begon zich zorgen te maken en vroeg zich af of zij het kleinkind te hard had aangepakt, een schuldgevoel ontwikkelde zich. Daarna kreeg zij de angst dat hij zou zijn weggelopen, dus zij wist dat haar gedrag niet in de haak was en vreesde kritiek van de anderen en de schuld te krijgen van het eventueel weglopen van de kleinzoon. Oma ging achter de voordeur staan wachten. Uiteindelijk belde de kleinzoon aan en koos eieren voor zijn geld, groette oma en ging naar binnen om zich te voegen bij de anderen. Mijn schoonmoeder vertelde dit op zo’n toon van, kijk eens wat een opvoed talent die zus van mij. Ik weet inmiddels dat ook mijn schoonmoeder er rare kronkels op na houdt als het aankomt op opvoeden en dan met name het opvoeden van anderen dan haar eigen kroost.

Er ontstond een enorme wir war binnenin mij. Ik voelde boosheid naar de tante toe, boosheid naar mijn schoonmoeder toe om zo’n verkeerd verhaal op te hemelen als de norm voor opvoeden. Ik wilde haar wakker schudden en zeggen: “zie je niet hoe krenkend je zus en laatdunkend zij naar dit kleinkind toe is, dit is toch geen verhaal dat je gaat lopen doorvertellen alsof je zus de opvoed Godin zelve is. Wat is er mis met jullie dat jullie je zo botvieren op anderen, los verdomme je eigen shit eens op, voordat je anderen beschadigt”. Maar ik slikte dit alles in, ik had beloofd geen nieuwe frictie te veroorzaken en het was de vraag of een dikke 70-tigger haar opinies kan bijstellen. Is die flexibiliteit er nog, als zij haar hele leven zich heeft vastgebeten in deze grove/ruwe manier van opvoeden? De ervaring tot nu toe zegt, nee. Maar dit alles bevestigde mijn oude opinie die gebaseerd was op energetische verwikkelingen zoals emoties en gevoelens, dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen is met kinderen en er rare normen en waarden op na houdt ten opzichte van wat ik als normaal zie.

Ik had dus reacties en dus kan ik nog niet staan als mijzelf gelijk en 1 aan het leven, t.o.v. mijn schoonmoeder, wat ik als jammer ervoer aan de ene kant maar tegelijkertijd ook als een punt dat gewoon doorgewerkt kan worden, om zo weer verder te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het personage van “moeder” en het zodoende persoonlijk te nemen hoe en waarom dit kleinkind zo werd behandeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het feit dat iemand anders ten onrechte hark wordt genoemd en dit dus persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrecht te voelen dat een kind niet zichzelf mag zijn en door zijn oma als vertegenwoordigster van het systeem tot de orde wordt geroepen. Terwijl het geen zin heeft om deze onrecht te voelen en de energie ervan persoonlijk te nemen, het zet geen zoden aan de dijk noch verandert het de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij de goedkeuring van mijn schoonmoeder op de opvoed methode van haar zus en ik die projecteer op eerder gebeurde zaken met mijn kinderen en mijn schoonmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog steeds de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen is met kinderen, vanwege afwijkende ideeën over wat kan en niet kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder niet te vertrouwen met mijn kinderen omdat ik in het verleden niet heb gestaan en niet een lijn heb getrokken en gezegd, tot hier en niet verder, in plaats daarvan heb ik mijn kinderen bij mij gehouden als “moeder” personage om ze te beschermen tegen deze boze schoonmoeder en nooit gecommuniceerd dat ik haar vreesde voor haar handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder rare dingen zou uithalen met mijn kinderen en zo hun verblijf tot een naar verblijf te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als ik de verhalen van mijn kinderen terug hoorde over hoe het bij opa en oma geweest was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen en dat in boosheid om te zetten in plaats van een lijn te trekken en de eindverantwoording over mijn eigen kinderen te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er als “moeder” personage er alles aan te doen dat een logeer partij niet meer zou plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik frictie veroorzaakte door mijn kinderen bij mij te houden als “moeder” personage en niet open en transparant te communiceren waarom ik geen logeerpartijen meer wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als kwaad te bestempelen en daarmee de kous af te laten zijn en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor het uitpraten en zoeken naar oplossingen omtrent het zien van de kleinkinderen door de grootouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorbeeld van de zus een trigger point was voor de onderdrukte woede die ik jegens mijn schoonmoeder/schonouders voel als het gaat over de behandeling van mijn kinderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer logeerpartijen weer op de agenda komen ik duidelijk aangeef waar ik sta als ouder/mens en de kinderen laat meepraten samen met de grootouders over hoe zij erin staan en hoe zij het anders zouden willen zien en of zij überhaupt nog zin hebben in logeerpartijtjes gezien hun leeftijd.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oordelen en opinies over mijn schoonmoeder te zien voor wat ze zijn en daar zelfvergeving op te doen om zodoende elke keer met een schone lei te kunnen beginnen en het verleden niet mijn heden en toekomst te laten bepalen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mens met kinderen zolang dat nog nodig is voor mijn kinderen/samen met mijn kinderen te bepalen wat wij accepteren en toestaan binnen de relatie met de grootouders.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze reacties als ondersteunend te zien in mijn proces en niet als falend, om zo vooruit te kunnen en niet te blijven steken in oordelen en opinies.

Dag 103 van 2555; het uiten van emoties door geluid

Dag 103 van 2555; het uiten van emoties door geluid  Ik las een blog van een love&lighter over het uiten van emoties in geluid als een helend proces. Ik moet zeggen dat ik redelijk sceptisch de blog opende, maar tegelijkertijd zoiets had van, wat zou er niet kloppen aan het uiten van jezelf door geluid. Niets. Dat wil zeggen niets wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem en snap, als eenheid en niet in separatie, wat die emoties zijn. Wanneer ik de emoties geen context kan geven en het patroon dat erachter zit niet waarneem, dan kan ik niet voorkomen dat hetzelfde nogmaals gebeurd.

In deze blog valt de vrouw hard op de grond en houdt zij zich groot tegenover haar kinderen. Ze slikt de pijn in en als ze thuis komt vraagt zij haar kinderen om haar even met rust te laten om bij te komen van de val. Waarop zij zich opsluit op haar slaapkamer en vervolgens zichzelf opsluit in haar walk-in-closet om haar emoties eruit te kunnen schreeuwen door woorden en geluid. Zij ervaart dan onmiddellijke verbetering in haar fysieke lijf en ontdekt dat er veel meer emoties meekomen in dit proces. Het is een soort van opluchting die de emotionele en fysieke pijn tegelijkertijd opklaart.

