Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina

Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina  Het “man/vrouw” personage

Buiten voor op het straatje werd een spelletje met de 6 jarigen gedaan. Een buurvrouw had de kinderen een opdracht gegeven om uit te voeren, dingen zoals 3x springen op het gras, hardlopen, rondje om de boom enzovoorts. Op een bepaald moment raakten de ideeën voor opdrachten een beetje op en zei deze buurvrouw draai als een ballerina. Waarop de jongens zonder na te denken een pirouette draaiden, waarbij 1 jongetje zich toch niet zo cool voelde bij deze opdracht. Vervolgens gaf de buurvrouw een cijfer voor de pirouette die ze hadden gedaan en allemaal kregen ze een 10. Waarbij het ene jongetje furieus werd en zei dat hij het slecht had gedaan en een onvoldoende had verdiend, hij was geen goede ballerina deelde hij mede. De buurvrouw deed er een schepje bovenop en zei dat hij het echt verdiend had en misschien wel de beste van allemaal was. Het jongetje begon te stampvoeten en werd echt kwaad, hij liep op de vrouw af en deed net of hij iets uit haar handen rukte en verscheurde vervolgens dit iets. Hij zei dat hij de 10 had gepakt en verscheurd en dat er geen reden meer was om te zeggen dat hij een 10 had of goed was in ballet. Ik keek ernaar en realiseerde mij dat  het zijn van een jongetje of een meisje los van je geslacht ook een personage is dat volledig door het ego instand wordt gehouden en bewaakt.

Het doet er niet toe of je als meisje het personage van jongen hebt of omgekeerd of dat wat bij je geslacht hoort, want het zijn geen gedragingen die horen bij wat hier is in het moment. Hier in het moment ben je man of vrouw bepaald door je geslacht, het personage man/vrouw is afhankelijk van gevoelens en emoties.

Zo had ik als 9-jarige ineens heel kort haar, ik had nog geen vrouwelijke uiterlijke kenmerken en droeg altijd broeken. De meeste mensen die mij niet kenden hielden mij voor een jongen en dat vond ik erg. Want naast het feit dat ik een vrouw door geslachtsbepaling ben, voelde ik mij ook vrouw als het vrouw personage en dat was de emotie die geraakt werd. Zoiets gaat er best heftig aan toe in de zin van emoties en gevoelens. Ik liet mijn haar weer lang groeien om deze “vernedering” van aangezien te worden als jongen nooit meer te hoeven meemaken.

