Dag 92 van 2555; een bosje verzoening

Dag 92 van 2555; een bosje verzoening  Het “altijd eerlijk” personage

Vandaag binnen een ruime week tijd had ik een tweede ontmoeting met mijn schoonouders na een dikke 6 jaar strijd en ruzie. Mijn schoonmoeder had zich afgelopen zaterdag uitgenodigd om bij ons op visite te komen en ik ben bewust op dit verzoek ingegaan om te zien hoe ik kon staan ten opzichte van hen binnen mijn fysieke realiteit. Toen zij aankwamen hadden zij een enorme bos met bloemen mee die ik overhandigd kreeg. Nooit heb ik snijbloemen in huis, behalve toen ik mijn huis in de verkoop had om het acceptabel gezellig te maken voor potentiële kopers.

Een bos snijbloemen in huis staat voor mij gelijk aan mishandeling van leven. Eerst worden de bloemen op het land losgesneden van het leven om vervolgens in de winkel en later in iemands huis te mogen verleppen, een langzame dood te sterven, terwijl wij het publiek, alleen maar geven om het plaatje dat een bos bloemen presenteert.

Dus een grote bos mishandeling werd mij overhandigd als verzoening. Hetzij om een schuldgevoel af te kopen of hetzij om te denken dat met bloemen we gewoon weer op dezelfde voet verder te kunnen als velen jaren terug. In ieder geval is de bos bloemen een soort van stop in je mond om vooral niet te spreken over wat er is gebeurd en hoe niet meer te laten gebeuren wat gebeurd is. Ik heb dat eerder wel geprobeerd erover te spreken, maar dat was olie op het vuur, dus nu rest mij nog het zijn van een levend voorbeeld en het stellen van mijn grenzen in het belang van een ieder.

Bij het krijgen van de bos bloemen schoot door mij heen, als het “altijd eerlijk” personage, dat ik moest zeggen dat ik niet van een bosje mishandeling gediend ben. Ik voelde de drang om het te zeggen of om te vragen of ze ooit wel eens bloemen bij mij in huis hadden gezien. Ik wilde eerlijk zijn en een schone nieuwe start maken met hen. Ik nam wat gas terug en probeerde te zien wat hier was in het moment. Is eerlijkheid wel zelfoprechtheid ging door mij heen. De drang om in eerlijkheid te spreken voelde ik als een energetische ervaring en deze drang wilde niet zien dat mijn schoonouders een bos bloemen niet interpreteren als een bos mishandeling. Wellicht hadden zij dan geen bloemen gekozen voor hun verzoeningsactie. Dus de vraag die mij reste was, heeft het nut in het belang van een ieder om te zeggen dat ik liever die bloemen niet had gekregen? Ik besloot dat deze eerlijkheid geen zoden aan de dijk zou zetten, maar alleen maar onbegrip en een voedingsbodem tot nieuwe wrevel zou geven. In zelfoprechtheid kon ik zien dat met dit eerlijk zijn ik mijn gram wilde halen en vanuit ego mijn schoonouders op hun nummer wilde zetten om te laten zien dat ik meer ben en beter nadenk over wat ik doe. Dus dat was geen optie en zette ik de bloemen in een grote glazen bak die ik voor vele zaken gebruik, behalve bloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de drang om altijd eerlijk te zijn te willen handelen als iets dat ik niet kan onderdrukken en dat sterker voelt dan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid niet altijd zelfoprechtheid in het belang van een ieder inhoud en daardoor en dekmantel van het ego wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “altijd eerlijk” personage en mij te vereenzelvigen en te definiëren door dit personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit ego te handelen en het dan eerlijkheid te noemen om recht te strijken wat nier recht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om een zet te doen vanuit eerlijkheid, zodat ik mij meer en beter kan voelen dan mijn schoonouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in een polariteit van meer en minder met mijn schoonouders te stappen, terwijl ik al weet dat  deze participatie tot niets anders leidt dan consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze consequenties omdat ik ze al gelopen heb in mijn realiteit en dit niet nogmaals wil meemaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om opnieuw frictie tussen mij en mijn schoonouders te bewerkstelligen met eerlijkheid die niet oprecht is maar alleen ego ondersteunend is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen een bosje bloemen geven als iets sociaal acceptabels te zien en niet zoals mij als een bosje mishandeling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen die niet zien in wat voor staat de wereld zich verkeerd te willen opvoeden door hen feiten door hun strot te drukken die zij nog niet willen/kunnen zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie tussen mij en mijn schoonouders te creëren dat niets anders voed dan mijn ego.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet voor te schrijven dat zij geen bloemen in huis mogen zetten, maar simpel en alleen een voorbeeld te zijn in het niet neerzetten van bloemen in huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s