Mooi dacht ik nog, maar ergens klopt er iets niet. Deze vrouw heeft niet gesproken over het in kaart brengen van de losgekomen emoties door b.v. zelfvergeving. Dus in zekere zin snapt zij niet wat er ten grondslag ligt aan haar ervaren emoties, in de zin dat zij de mechanismen en patronen erachter kan zien. Waardoor zij afspraken met zichzelf kan maken en een verbintenis met zichzelf kan aangaan om te zien dat deze patronen  en mechanismen tot niets leiden dan consequenties en dat zij op die manier kan blijven schreeuwen maar alleen maar blijft rond cirkelen in dezelfde patronen tot het moment dat zij deze snapt. Er bestaat ook de mogelijkheid dat dit moment van snappen nooit gaat komen binnen haar fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het eruit gooien van emoties door geluid, zoals schreeuwen of gillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor de emoties die ik heb geaccepteerd en toegestaan in mij, om vervolgens schaamte als emotie aan het rijtje toe te voegen en mij te beletten om deze emoties handen en voeten te geven door geluid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van het geluid dat uit mij komt wanneer ik door huilen  lucht geef aan de emoties in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct mijzelf te veroordelen en als zwak te zien wanneer ik huil en het geluid dat uit mij komt niet kan stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verast te zijn van het geluid dat uit mij komt in relatie tot emoties en in separatie zo snel mogelijk deze als misstap geziene ervaring weg te drukken als iets dat er nooit is geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk het gevoel te hebben dat ik niet mag huilen of emoties in geluid omzetten, omdat ik een grote meid moet zijn en die huilen/schreeuwen/gillen nu eenmaal niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op mensen die wel hun emoties om kunnen zetten in geluid en het dan als een tekortkoming in mijzelf te labelen dat ik het niet doe gebonden door opinies en angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor het geluid dat uit mij zal komen als ik emoties de vrije loop laat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties te vrezen voor wat zij met mij kunnen doen en ze zodoende het liefst in detail blootleg door schrijven en gesproken woord voordat zij macht over mij krijgen en mij rare dingen laten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat emoties mij de baas zijn en ik dus niet de regie over mijn eigen leven in handen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties door woorden te uiten en dan te denken dat ik er ben en alles op zijn pootjes terecht komt, zonder zelfverantwoordelijkheid te nemen voor die emoties en zonder een verbintenis aan te gaan om herhaling te voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij te uiten door geluid als vervelend te ervaren, iets dat ik niet onder controle kan hebben, zonder te zien dat controle niet hetgeen is dat ik nodig heb, maar zal moeten begrijpen wie ik ben en waarom ik zo geworden ben, om zo te zien dat ik 1 en gelijk ben aan mijn emoties als de schepper van deze emoties dus kan ik alleen maar zijn met deze emoties en ze gebruiken om te zien wie ik ben door  toestaan en acceptatie van mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat ik het produkt ben van mijn geaccumuleerde emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij mijn emoties en mij ervan te separeren als, dat ben ik niet echt en te geloven dat ik in het echt de geromantiseerde versie van mijzelf door de mind ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties te uiten door geluid met de wetenschap dat ik weet wat deze emoties voor mij betekenen en weet/begrijp dat ik die emotie ben en dus kan ik mijzelf als de emotie veranderen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te schamen voor mijzelf als mijn emoties/als geluid en simpel en alleen te zien wat er is en dat te veranderen dat niet in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geluid in mij niet langer te onderdrukken, omdat ik zie/snap/begrijp dat het geluid de stem van de emotie is en daardoor de stem van mij die communiceert met mij en mij helpt in mijn proces hier in mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties niet alleen te verwoorden en dan het proces te stoppen omdat ik wel snap wat erachter schuilt, maar daadwerkelijk een verbintenis met mijzelf aanga om mij zodoende niet langer om de tuin te leiden en te laten geloven in informatie/kennis zonder fysieke toepassing.

dag 102 van 2555; te grote voeten

dag 102 van 2555;   te grote voetenEen buurmeisje was buiten aan het spelen met haar driewielertje, net 2 jaar is ze. Ze wilde haar been omhoog tillen om over het stoeltje heen te steken en zo op het stoeltje terecht te komen met haar billen. Maar de voet van het been dat als eerste erover moest bleef steken, haar moeder keek maar besloot haar te laten proberen. Na eventjes vroeg ik de moeder of het meisje nieuwe schoenen aan had. Ja, zei de moeder. Waarop ik naar het meisje toeliep en haar been samen met begeleidende woorden over het stoeltje stak. Wanneer kinderen nieuwe schoenen hebben dan is vaak het kind van te kleine schoenen, naar nog net iets op de groei schoenen overgegaan. De mind heeft een vast beeld van de lengtes en uitstekende delen van ons lichaam, als daar veranderingen plaats vinden dan moet dat nog geüpdate worden. Dat was hier duidelijk nog niet gebeurd. Het meisje kon ineens niet meer inschatten hoe hoog haar been moest om de voet met de nieuwe schoen over het stoeltje te krijgen en het kind raakte er duidelijk door gestressed, dat iets wat altijd had gekund ineens niet meer mogelijk was met dezelfde inspanning.

 

Achteraf keek ik in zelfoprechtheid terug op mijn aktie en moest vast stellen dat ik een goed gevoel over me heen voelde toen het meisje weg fietste. Hhmm dacht ik, dit riekt naar personage. Ik voelde mij als de redder in de nood en ja dat is mijn redders personage. Ik zag het kind worstelen en voelde eigenlijk in datzelfde moment al de euforie van de redder die is geslaagd. Ik schatte mijn kansen in. Ik wist uit ervaring dat de moeder niet snel zou reageren, dus schoot ik het slachtoffertje te hulp om te laten zien dat zij nog steeds op de driewieler kon ook met nieuwe schoenen. Ik wilde niet zozeer aardig gevonden worden door de moeder of het kind het ging mij om de energie/euforie die vrij zou komen. Dit alles werd opgevolgd door een beeld van de peuter die weg fietste en begeleidt door een back chat. Te weten: “die moeder komt toch niet in de benen ik zal dat kindje wel moeten helpen, kijk eens hoe zielig dat zij is, het is toch erg dat zo’n moeder niets doet wetende dat het kind nieuwe schoenen heeft”. In mijn verbeelding zag ik mijzelf al op het erepodium staan voor het redden van een peuter. Mijn lichaam voelde heerlijk warm en relaxed voelde ik mij in mijn lijf, alsof alles op z’n pootjes terecht was gekomen. Tja dat is nou de mind, wanneer je participeert krijg je dit soort hilarische zaken en dan met name als je ze even vertraagd terug spoelt om te zien wat er nu daadwerkelijk zich afspeelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het redders personage en mij niet te realiseren wat mijn ware motieven zijn en daardoor ook niet te kunnen inschatten wat de consequenties van mijn handelen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een goed gevoel en het te accepteren als iets reëels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het warme gevoel dat de euforie met zich meebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de euforie die ik al proefde door mij voor te stellen hoe mijn aktie af zou lopen nog voor de aktie plaats vond als drijfveer te nemen voor het begeleiden/redden van de peuter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kennis die ik heb over lichaamsschema’s, ooit geleerd bij ontwikkelingspsychologie, in te zetten om mijzelf als redder geloofwaardiger te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de moeder die naar mijn smaak niet snel genoeg reageerde om ook een redder te kunnen zijn van haar eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oordelen van de moeder kracht bij te zetten door het hebben van back chat over de moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afhankelijkheid van mijn mind gedreven fysieke euforie te labelen als iets goeds omdat ik er een peuter mee redde, terwijl ik donders goed wist dat de peuter slechts figurant was in mijn heroïsche toneelstuk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind zijn kans te laten grijpen wanneer er trigger points worden geraakt om personages tot leven te laten komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mij echt om het meisje ging, terwijl alles erop wijst dat ik voor een energy shot op pad was en niet om mij als gelijke op te stellen ten opzichte van het meisje en het te begeleiden en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders te lucht in prijzen en nooit even willen stil staan bij het feit dat de redder misschien een andere agenda had dan op het eerste gezicht doet vermoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders die zich bescheiden opstellen juist naar voren roepen om even totaal in het zonnetje te zetten, terwijl wij ons niet realiseren dat de redder misschien bescheiden is omdat hij/zij donders goed weet dat het niet puur gedienstigheid naar de ander is, maar een wankel evenwicht tussen eigenbelang en het belang van het “slachtoffer”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij anderen tot redders bombarderen ook als zij niet in de spotlights willen staan, vanuit een verlangen om zelf die reddersrol te mogen spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders als belangrijk achten, waarbij gelijkheid en de vanzelfsprekendheid van redden zonder dubbele agenda niet het eerste is dat in ons opkomt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar manieren om energie te trekken, maar simpel hier te zijn in mijn fysieke realiteit en daar tevreden mee te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik het redders personage zie binnen komen, even gas terug te nemen om te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zonder beloning een kind te kunnen ondersteunen wanneer het aangeeft dat het niet weet hoe te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan een kind samen te ontdekken dat het kind wel die dingen kan die het denkt niet te kunnen.