Maar hoe komen we aan dit soort ideeën/personages? Door onze opvoeding en hoe meer onze rol als man of vrouw bevestigd wordt des te meer  wij in dit personage worden geduwd. Daarnaast spelen school, tv en commercie ook nog eens in op dit pril gevormde personage en is het cirkeltje rond. Op deze manier zijn we een consument gedreven door ons man/vrouw personage en zullen we alles wat ons begeert kopen om te benadrukken dat we een vrouw/man personage zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik kort haar heb en weinig vrouwelijke kenmerken ik voor een jongen wordt aangezien en dat dit gevoel van onjuist worden aangekeken voor een ander geslacht consequenties heeft voor mijn fysieke realiteit, terwijl ik mij niet realiseer dat door mee te gaan in dit gevoel van niet juist te worden aangesproken ik juist fysieke consequenties manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het afknippen van mijn haar nu ik voor een jongen wordt aangekeken wat frictie geeft met het gevoel van het zijn van een meisje en mij niet te realiseren dat het mijn geslacht niet kan veranderen ik ben een vrouw en ik blijf een vrouw ook als ik verkeerd wordt aangesproken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van het mij aan te spreken als jongen wat niet strookt met het beeld dat ik van mijzelf heb als meisje en wat dus frictie in mijn mind geeft en een naar gevoel alsof er iets niet juist is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen zien als een meisje door het gevoel dat ik in mijn jeugd heb opgebouwd door bevestigt te worden in mijn vrouw zijn vanuit familie en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als twintiger mijzelf zeer vrouwelijk te kleden om zo mijzelf te bevestigen in mijn vrouw zijn en een zekere vorm van energie daaruit te halen als een beloning voor de bevestiging van mijn vrouw zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit deze energetische lading en aandacht zocht bij het mannelijk geslacht om weer bevestigd te worden in mijn vrouw zijn/vrouw personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een bepaalde rol in de samenleving toe te delen op basis van het vrouw personage gevormd door opvoeding en maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast het feit dat ik vrouw ben mij vrouw te voelen en daar allerlei ideeën en opinies aan te hangen om vervolgens daarop te handelen in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij nooit te hebben gerealiseerd dat ik kan zijn in mijn vrouw lijf zonder een vrouw/man gevoel daaraan toe te voegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij kinderen door speelgoed/opvoeding/tv/samenleving in het hokje man of vrouw duwen waardoor er een personage ontstaat als een extra identiteit naast ons fysiek geslacht wat frictie oplevert als het gevoel van het kind niet resoneert met het geslacht dat het heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat commercie bedoeld is om ons te bevestigen in ons man/vrouw personage om zo druk op ons uit te oefenen om bepaalde zaken aan te schaffen/ te willen hebben/te begeren om onszelf goed te kunnen voelen zonder bezig te zijn met onze fysieke realiteit en wat hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ego profijt heeft bij het instand houden van dit man/vrouw personage om zo onszelf energetisch in de mind te houden en te verwijderen van onszelf om ons in separatie van onszelf waar te nemen als een observeerder van ons eigen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vrouw ben met de bijbehorende kwaliteiten en mij dan ook schuldig te voelen wanneer ik niet voldoe aan die kwaliteiten die door geld bepaald zijn ontstaan in de maatschappij die mij indoctrineerde als kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn benen scheer omdat ik denk dat zoiets vrouwelijk is terwijl het een slimme manier is om mij spullen te laten aanschaffen om mijn benen te scheren en de zachtheid van een vrouw te weerspiegelen met sexy gladde benen, een beeld waar ik nooit bij nadacht maar gewoonweg volgde omdat ik dacht dat ik een vrouw was als een plaatje/imprint gestuurd door geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij presenteer als plaatje van een vrouwspersonage dat niets te maken heeft met het vrouwslijf waar ik me in bevind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen door het leven gaan als reclameborden plaatjes totaal bepaald door geld en commercie en dat als hun echte zelf beschouwen wat niets te maken heeft met de fysieke kwaliteiten die bepalen of we vrouw of man zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen opvoeden als jongens of meisjes personages en ons niet realiseren dat wij zo onze kinderen separeren van henzelf en onze kinderen een start in het leven geven die bestaat uit frictie enkel en alleen omdat wij het plaatje van ons kind als man/vrouw personage zo schattig vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij totaal verwijdert zijn van ons lijf als fysiek lijf en alleen door een bril van fantasie en personages naar onszelf als man of vrouw kunnen kijken, omdat we klaarblijkelijk niet genoeg hebben aan een lijf van vlees dat schreeuwt om aandacht wat wij niet honoreren, omdat het niet in het plaatje past wat wij als personage hebben van ons lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over de mate waarin ik/wij ons hebben verwijdert van ons lijf, het lijf dat ons enige instrument is dat ons leven op aarde mogelijk maakt, wat wij misbruiken en negeren totdat het ziek wordt en dan gezien kan worden als last en beperking, maar altijd in separatie van onszelf en ondergeschikt aan de mind.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te zien als mens/levend wezen dat in een vrouwslijf op aarde functioneert, maar dezelfde aandacht nodig heeft als een manslijf, als eenheid met het fysieke op aarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om afstand te doen van mijn vrouw personage en anderen niet langer te bevestigen in hun man/vrouw personage.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien dat een man/vrouw personage niet nodig is en alleen maar limiteert en geld gedreven is  en ons weerhoudt om dat te doen wat in het belang van een ieder is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s