Dag 101 van 2555; ik ben mijn gedachten en ken daardoor de jouwe

Dag 101 van 2555; ik ben mijn gedachten en ken daardoor de jouweAl wachtende in de rij voor de kassa van de supermarkt, stond ik achter een jonge moeder met een dreumes van nog geen jaar in een wagentje. Het kindje wees op mijn wortelen die ik op de band had gelegd en vroeg om de aandacht van haar moeder. Waarop de moeder zei: “jij houdt van worteltjes hè, worteltjes zijn gezond”. Ik keek op de lopende band wat de moeder wilde gaan aanschaffen en ja daar lag geen gezond, wel koeken, snoepjes, kant-en-klaar produkten, sapjes en ga zo maar door. Terwijl de moeder afrekende en nog stond in te pakken terwijl mijn aankopen werden afgerekend, begon het kindje weer te wijzen naar de wortelen en met geluidjes de aandacht van haar moeder te vragen. De moeder zuchtte en zei: ik weet wat je wil, jij wil koekjes” en reed de supermarkt uit. Ik was wat verbaasd, het kindje had 2x gewezen naar de wortelen, de moeder bevestigde dat het kindje van wortelen hield en toch kon ze niet in het hier en nu zijn en gerelateerd aan het hier en nu reageren op haar dochtertje.

 

Nu is dit natuurlijk niets nieuws, wij wegen bijna allemaal situaties in het hier en nu af aan de informatie/kennis die wij in ons hoofd hebben. Voor de moeder waren worteltjes gezond en geen comfort food, zoals koekjes en snoepjes, want op de manier waarop zij het woord gezond benadrukte en daarmee de groente in een hokje duwde had alles te maken met de manier waarop zij groenten en gezond eten ervaart. Ik zelf label worteltjes als lekker en ondersteunend voor mijn lijf, omdat ik het kan eten en er vervolgens geen last van heb. Ik eet geen worteltjes omdat die mij gezond zouden maken, maar gewoon omdat het 1 van de vele groenten is die ik kan kiezen te eten. Als ik in mijn herinnering zou gaan zitten, dan is een worteltje niet meer zo neutraal en alleen maar groente. Bij tijd en wijlen was ik echt verslaafd aan het eten van worteltjes en zou ik altijd als eerste hebben gekozen voor worteltjes als ik moest kiezen in de supermarkt/bij de groenteboer.

 

Maar ik sleepte voor een keer eens niet mijn verleden als een blok aan mijn been mee en kocht dus gewoon worteltjes, omdat de worteltjes op waren en ik ze nodig had voor de komende maaltijd en komende dagen. Wat maakte dat ik zag dat de moeder bepaald werd bij verleden en herinneringen. Wat moet je als klein kind doen om de aandacht van je moeder te krijgen als je zin hebt in het eten van “gezonde” dingen. Überhaupt wanneer je je ouders wil communiceren dat je iets graag wilt maar je ouders reageren vanuit vooropgestelde verwachtingspatronen die zijn ingekleurd door opinies / ideeën, dan wordt het moeilijk als dreumes om gehoord te worden. Kijk eens hoe vaak we over kinderen, volwassenen en dieren zeggen: “kijk hij/zij denkt waarschijnlijk dat…” Nee wij denken voor de ander, het is niet genoeg om het voor onszelf te doen. Alleen als wij totale controle ervaren door mee te gaan op de golven van onze gedachten om vervolgens het getij van ieder ander zijn gedachten te willen bepalen/voorspellen/invullen, pas dan denken wij te leven. Terwijl dat een leven in gevangenschap van de gedachtes is om vervolgens absoluut het hier en nu te missen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij denken voor anderen alsof zij gelijk aan ons zijn, waarbij de ander een figurant is in onze wereld waarin wij de hoofdrol spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij als ouders denken voor het kind en totaal over het hoofd zien hoe wij onze kinderen frustreren/ kleineren / limiteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij alleen door onze bril van verleden onze omgeving waarnemen en handelen naar anderen toe op grond van dit verleden en totaal uit het oog te verliezen dat wij gelijken zijn die autonoom van elkaar in het leven staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij uit angst om controle te verliezen voor anderen denken, zodat het lijkt dat wij ons wereldje onder controle hebben en er geen onverwachte dingen uit de hoge hoed van het leven springen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geloven dat onze gedachten gebaseerd zijn op onze werkelijkheid/de werkelijkheid en daardoor bestaansrecht hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onszelf verwarren met onze gedachten en totaal het leven dat onder onze neus zich afspeelt onopgemerkt aan ons voorbij laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij anderen denken te snappen, terwijl wij donders goed weten dat we onszelf niet eens snappen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij gedachtes boven het leven stellen en onszelf boven de anderen door te denken voor de ander en hierdoor in een soort van schaduwrealiteit als schaduwen te leven als koning van het schaduwrijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij handelen zoals onze ouders handelden en dus te denken voor onze kinderen zonder dit te toetsen aan de fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet durven af te stappen van ons gedachtegoed, alsof het onze reddingsboei is op de stormige golven van de gedachten in onze mind/geest/hoofd.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het denken in gedachten gevoed door emoties/gevoelens/angsten te laten en mij te concentreren op wat hier is en 1 en gelijk met het leven te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te denken voor anderen zolang ik niet instaat ben mijn gedachten om te zetten in praktisch denken met gezond verstand los van emoties/gevoelens/angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om op de signalen vanuit mijn fysieke werkelijkheid te letten/waar te nemen om zo niet mijn eigen blauw print op een ander te willen drukken.

Dag 100 van 2555; ik ben er nog en heb niet opgegeven

Dag 100 van 2555; ik ben er nog en heb niet opgegeven  Toen ik honderd blogs geleden begon met mijn tocht van 7 jaar bloggen om al mijn patronen en personages bloot te leggen, te vergeven en te corrigeren, was ik er zeker van dat ik het in het Nederlands ging doen. Maar na de eerste blogs was ik niet meer zo zeker. Ik zag dat de Engelse blogs onder een groter publiek gedeeld werden, dat mensen erover spraken en dat er op de sociale media commentaren op kwamen. Dat zag ik niet gebeuren met mijn en de andere Nederlandstalige blogs. Ik merkte dat het mij deed twijfelen of ik er goed aan deed deze stap van Nederlands bloggen te nemen.

 

Als ik even terug kijk naar mijn motivatie die ik in de eerste seconden had om in het Nederlands te gaan bloggen. Ik wilde Nederlanders bereiken met mijn proces verhalen, ook diegene wiens Engels misschien niet op zo’n niveau zit dat zij het allemaal in het Engels kunnen volgen. Daarnaast had tot dan toe mijn proces zich voornamelijk in het Engels afgespeeld. Ik deed al mijn zelfvergevingen in het Engels met hier en daar een verdwaald Nederlands woord er tussendoor. Dit was dus de kans om ook mijn proces te boosten in het Nederlands. De eerste blogs waren dan ook zoeken naar het format dat het meest aansloot bij mij en bij mij en mijn Nederlandse taalbeleving. Over de afgelopen 100 blogs heen is een zekere vaste vorm ontstaan waarin ik nu schrijf en mij zo kan uitdrukken dat ik in een blog to the point kan komen. Ik heb er dan ook geen spijt van dat ik ben gaan bloggen in het Nederlands, het heeft mijn proces een enorme boost gegeven.

 

Wat was die twijfel dan? Die twijfel was het moeten missen van een zekere vorm van aandacht die ik kende van het bloggen in het Engels. Niet op allerlei Engelstalige social media je blog kunnen posten en door meerdere Nederlandse social media na een paar weken geblokkeerd te worden, omdat de Nederlander zo lijkt, er nog niet echt klaar is voor “brutale zelfoprechtheid”. Het bloggen van je proces in het Nederlands is dus pionierswerk en vergt dan ook het één en ander van mij. Dus ontstond de vraag of ik er wel al die energie in wilde steken? Ik wilde gewoon mee kunnen liften op de stroom van blogs zoals we die wereldwijd elke dag meerdere keren per dag cyberspace insturen als Destonians, ik wilde makkelijk en een lekkere snelle oplossing. Maar zoiets bestaat natuurlijk niet, dus moest ik back to basic, gewoonweg consistent zijn. Het bloggen en mijn proces zijn er in de eerste plaats voor mij, ik doe dit voor mij om zo anderen te tonen hoe ik mijn proces gelopen heb. Het is niet een soort van preken naar de ander en vervolgens het zelf laten afweten als het op de toepassing in de praktijk aankomt. Nee, het is schrijven en doen.

 

Consistentie en daadwerkelijk snappen dat ik het voor mijzelf doe, zijn wel de 2 hoofdpunten die eruit springen na 100 blogs. Een internationale verhuizing zorgde voor een pauze in het bloggen en het weer oppakken bleek net iets minder simpel dan ik had gedacht. Eénmaal uit de routine ervoer ik toch weerstanden en die ervaar ik van tijd tot tijd nog steeds, excuses, uitstellen het hoort allemaal bij het proces van 7 jaar bloggen naar leven. Inmiddels wind ik mij er niet meer zo over op, het is wat het is en de simpelste manier om het bloot te leggen is in zelfoprechtheid ernaar kijken en het oplossen. Vaak gaat het om echte onbenulligheden die een eigen leven zijn gaan leiden.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van de aandacht die ik kreeg door in het Engels te bloggen en dat als motivatie te gaan gebruiken voor het bloggen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn blogs te gaan onderverdelen in goed of mislukt aan de hand van de hoeveelheid aandacht die ik ontving op mijn Engelstalige blogs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de keuze van taal in mijn proces te laten afhangen van de mate van positieve bevestiging buiten mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de motivatie om te bloggen in een bepaalde taal af te laten hangen van gevoelens en emoties en de mate van energie die een bepaalde keuze teweeg brengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om radeloos te zijn/te raken wanneer mijn Nederlandse blog weinig mensen bereikt en mij niet te realiseren dat een lange adem hierin een vereiste is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te meten aan de hand van de populariteit van mijn blog en mij niet te realiseren dat mijn praktische toepassing van mijn correcties in het proces het meetpunt is om te zien hoe ik ervoor sta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het personage van “de blogger” en mij niet te realiseren dat bloggen niet meeris dan het schrijven en dat schrijven delen op internet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen als ik door de ogen van een ander mijzelf zie als een “goede” blogger en een teneur te bespeuren wanneer dat niet het geval is, waardoor ik mij niet realiseer dat ik participeer in een  polariteit die niets anders dan consequenties met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat veel van de beperkingen en stagnaties door deze 100 blogs heen hun origine vonden in het feit of ik mij waardig achtte als “blogger” en een verschil voor anderen te kunnen maken, terwijl ik op deze manier mijzelf totaal uit het oog verloor.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van het bloggen als middel om to the point te komen en inzicht te verwerven over wie ik ben in mijn fysieke realiteit, en mij volledig te focussen op het educatieve aspect van mijn blogs, waardoor ik mij niet realiseerde dat bloggen niet in separatie van mijzelf hoeft te verlopen, het 1 sluit het ander niet uit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de educatieve waarde van mijn blog zwaarder weegt dan ik zelf in relatie tot mijn proces.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de educatieve waarde van mijn blog te gebruiken om mij achter te verschuilen om van tijd tot tijd net niet zo diep te hoeven graven dat mijn echte aard aan het licht komt.

 

 

Ik realiseer mij dat ik inmiddels blog om mijzelf te verbeteren en te corrigeren binnen mijn fysieke realiteit en ik mij niet meer obsessief bezig houd met het feit of mensen mijn blogs nu lezen, of over een paar jaar of helemaal niet, dat is niet mijn motivatie om te bloggen en te leven in het belang van een ieder om hemel op aarde te creëren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke blog die ik schrijf te bloggen als ondersteuning van mijn proces en dat het gevolg daarvan is dat ik anderen kan ondersteunen in hun proces door mijn blogs openbaar te maken is een mooi zij effect, maar mag ik geen geval meer verworden tot een hoofddoel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer te separeren van het bloggen als onderdeel van mijn proces en het schrijven optimaal te benutten om te leren /ontdekken wie ik ben in een wereld vol eigenbelang en onoprechtheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer bloggen en populariteit met elkaar te koppelen om zo eigen belang te voorkomen en zuiver en alleen te bloggen als ondersteuning van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om direct mijn blokkades bloot te leggen wanneer ik een blog om vage redenen uitstel om zo niet te hoeven time loopen op een punt dat ik met gemak recht in de ogen had kunnen kijken en uit de wereld had kunnen helpen.

Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie

Dag 99 van 2555; samen fietsen met mind navigatie  Samen fietsen, naast elkaar fietsen, het lijkt eenvoudig, maar dat bleek het niet te zijn. De eerste weken in Nederland in onze nieuwe woonplaats heb ik veel gefietst met de kinderen en op zondag met z’n allen. Meer recent fietsten wij naast elkaar in een stadse setting. Alles ging goed zolang we hier in het fysieke waren, absoluut geen probleem. Echter eenmaal in de mind/hoofd, was het een ramp. Wanneer wij fietsten met een route in ons hoofd denkende dat die ander dat weet of toegang heeft tot ons hoofd, ontstonden de eerste ongelukjes.

 

Zo fietste ik met mijn dochter naar het ziekenhuis om haar gebroken neus recht te laten zetten. Voor de deur hadden wij afgesproken hoe globaal te fietsen. Eenmaal op de verschillende afslagen aangekomen, bleken we toch te rijden vanuit de mind Tom Tom en reden mijn dochter en ik op elkaar in. Zij bleef aan mijn fietstas met haar fiets zitten en onze sturen raakten in de knoop, met een vinger van mij er tussen. We kregen onszelf niet 1, 2, 3 uit de knoop en mijn vinger deed erg pijn en zat hopeloos klem. Het probleem van op de mind navigator rijden was in 1 keer opgelost, want de pijn hield mij in het hier en nu. Na dit voorval hebben wij samen afgesproken dat wij ook onderweg blijven checken of we nog dezelfde route gaan rijden en dat werkt perfect.

 

Dus nu was ik instaat om al fietsende in het hier en nu te blijven om adequaat met plotselinge situaties om te kunnen gaan en geen onnodige risico’s te nemen. Dit keer gingen mijn partner en ik met z’n 2-en naast elkaar fietsen. Ik had met mijn dochter een werkbaar platform gerealiseerd en paste dat ook op het fietsen met mijn partner toe. Aangezien ik niet wist hoe te rijden, was het mijn partner die zou zeggen hoe we moesten fietsen. Direct bij het station was mijn partner om zich heen aan het kijken waar heen te gaan en zag hij totaal niet dat hij inreed op een inhalende fietser die zo’n beetje een rolberoerte kreeg. Niemand viel en niemand raakte bewond, ppff. Vervolgens nam mijnpartner afslagen zonder dit te communiceren en was het eenonmogelijkheid om nog samen te fietsen. Hij ging er vanuit dat ik wel snapte dat we rechts/linksaf moesten. Maar ja onze mind Tom Tom’s waren niet gesynchroniseerd… Totdat hij zich bijna voor een auto fietste zijn we gestopt en heb ik aangegeven dat het zo niet werkt. Mijn partner was nog steeds in de mind/hoofd en kon niet snappen dat ik niet kon volgen en dat het allemaal zo moeilijk verliep. Ik legde uit hoe ik dat met onze dochter doe en zo zijn we naar huis gefietst om thuis nog eens uit te bespreken wat de consequenties zijn van deelnemen aan het verkeer als je in de mind zit en veronderstellingen doet over een ander waar je mee samen fietst. Nog een beetje oefenen en dan komen we er wel, het is een kwestie van communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter te dicht naast mij zou fietsen en tegen mij aan zou botsen, wat zich uiteindelijk manifesteerde door te geloven in deze angst en niet mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen om te zoeken naar manieren om veilig naast elkaar te kunnen fietsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij elke schommeling van het stuur van mijn dochter de angst door mij heen te voelen om maar niet te zullen botsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat de manier die mijn dochter en ik hadden gevonden om veilig naast elkaar te fietsen ook 1 op 1 overgezet kon worden op mijn partner en mij zonder dit eerst te communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te voelen dat ik wel prettig met mijn dochter kan fietsen en het een jungle tocht met mijn partner was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn partner de andere fietser zou aanrijden en schade zou berokkenen aan de ander en hemzelf en ik geen zin had in zulke rompslomp, omdat ik het acht als onnodig gevaarlijk gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn/belazerd/boos te voelen dat mijn partner inrijdt op een rijdende auto om vervolgens te zeggen dat hij het allemaal in de gaten had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van hopeloosheid te voelen dat ik nooit prettig zal samen fietsen met mijn partner wanneer hij niet van zijn mind Tom Tom af wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als eigenwijs te bestempelen van mijn partner dat hij niet de beproefde manier van mijn dochter en mij wil proberen, maar in plaats daarvan in de mind te blijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de terug weg niet mijn partner te volgen op het laatste stukje maar inplaats daarvan rechtsaf te slaan waar ik en de kinderen dat altijd doen om hem een lesje te leren met zijn, in mijn ogen gevaarlijke en eigenwijze fiets rijgedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner als eigenwijs te zien wanneer hij niet communiceert in plaats van geen emoties daar omtrent te hebben en gewoon het levende voorbeeld te zijn en wel met hem te communiceren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom mijn partner zo onwillend is om een andere aanpak uit te proberen en daarin mijzelf als meer te ervaren terwijl ik hem beoordeel als zich in de mindere rol manoeuvrerend.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn partner als minder zie door de meerdere rol aan te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vanuit een startpunt als meerdere te willen voelen, maar het wel lekker vind voelen nu ik mij eenmaal daarin heb gemanoeuvreerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze fietssituatie niet benader vanuit gelijkheid en dus ook ongelijkheid terug krijg in mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te fietsen met mijn mind Tom Tom aan, maar in het hier en nu te blijven om zo veiligheid in acht te kunnen nemen en te kunnen genieten van het buiten zijn op de fiets.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen fietsen niet te benaderen vanuit separatie en daarmee een onmogelijkheid in het leven te roepen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen emoties/gevoelens te voeden tijdens het samen fietsen wanneer 1 van beiden niet instaat is in het hier en nu te blijven maar in plaats daarvan de ander te ondersteunen en en te assisteren om in het hier en nu te blijven.

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord  Hoe verder ik in mijn proces kom hoe meer ik kan zien wat de woorden die ik spreek zeggen over mijzelf. Tegelijkertijd met dat proces kan ik steeds beter zien wat de woorden van anderen onthullen over zichzelf. Ook heb ik gemerkt dat mensen die zich hier niet mee bezighouden vrij narrig worden als je ze confronteert met de woorden die ze spreken/schrijven. Elk woord is specifiek en je kunt niet achteraf jezelf eruit lullen met nog meer woorden, wat wel vaak gebeurd als je de ander confronteert met de woorden die hij/zij sprak. Mensen hebben het nooit zo bedoeld. Ik zal waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben, als ik mij niet was gaan verdiepen hierin en nog niet mijn verantwoordelijkheid voor mijn woorden voor het deel dat ik mij bewust ben, had genomen. Dus ik snap het wel, dat men narrig wordt, maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren wanneer het gaat om geen verantwoordelijkheid nemen voor zaken die cruciaal zijn om verder te kunnen met planeet aarde en elkaar.

 

Meestal reageer ik niet, op dit soort woorden van anderen die totale lamlendigheid en separatie met de werkelijkheid weergeven, op de sociale media. Toch liet ik mij gisteren verleiden om een persoon op zijn woordkeuze te wijzen en mijn commentaar daardoor persoonlijk te maken voor deze persoon. Aiaai dat had ik niet moeten doen, ik had het algemeen moeten houden en dan had ik ook de boodschap die ik wilde overbrengen kunnen overbrengen. Ik vond het woordgebruik zo’n tekent voorbeeld van de verantwoordelijkheid afschuiven dat ik de persoon daar bewust van wilde maken. Maar de persoon nam het persoonlijk en verweet mij van het invullen van de persoon zijn geschreven woorden. Dan zit de communicatie ineens muurvast, want de persoon die het persoonlijk nam kan niet meer helder in het hier en nu zijn, dus communicatie is niet meer mogelijk en de boodschap gaat verloren tussen het op de pik getrapt voelen en aangetast zijn in het goed mens personage en ik stond erbij en ik keek erna. Krachtig zijn woorden, met 1 zin hielp ik de communicatie om zeep en met het lezen van 1 zin sneed de ander de communicatie af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te wijzen op zijn onoprechtheid zonder een relatie /overeenkomst met die persoon te hebben zodat wat het mogelijk zou maken om in zelf oprechtheid dingen te delen en de ander als mijzelf te assisteren en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beteuterd te zijn toen de persoon het persoonlijk nam en narrig werd en mijzelf niet voor het reageren had verplaatst in de schoenen van de ander om te kunnen zien dat dit niet als ondersteuning zou worden opgepakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn woorden als bedreigend zouden worden gezien en niet als gelijkwaardig en ondersteuning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verantwoordelijk was voor het persoonlijk nemen van mijn woorden door de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de reactie op mijn woorden van de ander persoonlijk nam en de persoon labelde als onwetende, waardoor ik automatisch mijzelf meer voelde omdat ik mijzelf gelabeld had als wetende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan de ander en te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na deze communicatie botsing de ander te labelen als iemand die niet wil luisteren naar gezond verstand en zich alleen maar wil profileren als goed mens, waardoor ik opnieuw de communicatie tussen ons onmogelijk maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze persoon als niet luisterend te labelen uit angst voor verdere communicatie die ik dan zou ervaren als falen door de originele ervaring als blauw print te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van deze persoon zijn profielfoto op mijn prikbord antipathie te voelen jegens de persoon en mij niet te realiseren dat het de angst is voor verdere confrontatie en herhaling van een ervaring die ik labelde als falen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer zelfvertrouwen te halen uit het feit dat ik de woorden van mijzelf en de ander beter begrijp dan vroeger en beter kan doorzien waar de onoprechtheid zit en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen uit mijzelf komt en niet kan afhangen van iets dat ik mij aangeleerd heb en in zekere zin buiten mijzelf ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de verleiding om te reageren op deze persoon op FB niet een actie in het moment was , maar een accumulatie van ergenisjes over de woorden van de andere persoon over een langere periode heen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op de ander vanuit emotie die opgebouwd was over een langere periode en daardoor ook ik mijn woorden niet in totale oprechtheid kon schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze eigen woorden niet snappen en daarmee onszelf niet snappen en zo woorden laden met emoties die niet in relatie staan tot die woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet instaat zijn te communiceren op gelijke basis met elkaar en zodoende elkaar niet kunnen ondersteunen en assisteren om als groep, als mensheid, de schouders onder de wereld te zetten en te werken aan een betere toekomst die de test des tijds doorstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer vanuit reactie met anderen te communiceren, maar alleen te communiceren vanuit een punt van ondersteunen in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor falen niet meer af te schuiven op anderen en zodoende antipathie te ontwikkelen voor de ander en die ander zodoende te mijden om dat nare gevoel van falen niet te hoeven ervaren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie puur en helder te houden en altijd eerst de zaken voor mijzelf op een rijtje te hebben en zodoende een levend voorbeeld te zijn die communiceert met de ander vanuit zelfoprechtheid.

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens?

Dag 97 van 2555; maakt geven aan goede doelen mij een goed mens?  Goede doelen hier, goede doelen daar, collectebussen door de straat en goede doel programma’s op tv. Maar alle goedheid op een stokje, gaan wij het verschil maken met al die goede doelen? Word ik een beter mens als ik geef aan goede doelen? Waarschijnlijk wordt je door andere mensen in de maatschappij gelabeld als een goed mens, wanneer je geeft aan een goed doel. Maakt dat jou dan ook tot een goed mens?

 

Geven aan goede doelen is het afkopen van je zelfverantwoordelijkheid. De wereld van de goede doelen is 1 grote “goed gevoel” business. Dus wanneer we onze zelfverantwoordelijkheid afkopen met het geven aan goede doelen, dan voelt het alsof wij iets aan de problematieken waar de goede doelen voor staan, hebben gedaan. Dat is het goede gevoel, zo van “kijk ik denk aan de wereld om mij heen”.

 

Maar laten we mekaar nou geen mietje noemen en eens even in zelfoprechtheid kijken naar wat wij aan het doen zijn. Geven aan goede doelen is symptoombestrijding in het meest gunstige geval, want zeer weinig tot niets van onze euro gaat daadwerkelijk naar de doelgroep/onderzoek toe. Het ondersteunen van symptomen is gelijk aan het in stand houden van het probleem. Dus door te geven aan goede doelen houdt je het probleem instant waarvoor het goede doel “strijd”.

 

Bij kanker is b.v. een tumor, een symptoom van de aanwezigheid van kanker/kankercellen in het lichaam. Het verwijderen van de tumor kan als een bevrijding ervaren worden en een “goed gevoel” geven dat de kanker is aangepakt. De realiteit is echter anders, de kanker komt in welke vorm dan ook terug, omdat het in de eerste plaats nooit behandeld is.

 

Zo is het ook met goede doelen, het geven aan goede doelen is het verwijderen van de tumor en het instant houden van de oorzaak. Een mooi voorbeeld is Fair Trade als goed doel. Wat Fair Trade wil bewerkstelligen in derde wereld landen zou eigenlijk een vanzelfsprekendheid moeten zijn. Armoede, slechte hygiene, slechte gezondheidszorg en weinig educatie is niet een standaard waar wij allemaal aan zouden willen voldoen. Dus is dan de vraag waarom de derde wereld landen wel deze standaard mogen hebben en wij in de eerste wereld niet. Door een organisatie als Fair Trade worden alleen maar de symptomen bestreden en zullen de mensen daar nooit uitkomen op onze standaard van leven, dus houden we de armoede daar instant. De oorzaak is ongelijke verdeling van grondstoffen en geld wat je niet egaliseert door een beetje te geven.

 

Dus hoe gek het ook mag klinken, door te geven aan goede doelen sterven er meer mensen onnodig. Door niet meer te geven aan goede doelen en de goede doelen te laten stoppen en ons te focussen op gelijke verdeling van grondstoffen en geld in de wereld, zo spoedig als mogelijk, zal op het geheel gezien minder slachtoffers maken.

 

Dus komt de vraag weer terug op, maakt geven aan goede doelen mij tot een goed mens? Nee. Nu zou de vraag wat genuanceerder gesteld kunnen worden. Staan wij in dienst van het LEVEN als wij geven aan goede doelen? Nee. Goede doelen geven een goed gevoel om zo de ogen te kunnen/mogen sluiten voor wat er  echt gaande is in de wereld. Dat is misschien even niet leuk om te horen en ik zie mensen ook altijd meteen in pure reactie gaan als er wordt getornd aan hun goedheid. Maar het is duivels om op deze manier nog honderden, duizenden, miljarden jaren mensen aan de andere kant van de wereld te laten sterven en op zijn best een rot leven te laten leven, terwijl wij in overvloed leven. Dus sorry voor je als je erachter komt dat je toch niet zo jofel bezig bent, maar goede doelen is en blijft struisvogel politiek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen als ik niet gaf aan goede doelen en dan gezien te zullen worden als een slecht mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de boodschap helder over te kunnen brengen in het verleden waarom ik niet gaf aan goede doelen, omdat het gebaseerd was op gevoelens, waardoor het waarom niet helder was voor mij en ik het daardoor niet kon overbrengen op anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zonde van mijn geld te vinden om te geven aan goede doelen wetende uit onafhankelijk onderzoek dat er erg veel aan de strijkstok blijft hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn als ik niet kon uitleggen waarom ik niet gaf aan goede doelen en daardoor toch weer bang te zijn om als slecht mens gezien te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het normaal vinden dat sommige bevolkingsgroepen/naties het minder hebben dan ons, waarbij doneren/geven voor ons de oplossing is om ons geweten te sussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij geloven dat wanneer we zo nu en dan eenbeetje geld geven of wat goederen dat het wel goed zal gaan met de minder bedeelden onder ons en ons niet te realiseren dat alleen gestructureerde en constante ondersteuning aan alle minder bedeelden een verschil zal maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij bij het denken aan de minder bedeelden nooit bedenken dat het een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn dat zij allen dezelfde levensstandaard zouden moeten hebben als wij, de beter bedeelden in de eerste wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mensen onnodig laten creperen door liever te doneren en het geweten te sussen dan structurele ideeën op tafel te leggen om gelijkheid in de wereld te brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij liever struisvogel politiek bedrijven dan werkelijk te kijken naar het daadwerkelijke effect van doneren/symptoombestrijding op de langere termijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij kwaad worden en aangebrand zijn als er aan onze goedheid wordt getornd als het gaat om onze sociale betrokkenheid met goede doelen, terwijl we niet willen kijken naar de consequenties van ons doneer gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij het zijn van een goed mens verwarren met een goed gevoel waarbij het goede gevoel een dekmantel is van het sussen van het geweten dat best weet dat wij niet goed bezig zijn, maar het goede gevoel niet willen opgeven om vervolgens te moeten zien dat wij mensen zijn die niet in dienst staan van het leven, maar in dienst staan van egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij okay zijn met het in stand houden van de problemen in de wereld zolang wij ons leven maar kunnen voortzetten en gezien worden als nobele mensen die geven om een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij zo naïef zijn dat wij willen geloven dat met het geven van een beetje geld wij wereldproblematieken kunnen aanpakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet willen weten hoe goed wij het hebben ten opzichte van de minder bedeelden in de wereld en zo ook niet willen kijken naar oplossingen die worden aangedragen om radicaal met ongelijkheid in de wereld korte metten te maken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bewustzijn te blijven verspreiden over de kwaadaardigheid die zit in goede doelen om zo een Gelijkheids Geld Systeem te introduceren als alternatief op de huidige situatie die klaarblijkelijk niet werkt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen frustratie te ervaren als mensen op hun tenen zijn getrapt als zij ontdekken dat ze misschien niet zo goed/geweldig zijn dan ze zelf willen geloven als het onderwerp goede doelen op tafel komt.

Dag 96 van 2555; een leugentje om “bestwil” is niet de wil om het beste voor te hebben met de ander

Dag 96 van 2555; een leugentjes om "bestwil" is niet de wil om het beste voor te hebben met de ander  Ik zat op een bankje in een aangelegde tuin, na het hele tuinen complex verkent te hebben van een hotel dat voor open monumenten dag was opengesteld voor het publiek. Het was een leuk punt om even uit te rusten en voorbijgangers hun route door de grote tuin te zien maken. Van een hoger gelegen stukje af kwam een gezin naar beneden, vader, moeder en twee jonge kinderen. Zij keken welke richting zij op zouden gaan, liepen een stukje naar links om weer terug te keren en vervolgens langs mijn bankje richting de vijver te lopen. Eén van de kinderen vroeg waarom zij niet verder naar links wandelden, waarop de moeder antwoordde: daar mogen we niet komen want daar logeren mensen en dat is niet opengesteld voor het publiek. Waarop ik even achter mijn oren krapte, want het was een pad als alle andere paden in de tuin en open voor het publiek. Het kind zij : “oh” , en liep braaf achter zijn ouders aan.

Dit is maar een eenvoudig voorbeeld van hoe wij onze kinderen voorliegen gevoed door angsten die in ons zijn/leven. Het punt is dat deze woorden door de moeder niet in zelfoprechtheid zijn gesproken, het was de stem van de angst, die sprak. De stem van de angst die nu geworteld wordt in het kind. Wanneer het kind gelijksoortige situaties in zijn leven gaat tegen komen dan zal het de stem van de angst geplant door zijn moeder in zijn hoofd/mind horen en daar dan ook op handelen. Het is het overzetten van angsten die niet in relatie staan met de fysieke werkelijkheid (zoals angsten nooit zijn ) die zo generaties lang mensen in de ban van angsten houdt die zij zelf niet eens zullen begrijpen wanneer zij in zelfoprechtheid kijken naar deze angsten.

Hoe onschuldig deze leugentjes om “bestwil” ook mogen lijken het brengt consequenties in de toekomst die generaties lang doorgaan, die wij in 1 adem kunnen stoppen als wij zelfoprecht kunnen/willen zijn en kunnen/willen zien dat we de stem van de angst, de mind, blindelings volgen, zonder dat wij zelfverantwoordelijkheid nemen en zonder te willen/kunnen zien dat wij de slaaf van deze angst zijn en zo dus gelimiteerd door ons leven gaan.

Iedereen heeft wel eens als ouder of als mens kinderen dingen verteld die niet in relatie tot de werkelijkheid waren, maar in relatie tot angsten die in je leefden die je accepteerde en toestond te bestaan. Aangezien je vaak niet de directe consequenties ziet van het delen van deze angsten, maakt dat het nog niet tot iets onschuldigs zonder consequenties. Kijk maar eens in je eigen leven waar mensen dingen aan jou als kind vertelden die een compleet eigen leven in je hoofd/mind zijn geworden en als volwaardig argument gingen meetellen voor de beslissingen die je nam in je leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhalen verteld en gevoed door angst van volwassenen te geloven en in mijzelf op te nemen als waarheid, om zo deze angst naar de oppervlakte te laten komen in soortgelijke situaties en niet te handelen vanuit zelfverantwoordelijkheid/gezond verstand/ in het belang van een ieder, maar te leven/handelen vanuit de angst van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen hoe ik aan bepaalde angsten kom die aanvoelen als vreemd en niet verklaarbaar met directe herinneringen en mij niet te realiseren dat  deze angsten de angsten zijn die ik heb geaccepteerd en toegestaan in mij te leven die door volwassenen zijn overgedragen aan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op angsten die overgedragen zijn van volwassenen op mij als kinden en mij achteraf realiseer dat die angsten niet van mij zijn, waardoor ik in separatie naar die angsten kijk als “niet van mij”, terwijl ik ze mijzelf eigen heb gemaakt door de angsten in mij te accepteren en toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de angsten die door volwassenen zijn overgedragen op mij en geen vragen te stellen, maar mee te gaan op de golven van de angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door mijn eigen angst dingen te vertellen aan mijn kinderen/kinderen en mij niet te realiseren wat de gevolgen hiervan voor deze kinderen zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die uit mijn mond komen niet in oprechtheid uit te spreken waardoor ik angsten heb overgebracht op kinderen om zo een cyclus van angst in stand te houden en mijn handen vervolgens te kunnen wassen in onschuld door niet naar binnen te kijken in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angsten als echt te beschouwen en zo te gebruiken in mijn benadering naar kinderen toe en te denken dat ik het beste voor had met de kinderen en mij niet te realiseren dat deze zogenaamde goede bedoelingen voor meer consequenties zullen zorgen dan ik mij kon voorstellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overdragen van angst op kinderen niet als iets bewust te beleven om zo het weg te kunnen stoppen en mij er niet verder zorgen om hoef te maken, in de trant van; wat je niet ziet dat is er niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het overdragen van angsten op kinderen ik generaties lange angsten in stand houd en de vooruitgang van de fysieke werkelijkheid dwarsboom uit onwetendheid en het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te veranderen door het instant houden van angsten die in mij zijn geplaatst door volwassenen, die ik vervolgens als volwassenen weer heb doorgegeven aan kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leugentjes vertellen aan kinderen zonder ons af te vragen wat de impact van onze woorden gesproken in onoprechtheid teweeg brengen bij de volgende generatie en ons vervolgens af te vragen hoe de volgende generatie kan zijn zoals hij is en ons te distantiëren van deze generatie die is gevormd door de angsten die uit onze monden kwamen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij door angst gedreven communiceren met kinderen en wij ons verbazen als deze kinderen hun leven vervolgens inrichten met deze angsten als basis en wij niet willen zien hoe onze angsten door de volgende generatie geleefd worden en in de realiteit worden gebracht om vervolgens op de volgende generatie kinderen over te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij een leugentje om “bestwil” gebruiken om niet oprecht te hoeven zijn en niet te hoeven kijken naar de basis van deze leugen die bijna altijd gefundeerd is in angst, die wij zijn geworden als vlees geworden angst en zodoende niet meer echt van onecht kunnen onderscheiden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden die ik spreek tegen kinderen en volwassenen woorden zijn die niet gebaseerd zijn op angst, maar een expressie zijn van mij in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten onder de loep te blijven nemen zodat mijn woorden puur en in zelfoprechtheid gesproken kunnen worden zonder verder besmetting van mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer kinderen in hun onschuld tot mijn slachtoffer te maken van mijn niet aangepakte angsten die ik als ongeleid projectiel op hen afvuur om hen te sturen/manipuleren om zo mijn angst zelf niet meer te hoeven ervaren door hen heen en dat dan opvoeden/scholen te noemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zoeken naar manieren waarop ik kinderen kan laten zien hoe het leven in elkaar zit, middels het zijn van een levend voorbeeld en een zuivere expressie van mijzelf vrij van angsten.

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet

Dag 95 van 2555; dood wil ik nog niet  Heb jij wel eens nagedacht over wat dood/sterven voor jou betekent en dan bedoel ik niet de fantasieën over wat er na de dood met je gebeurd, maar welke angsten dood/sterven nu in je fysieke bestaan bij je losmaakt? Het is eigenlijk heel interessant om eens bij de angst voor de dood, jou dood, stil te staan. Toen ik keek naar wat voor angst de dood bij mij opriep merkte ik dat het niet zo zeer over de dood op zich ging maar meer over het niet meer kunnen verder leven, het mislopen van al die dingen die nog hadden kunnen gebeuren in mijn leven. Een soort van schuldgevoel over het niet meer kunnen door leven, het abrupt afgesneden worden van de fysieke realiteit, maar nog geen afscheid kunnen nemen, omdat nog niet alles is gedaan.

 

De ervaring van dood gaan die het dichts bij een doodservaring komt waren mijn hyperventilatie aanvallen, waar ik voor een seconde dacht dat het mijn einde was, door de ervaring/geloof van het hebben van te weinig lucht. Waar ik letterlijk in mijn mind vocht tegen het binnen gezogen worden in een zwart gat en mij in die secondes mijzelf zag tegen houden met mijn armen om niet in het zwarte gat gezogen te worden. Met tegelijkertijd het schuldgevoel dat ik niet dat gedaan had /kon doen om te voorkomen dat ik erin gezogen werd. Nee het is nog niet mijn tijd, was wat door mijn hoofd speelde.

 

Dus dood gaan staat voor mij gelijk aan een gemiste kans, een gemiste kans die ik kreeg in het fysieke, maar die ik vershitte en daardoor ontwikkelde ik een schuldgevoel. Waarbij het ouder worden fysiek en mentaal alleen maar uiterlijkheden/ornamenten zijn die bevestigen dat mijn tijd begint te dringen.

 

Hoe vaak zie je niet dat oude mensen zo weinig geduld en tijd kunnen opbrengen. Zij manifesteren hun gevoel van de tijd is op en ik moet nog zo veel. Laatst liep ik in de stad, een moeder en een dochter liepen voor mij, aan de andere kant van de straat als tegemoet komend verkeer reed een oude dame in een scootmobiel. De oude dame besloot dat zij links af wilde gaan, recht op haar doel af en reed praktisch op de moeder en de dochter in. De oude dame week niet van haar doel af om de kortste route te nemen en schold de moeder en de dochter uit voor het niet snel genoeg aan de kant springen terwijl de oudere dame geen gas terug nam. Dat is hoe wij in het leven staan naarmate we ouder worden moeten er 5 minuten in een minuut en gaan we staan schelden en voordringen bij de kassa in een winkel. Alles voor de angst voor de dood en dat we niet op tijd zullen zijn en ook maar iets zullen missen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de dood en daardoor mijn leven te zien als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gemiste kans te laden als negatieve energie en dus de dood te laden als negatieve energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd efficient te willen zijn om zo geen gemiste kans te ervaren en de dood denkbeeldig uit te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood gaan als slecht te labelen uit een schuldgevoel dat ik er niet alles aan gedaan heb om niet dood te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat we allemaal komen en gaan in deze fysieke realiteit, dus gaan is niet minder dan komen en komen niet meer dan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te willen sterven omdat IK nog niet alles heb gedaan wat ik WILDE doen en mij in datzelfde verlangen te separeren van mijzelf en het leven en dus in feite al dood als levende ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een leven lang spendeer aan de angst voor de dood ik nooit geleefd kan hebben in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dood als slecht te labelen en met pijn te associëren wat ik ook als slecht label en zo de angst ontwikkel om niet dood te willen gaan en veel pijn te lijden, omdat dat synoniem voor mij staat aan opzettelijk een kans te missen en er niet alles aan gedaan te hebben om mijn kans ten volste efficient te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het mijn tijd nog niet is maar mij niet te realiseren dat het op die manier nooit mijn tijd zal zijn, terwijl ik de consequenties moet lopen van de vruchten die ik gezaaid heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin ouderen tot de manifestatie van ongeduld verworden en over lijken gaan om er zelf niet 1 te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij als gedesoriënteerde mieren door elkaar heen lopen om onszelf niet te hoeven ervaren als gemiste kans en zodoende de dood als een straf te zien voor een nutteloos leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij allemaal op zoek zijn naar onze “one minute walk of fame”, om zo onsterfelijk te worden en de dood te kunnen ervaren als niet definitief uitgesneden te worden uit de fysieke realiteit, maar door te leven in de gedachten/herinneringen van anderen en de dood niet als eind punt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij zeggen dat geboorte en dood bij het leven horen, terwijl wij een geboorte bejubelen en de dood betreuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin diegenen die dichter bij de dood komen niet meer meetellen in de maatschappij  en al dood gezwegen worden alvorens zij daadwerkelijk sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een samenleving waarin wij een hiernamaals fantaseren om zo te vergoedenlijken dat wij geen schuldgevoel hoeven te hebben voor het feit dat wij sterven en nooit hebben gestaan als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer de fysieke angst om meegezogen te worden in het zwarte gat te ervaren als, nee nu nog niet!, en de dood te ervaren als iets dat bij het leven hoort en altijd zal plaatsvinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet meer te labelen als een gemiste kans, maar in plaats daarvan de kansen te zien en te nemen en geen “tijd te verliezen” aan schuldgevoelens die alleen reëel zijn in mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leven en mijzelf niet te separeren van het leven om zo te ervaren wat leven is en niet als een dode door het leven te gaan wegterend door schuldgevoel en “wat als…” om zo nooit mijn moment te pakken en nooit te leven.